Reglamentacja towarów w PRL: Różnice pomiędzy wersjami

m
drobne redakcyjne
m (drobne redakcyjne)
Na skutek stale narastających trudności gospodarczych system kartkowy rozszerzono [[30 kwietnia]] [[1981]], obejmując nim oprócz mięsa także wszelkie przetwory mięsne, [[masło]], [[Mąka|mąkę]], [[ryż]] i [[Kasza|kaszę]].
 
1 września 1981 system kartowy objął też mydło, i [[proszek do prania]]. Po wprowadzeniu [[Stan wojenny w Polsce 1981-1983|stanu wojennego]] [[13 grudnia]] [[1981]] system kartkowy był stopniowo rozszerzany na kolejne grupy towarów, m.in. [[Czekolada|czekoladę]], [[Napój alkoholowy|alkohol]], [[Benzyna|benzynę]] i wiele innych, osiągając zakres znacznie szerszy niż w czasie okupacji podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]]<ref>[http://www.polskaludowa.com/kalendarium/1981-1985.htm Kalendarium 1981–1985 na stronie polskaludowa.com]</ref>.
 
W szczytowym okresie reglamentacji w [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]] jako dowody zakupu stosowano również np. książeczki zdrowia dziecka, w których sklepy zobowiązane były wstemplowywać każdy zakup [[Wata|waty]], pieluch, [[mleko|mleka]] w proszku, masła itp., albo np. pokwitowania z punktów skupu [[Makulatura|makulatury]], uprawniające do zakupu [[Papier toaletowy|papieru toaletowego]] w relacji 1 rolka za [[kilogram]] makulatury.
Reglamentację artykułów codziennego użytku ostatecznie wycofał [[rząd Mieczysława Rakowskiego]]. Ostatnim towarem reglamentowanym było mięso – kartki obowiązywały do końca lipca 1989 r., jednakże w ostatnich miesiącach legalnie dostępne było tzw. mięso z uboju gospodarczego, w praktyce nieznacznie tylko droższe od mięsa reglamentowanego.
__NOTOC__
 
== Efektywność systemu reglamentacji ==
System kartkowy z okresu stanu wojennego i późniejszego funkcjonował niezbyt sprawnie. Dość częstym zjawiskiem była konieczność stania w długich kolejkach, bez pewności zakupu towarów formalnie zagwarantowanych tym systemem. Zjawisku temu próbowano zaradzić wprowadzając obowiązkową „rejestrację kartek” polegającą na tym, że klient musiał otrzymaną kartkę przedstawiać w danym sklepie, gdzie była pieczętowana — sklepy wydawały towary wyłącznie na podstawie kartki opatrzonej pieczątką danego sklepu. W praktyce system ten nie rozwiązywał problemów.