Nieszpory sycylijskie: Różnice pomiędzy wersjami

m
lit.
(kat.)
m (lit.)
'''Nieszpory sycylijskie''' – powszechne powstanie mieszkańców [[Sycylia|Sycylii]], które wybuchło w [[Poniedziałek wielkanocny]] [[30 marca]] [[1282]] w [[Palermo]] przeciw panowaniu francuskich [[Andegawenowie|Andegawenów]].
 
Andegawenowie objęli panowanie na Sycylii dzięki poparciu udzielonemu papieżowi [[Urban IV|Urbanowi IV]] w walce z jego wrogiem królem Sycylii [[Manfred (król Sycylii)|Manfredem]], nieślubnym synem cesarza [[Fryderyk II Hohenstauf|Fryderyka II]]. W [[Bitwa pod Benewentem (1266)|bitwie pod Benewentem]] ([[1266]] r.) Manfred zginął pokonany. Karol Andegaweński człowiek bardzo ambitny, brat króla Francji Ludwika Świętego pragnął stworzyć imperium śródziemnomorskie, Sycylia i południowe Włochy były początkiem jego marzeń. Posiadał posiadłości we Francji, w Grecji i w Palestynie. W 1261 roku cesarz Nicei [[Michał VIII Paleolog]] odzyskał [[Konstantynopol]]. Wygnany łaciński cesarz [[Baldwin II de Courtenay|Baldwin II]] de Courtenay uciekł szukając pomocy na zachodzie. Dla Karola od 1266 roku króla Sycylii i Neapolu był to doskonały pretekst do wyprawy na Konstantynopol przeciw „schizmatyckim” Grekom. Wyprawa mimo poparcia przez pewien czas papiestwa, była wielokrotnie odkładana. Wyprawa miała ruszyć wiosną 1282 roku i zdobyć Konstantynopol. Nie doszła jednak do skutku z powodu małego z początku powstania na Sycylii, zignorowanego przez Karola. RzeżRzeź Francuzów w nieszpory [[30 marca]] 1282 r w Palermo była początkiem końca Karola. Drakońskie rządy francuskich feudałów spowodowały bunt, który rozpoczął się [[30 marca]] 1282 roku, sprowokowany zaczepkami francuskiego żołdaka wobec sycylijskiej mężatki. Wezwaniem do powstania były dzwony bijące na [[nieszpory]]. Sycylijczycy napadali i mordowali Francuzów, zmuszając ich do opuszczenia wyspy. W sierpniu na wyspie wylądowali Aragończycy, będący w tajnym przymierzu z Bizancjum. Powstanie wybuchło dzięki dyplomacji bizantyńskiej umiejącej zawsze w historii zawierać korzystne sojusze. Aragończycy stali się nowymi panami wyspy, a Karol musiał się martwić o posiadłości we Włoszech niż myśleć o krucjacie na Bizancjum. Po usunięciu [[Karol I Andegaweński|Karola I Andegaweńskiego]] na tron został wyniesiony król [[Królestwo Aragonii|Aragonii]] [[Piotr III Wielki|Piotr III Aragoński]], który wylądował na wyspie i koronował się [[30 sierpnia]] [[1282]].
 
== Bibliografia ==