Naloty strategiczne podczas II wojny światowej: Różnice pomiędzy wersjami

uzup.
(uzup.)
(uzup.)
== Historia ==
[[Plik:Bundesarchiv Bild 183-J313336, Berlin, zerstörtes Propagandaministerium.jpg|thumb|245px|Berlin w marcu 1945, po alianckich nalotach]]
W nocy 24/25 sierpnia 1940 podczas jednego z nalotów niemiecki samolot, którego pilot został wprowadzony w błąd nieprawidłowym wskazaniem urządzenia nawigacyjnego, zrzucił bomby na [[Londyn|londyńską]] dzielnicę [[East End]]. [[Wielka Brytania|Brytyjski]] premier [[Winston Churchill]] zdecydował o odwetowym nalocie na [[Berlin]] i następnej nocy brytyjskie samoloty zrzuciły bomby na dzielnice mieszkaniowe Berlina. W efekcie [[Adolf Hitler]] i [[Hermann Göring]] zaczęli bombardować angielskie miasta<ref>[[Bogusław Wołoszański]] ''Tajna wojna Stalina'', wyd. 1999, str. 262</ref>. Zmasowane naloty na Wielką Brytanię osłabły, gdy Niemcy zaczęli przygotowywać się do ataku na [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] ([[Atak Niemiec na ZSRR|plan Barbarossa]]) i większość sił lotniczych przerzucili na wschód<ref>John Lukacs ''Czerwiec 1941. Hitler i Stalin'', wyd. polskie 2008, str. 49</ref>.
 
[[Nalot dywanowy|Naloty dywanowe]], zwłaszcza nocne na początku II wojny światowej były bardzo nieskuteczne, z powodu ograniczonych możliwości nawigacyjnych. Podczas ''Blitzu'' [[Luftwaffe]] zaczęło jako pierwsze używać [[Fale radiowe|fal radiowych]] naprowadzających samoloty na cel. Namierzanie celu stało się dużo łatwiejsze po wprowadzeniu systemu nawigacyjnego ''Geo'', opartego na sygnale radiowym pochodzącym z trzech stacji, przecinającym się nad wyznaczonym celem<ref>A.A. Evans i David Gibbons ''Ilustrowana historia II wojny światowej'', wydanie polskie 2009, str. 152</ref>.