Historia Gruzji: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 13 bajtów ,  8 lat temu
m
m (→‎Gruzja po rozpadzie ZSRR: poprawa linków)
W chwili, gdy Rosja zajmowała ziemie Gruzji, gruzińskie społeczeństwo żyło w strukturze [[feudalizm|feudalnej]]. Najwyższą warstwę społeczeństwa stanowili lokalni możni, którzy jednak wraz z zajęciem Gruzji przez Rosję utracili dużą część swej dotychczasowej pozycji – władze carskie często, by uniknąć prób zrzucenia obcej władzy przesiedlały ich w odległe rejony Rosji (nie miało to jednak charakteru zesłania – wysiedleńcy otrzymywali tam duże nadziały ziemi, zabierali też swój majątek).<br />Kolejną grupę stanowiła szlachta, stanowiąca ok. 5% społeczeństwa i posiadająca liczne przywileje. Do nich należała większość ziemi, na której pracowali chłopi, stanowiący zdecydowaną większość pozostałej części społeczeństwa. Z racji zniszczenia gospodarki położenie ekonomiczne chłopów było bardzo złe – często w kraju pojawiał się głód, powodujący zamieszki. Już wkrótce po zajęciu Gruzji przez Rosję, w [[1812]] r. w Kartlii wybuchło powstanie chłopskie, skierowane przeciwko możnym, którego przyczyną był właśnie głód. [[Mieszczaństwo]], z racji wyludnienia się miast w [[XVI wiek|XVI]] i [[XVII wiek]]u, było dość nieliczne i w dużej mierze składało się z elementów obcych (zwłaszcza [[Ormianie|Ormian]]). Wraz z rozwojem [[kapitalizm]]u liczba mieszczan rosła, a wraz z nią – jej pozycja społeczna; wkrótce spośród tej grupy wykształciła się [[klasa średnia]]<ref>Suny, Chapter 4</ref>.
 
W [[1861]] r. przezcar [[Aleksander II Romanow|Aleksandra II]] zlikwidował w Rosji [[pańszczyzna|pańszczyznę]], jednak reforma ta nie objęła Gruzji, gdyż car zdawał sobie sprawę, iż zniesienie [[pańszczyzna|pańszczyzny]] spowodowałoby ponowną utratę, niedawno odzyskanego poparcia dla caratu wśród gruzińskiej szlachty. Władze próbowały zatem opracować jakieś formy [[kompromis]]u. Ostatecznie pierwsi chłopi zostali uwolnieni w [[1865]] r., a cały proces ten trwał kilka lat, zaś z jego wyniku żadna grupa społeczna nie była zadowolona<ref>Suny, Chapter 5: "Emancipation and the End of Seigneurial Georgia"</ref>.
 
Za [[Mikołaj I Romanow|Mikołaja I]] Gruzja stała się miejscem zesłania dla członków [[sekta|sekt]] prawosławnych (jak np. [[mołokanie]] i [[duchoborcy]]); z jednej strony miało to na celu pozbycie się ich z terenu Rosji, a z drugiej – umacniałumacniało rosyjskarosyjską obecność w regionie<ref name=shubin>Daniel H. Shubin, "A History of Russian Christianity". Volume III, pages 141–148. Algora Publishing, 2006. ISBN 0-87586-425-2 [http://books.google.com/books?id=W7h-RhKG2Q4C On Google Books]</ref>.
 
Za [[Mikołaj I Romanow|Mikołaja I]] Gruzja stała się miejscem zesłania dla członków [[sekta|sekt]] prawosławnych (jak np. [[mołokanie]] i [[duchoborcy]]); z jednej strony miało to na celu pozbycie się ich z terenu Rosji, a z drugiej – umacniał rosyjska obecność w regionie<ref name=shubin>Daniel H. Shubin, "A History of Russian Christianity". Volume III, pages 141–148. Algora Publishing, 2006. ISBN 0-87586-425-2 [http://books.google.com/books?id=W7h-RhKG2Q4C On Google Books]</ref>.
==== Narodziny ruchu gruzińskiego narodowego ====
Gruziński ruch narodowowyzwoleńczy zaczął się rodzić w połowie [[XIX wiek]]u głównie wśród potomków szlachty, często studentów kształcących się w Rosji. Jednym z pionierów tego ruchu był książę [[Ilja Czawczawadze]] (gruz. ''ილია ჭავჭავაძე''). Ruch ten przynajmniej początkowo nie zakładał walki zbrojnej, lecz umacnianie gruzińskich tradycji i dumy z własnego pochodzenia oraz historii. W okresie następnym celem nacjonalistów stała się walka o poprawę ekonomicznej pozycji gruzińskich mieszczan w porównaniu z dominującymi Ormianami i Rosjanami.
225

edycji