Eugeniusz Grandowski: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 2070 bajtów ,  8 lat temu
uzupełnienia
(tytuł)
(uzupełnienia)
'''Eugeniusz Florentinus Grandowski''' (ur. 17 października 1865 w [[Oświęcim|Oświęcimiu]], zmarł 4 marca 1944 w [[Przemyśl|Przemyślu]]) - inżynier, generał major [[Armia Austro-Węgier|Cesarskiej i Królewskiej armii]], generał brygady [[Wojsko Polskie II RP|Wojska Polskiego]].
 
== Młodość, służba w austriackiej armii ==
 
Pochodził z rodziny urzędniczejcesarsko-królewskiego urzędnika skarbowego. Syn Jana i Józefy z domu Stępińskiej. W 1884 roku ukończył gimnazjum realne w [[Bielsk|Bielsku]], następnie edukował się w Akademii Wojskowo-Technicznej w [[Wiedeń|Wiedniu]]. WPo trzyletnich studiach wojskowych żołnierz zawodowy i oficer armii austriackiej od 18 sierpnia 1887 roku. PiastowałW taml. m1891 - 93 w kadrze WAT.in W 1893 r. funkcjęukończyl przyWyższy komendzieKurs artyleriiArtyleryjski i otrzymał przydział do 10 Galicyjskiej Brygady Artylerii w Wiedniu[[Przemyś]]lu. W 1895 ożenił się w Przemyślu. W (1904-1908) mianowany do kapitana i przeniesiony do Generalnego Dowództwa Artylerii w Wiedniu, gdzie służył do 1909 r. Od 1 października 1909 roku przydzielony do komendy [[X Korpus Austro-Węgier|10 Korpusu]] w Przemyślu w stopniu majora. W kwietniu 1914 rokumianowany zostałpodpułkownikiemi komendantemi wyznaczony na dowódcę [[10 Pułk Haubic Polowych Austro-Węgier|10 pułku haubic polowych]]. UczestniczyłZ wchwilą walkachwybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] jakowyznaczony komendantdowódcą [[30 Pułk Armat Polowych Austro-Węgier|30 pułku armat polowych]] w Przemyślu z którym poszedl na front rosyjski. Początkowo brałBrał udział w [[Bitwa pod Kraśnikiem|bitwie pod Kraśnikiem]] i Zamościem w 1914 r. oraz działaniach wojennych na Lubelszczyźnie]]. Następnie na przełomie lat 1914/15 w walkach w Karpatach. BrałWalczył udział m.in. w [[Bitwa pod Gorlicami|bitwie pod Gorlicami]], walkach w okolicach [[Twierdza Przemyśl|Twierdzy Przemyśl]], ofensywie na [[Łuck]] i [[Równe]], walkach w okolicach [[Rarańcza|Rarańczy]] na Bukowinie. W 1916 roku pułkownik i przeniesiony na front włoski, komendantdowódca [[3 Brygada Artylerii Polowej Austro-Węgier|3 brygadyBrygady artyleriiArtylerii polowejPolowej]]. WNa armiifroncie austriackiejwłoskim służyłwalczył do 3końca wojny, między w bitwie pod Alsiero. 1 listopada 19181917 rokumianowany dochodzącgenerałem majorem. W armii austriackiej służył do stopnia3 generałalistopada majora1918.
 
== Służba w WP, późniejsze losy ==
 
30 grudnia 1918 roku zgłosił się do WP, 20 stycznia 1919 roku zaliczony został do rezerwy WP. 8 marca 1919 roku mianowany kwatermistrzem [[Armia Wschód|DowództwaArmii Wschód]] gen [[Tadeusz Rozwadowski|T. NastępnieRozwadowskiego]] (od końca marca gen. [[Wacław Iwaszkiewicz|W. Iwaszkiewicza]]. Zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919 r. Od lipca 1919 roku przez krótki czas służyłszef artylerii w [[Armia Hallera|Armii Hallera]], potem został mianowany inspektorem jednostek artylerii. Potem przez 7 miesięcy bez przydziału w związku z chorobą. W marcu i kwietniu 1920 r. na rozkaz Naczelnego Dowództwa prowadził inspekcję zapasowych baterii artylerii w dowództwach okręgów: Kraków, Lwów, Lublin i Kielce. W październiku 1920 pacuje w komisji "Rola", prowadzącej inspekcję taborów. Po tym krótko kieruje Okręgowym Centrum Instrukcyjnym w Krakowie. Od wrześnialistopada 1920 do kwietnia 1921 roku komendant Centrum Wyszkolenia [[4 Armia (II RP)|4 Armii]] dowodzonej przez gen. [[Leonard Skierski|L. Skierskiego]] w [[Kobryń|Kobryniu]]. 1 maja 1921 roku przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Przemyślu, gdzie zmarłmieszkał od 1918 r. , gdzie po śmierci żony odziedziczył kilka kamienic. Po przeniesieniu w stan spoczynku administrował kamienicami do września 1939 r. Działał jednocześnie w Związku Oficerów Rezerwy i w organizacjach harytatywnych. Po wejściu Sowietów do Polski pozbawiony emerytury i dochodów z dzierżawy kamienic. 74 letni generał znalazł sie w krytycznej sytuacji. Zmarł 4 marca 1944 r. Pochowany na cmentarzu Głównym w Przemyślu w grobowcu rodziny swojej pierwszej żony.
 
Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa z Teresą Zollner miał córkę Marię. Z drugiego związku ze Stefanią Szałowską potomstwa nie było.
 
== Bibliografia ==
 
* Konopczyński Władysław, ''[[Polski Słownik Biograficzny]]'', Tom 8, Polska Akademia Umiejętności, Polska Akademia Nauk, 1960.
* Stawecki Piotr, ''Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939'', Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.
* Henryk P. Kosk, Generalicja Polski t. 1, wyd. Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 1998 Pruszków.
* Polska Zbrojna, Przywracani pamięci, Gen. bryg. Eugeniusz Grandowski, marzec 1994.
 
{{DEFAULTSORT:Grandowski, Eugeniusz}}
3298

edycji