Ładunek (amunicja): Różnice pomiędzy wersjami

Najpierw do lufy pużniej na panewke .
(Najpierw do lufy pużniej na panewke .)
(Najpierw do lufy pużniej na panewke .)
Zastąpiły używane dotychczas [[prochownica|prochownice]], zwłaszcza w wojsku, eliminując stosowanie [[przybitka|przybitki]] i [[flejtuch]]a (zmięty papier stanowił przybitkę). Ułatwiały ładowanie i tym samym zwiększały szybkostrzelność, choć wymagały kosztownego wówczas [[papier]]u ([[papier czerpany]]). Rozpowszechnione w końcu XVII i XVIII w.. Stosowane do II poł. XIX w., do momentu wprowadzenia broni odtylcowej (np. [[Karabin Halla|karabinu Halla wz. 1819]], [[Karabin Dreysego wzór 1849|karabinu Dreyse wz. 1849]], [[Karabin Kammerlader|karabinu norweskiego M1842]]) z [[Amunicja zespolona|nabojem zespolonym]].
 
Podczas ładowania broni<ref>opis ładowania broni na 12 temp - w: ''"Regulamen musztry dla piechoty Woyska Polskiego..."''</ref>, należało odgryźć przednimi zębami<ref>(ciekawostka) - brak przednich zębów zwalniał od służby wojskowej</ref> koniec ładunku, podsypać proch do [[lufa|lufy]] , resztę prochu wsypać na [[panewka (broń palna)|panewkę]] <ref>dla karabinu piechoty wz. 1777 AN IX Francja: waga podsypki 1,0 g waga prochu 12,24 g za: Maciejewski, ''"Broń palna.."'', str. 38</ref>, następnie wsunąć do lufy zmięty papier z opakowania ładunku (jako [[przybitka|przybitkę]]), a na końcu [[pocisk]], ubijając wszystko [[stempel (broń)|stemplem]].
 
== Zobacz też ==
Anonimowy użytkownik