Połączenie nitowe: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 36 bajtów ,  8 lat temu
m
drobne redakcyjne
m (drobne redakcyjne)
[[Plik:Knotenblech01.jpg|thumb|250px|Kratownica nitowana]]
[[Plik:Nit rurkowy.jpg ||thumb|250px|Nit rurkowy]]
[[Plik:Riveting-tech diagram.png|thumb|250px|Przedstawianie połączeń nitowych w [[rysunek techniczny maszynowy|rysunku technicznym maszynowym]] (II i III stopień uproszczenia)]]
[[Plik:Rivets and riveting-tech diagram.png|thumb|250px|Nit i połączenie nitowe]]
 
'''Połączenie nitowe''' - [[Połączenie mechaniczne|nierozłączne]] połączenie [[Połączenie mechaniczne|pośrednie]] elementów przyza pomocypomocą [[Nit (technika)|nitów]] zwykle w postaci trzpieni walcowych z łbami. Nitowanie przez długi czas była to najważniejsza metoda łączenia metalowych elementów konstrukcyjnych. W większości sytuacji, z uwagi na prostszą [[technologia|technologię]] wykonywania, współcześnie połączenia nitowe zostały wyparte przez [[połączenie spawane]] i [[połączenie zgrzewane|zgrzewane]]. Historycznie używane w [[okrętownictwo|okrętownictwie]].
 
Nitowanie stosuje się do łączenia ze sobą blach, taśmowników oraz kształtowników stalowych, dźwigarów, wsporników, wiązarów, a także do nierozłącznych połączeń różnych części maszyn i przedmiotów. Przy nitowaniu zakładkowym (gdy arkusze blachy zawinięte są na krawędziach) i przy dużej gęstości nitów, można uzyskać wysoką szczelność połączenia. Pozwala to na stosowanie nitów przy budowie różnego rodzaju zbiorników, także ciśnieniowych.
 
=== Rodzaje połączeń nitowych ===
Nitowanie dzielimy na:
* zwykłe, kiedy obydwa "łby"„łby” nitu występują ponad powierzchnię nitowanych części,
* rurkowe,
* kryte, kiedy łby nitów są schowane równo z powierzchnią łączonych części. Ponieważ ten typ nitowania ma gorsze właściwości wytrzymałościowe bywa stosowany tylko w ostateczności.
 
=== Nit i stosowanie ===
Nit w swej wyjściowej formie składa się z główki (1) i trzonu (szyjki) (2). Umieszczony w otworze w łączonych elementach zostaje zakuty (zamknięty) przez [[spęczanie]] trzpienia, tworząc zakuwkę (3). Zamykanie nitu przeprowadza nitowacz (robotnik) ręcznie, przyza pomocypomocą młotka ręcznego lub pneumatycznego, ręcznej nitownicy (kształtującej zakuwkę) lub nitownicy maszynowej. Do nitowania ręcznego stosujemy: młotek ślusarski, wspornik do łba nitu, dociskacz do uszczelnienia nitowania oraz zakuwnik do uformowania zakuwki.
 
Nity niewielkich rozmiarów można zakuwać na zimno. Większe i w bardziej odpowiedzialnych konstrukcjach zakuwa się na gorąco.
 
Długość trzpienia nitowanego powinna być równa sumie grubości obu łączonych elementów, powiększonej o długość trzpienia, przeznaczoną do uformowania zakuwki.
 
Otwory do nitów są albo wiercone, albo przebijane na specjalnych tłoczarkach; otwory wiercone mają kształt walcowy, a przebijane stożkowy. Powierzchnie otworów zarówno wierconych, jak i przebijanych wyrównuje się rozwiertakiem-zdzierakiem. Zewnętrzne brzegi otworów nawierca się tak, aby umożliwić tworzenie się szyjek pod łbami nitów. Szyjka przejściowe zapewniają większą wytrzymałość połączenia.
 
=== Właściwości połączenia nitowego ===
Wprawdzie połączenie nitowe jest przynajmniej częściowo [[połączenie cierne|połączeniem ciernym]], to obliczenia wytrzymałościowe połączeń nitowych dokonuje się zakładając, że to nit lub ich grupa przenosi całe obciążenie. Nity najczęściej pracują na [[rozciąganie (wytrzymałość materiałów)|rozciąganie]] lub [[ścinanie]] i te warunki [[konstruktor (osoba)|konstruktor]] musi uwzględnić projektując połączenie nitowe.
 
{{połączenia}}
{{Połączenia}}
 
[[Kategoria:Połączenia nierozłączne]]