Eugeniusz Grandowski: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 9 bajtów ,  8 lat temu
m
drobne techniczne
(uzupełnienia)
m (drobne techniczne)
== Młodość, służba w austriackiej armii ==
 
Pochodził z rodziny cesarsko-królewskiego urzędnika skarbowego. Syn Jana i Józefy z domu Stępińskiej. W 1884 roku ukończył gimnazjum realne w [[Bielsk|Bielsku]], następnie edukował się w Akademii Wojskowo-Technicznej w [[Wiedeń|Wiedniu]]. Po trzyletnich studiach wojskowych żołnierz zawodowy i oficer armii austriackiej od 18 sierpnia 1887 roku. W l. 1891 - 93 w kadrze WAT. W 1893 r. ukończylukończył Wyższy Kurs Artyleryjski i otrzymał przydział do [[10 Brygada Artylerii Polowej Austro-Węgier|10 Galicyjskiej Brygady Artylerii w [[PrzemyśPrzemyślu]]lu. W 1895 ożenił się w Przemyślu. W 1904 mianowany do kapitana i przeniesiony do Generalnego Dowództwa Artylerii w Wiedniu, gdzie służył do 1909 r. Od 1 października 1909 roku przydzielony do komendy [[X Korpus Austro-Węgier|10 Korpusu]] w Przemyślu w stopniu majora. W kwietniu 1914 mianowany podpułkownikiemipodpułkownikiem i wyznaczony na dowódcę [[10 Pułk Haubic Polowych Austro-Węgier|10 pułku haubic polowych]]. Z chwilą wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] wyznaczony dowódcą [[30 Pułk Armat Polowych Austro-Węgier|30 pułku armat polowych]] w Przemyślu z którym poszedlwalczył na frontfroncie rosyjskirosyjskim. Brał udział w [[Bitwa pod Kraśnikiem|bitwie pod Kraśnikiem]] i Zamościem w 1914 r. oraz w działaniach wojennych na Lubelszczyźnie. Następnie naNa przełomie lat 1914/15 w walkach w Karpatach. Walczył, walczył m.in. w [[Bitwa pod Gorlicami|bitwie pod Gorlicami]], walkach w okolicach [[Twierdza Przemyśl|Twierdzy Przemyśl]], ofensywie na [[Łuck]] i [[Równe]], walkach w okolicach [[Rarańcza|Rarańczy]] na Bukowinie. W 1916 rokumianowany pułkownikpułkownikiem i przeniesiony na front włoski, dowódca [[3 Brygada Artylerii Polowej Austro-Węgier|3 Brygady Artylerii Polowej]]. Na froncie włoskim walczył do końca wojny, między w bitwie pod Alsiero. 1 listopada 1917 mianowany generałem majorem. W armii austriackiej służył do 3 listopada 1918.
 
== Służba w WP, późniejsze losy ==
 
30 grudnia 1918 roku zgłosił się do WP, 20 stycznia 1919 roku zaliczony został do rezerwy WP. 8 marca 1919 roku mianowany kwatermistrzem [[Armia Wschód|Armii Wschód]] gen. [[Tadeusz Rozwadowski|T. Rozwadowskiego]] (od końca marca gen. [[Wacław Iwaszkiewicz|W. Iwaszkiewicza]]. Zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919 r. Od lipca 1919 roku przez krótki czas szef artylerii w [[Armia Hallera|Armii Hallera]], potem został mianowany inspektorem jednostek artylerii. Potem przezPrzez 7 miesięcy bez przydziału w związku z chorobą. W marcu i kwietniu 1920 r. na rozkaz Naczelnego Dowództwa prowadził inspekcję zapasowych baterii artylerii w dowództwach okręgów: Kraków, Lwów, Lublin i Kielce. W październiku 1920 pacujepracuje w komisji "Rola", prowadzącej inspekcję taborów. Po tym krótko kieruje Okręgowym Centrum Instrukcyjnym w Krakowie. Od listopada 1920 do kwietnia 1921 roku komendant Centrum Wyszkolenia [[4 Armia (II RP)|4 Armii]] dowodzonej przez gen. [[Leonard Skierski|L. Skierskiego]] w [[Kobryń|Kobryniu]]. 1 maja 1921 roku przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Przemyślu, gdzie mieszkał od 1918 r. , gdzie poPo śmierci żony odziedziczył kilka kamienic., Po przeniesieniu w stan spoczynkuktórymi administrował kamienicami do września 1939 r. Działał jednocześnie w Związku Oficerów Rezerwy i w organizacjach harytatywnychcharytatywnych. Po wejściu Sowietów do Polski pozbawiony emerytury i dochodów z dzierżawy kamienic. 74 letni generał znalazł siesię w krytycznej sytuacji. Zmarł 4 marca 1944 r. Pochowany na cmentarzu Głównym w Przemyślu w grobowcu rodzinyrodzinnym swojej pierwszej żony.
 
Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa z Teresą Zollner miał córkę Marię. Z drugiego związku ze Stefanią Szałowską potomstwa nie było.