Powszechne kapłaństwo wszystkich wierzących: Różnice pomiędzy wersjami

brak opisu edycji
m (Link tożsamy z tekstem linka)
{{Protestantyzm}}'''Powszechne kapłaństwo wszystkich wierzących''' jest doktryną [[chrześcijaństwo|chrześcijańską]], obowiązującą we wszystkich [[kościół (organizacja)|kościołach]] [[protestantyzm|protestanckich]], zarówno nurtu [[ewangelicy|ewangelickiego]], jak i [[ewangelikalizm|ewangelikalnego]]. Obok [[pięć zasad protestantyzmu|pięciu zasad protestantyzmu]] jest kamieniem węgielnym [[Reformacja|reformacji]]. Nauka o kapłaństwie powszechnym oparta jest na [[Nowy Testament|Nowym Testamencie]] [[Biblia|Pisma Świętego]] i zakłada, iż każdy chrześcijanin ma bezpośredni przystęp do Boga przez pośrednictwo Boga-człowieka [[Jezus Chrystus|Jezusa Chrystusa]] ([[solus Christus]]), bez konieczności istnienia kapłanów-pośredników. Stąd w protestantyzmie rola duchownego ([[pastor]]a) ogranicza się do zwiastowania Słowa Bożego (kaznodziejstwa), sprawowania sakramentów i duchowej opieki nad [[zbór|zborem]] (duszpasterstwa). Nie obejmuje zaś szczególnego kapłaństwa między zborem a Bogiem. Wynika to z faktu, iż według założeń doktryny powszechnego kapłaństwa wszystkich wierzących nie istnieje takowataka potrzeba, jako żegdyż każdy, kto staje się członkiem Kościoła chrześcijańskiego, automatycznie otrzymuje święcenia kapłańskie:
 
{{CytatD|Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim '''kapłaństwem''', narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości.|[[1 List Piotra]] 2:9, [[Biblia Warszawska]]}}
W kolejnych wiekach tej ważnej dla całego protestantyzmu zasadzie wiary szczególną uwagę poświęcili [[metodyzm|metodyści]], [[baptyzm|baptyści]] i [[bracia plymuccy]], ci ostatni rezygnując z duchowieństwa w ogóle.
 
'''''[[kościół rzymskokatolicki|Kościół rzymskokatolicki]]''''' rozróżnia powszechne kapłaństwo wiernych, włączonych do wspólnoty kościoła poprzez [[chrzest]] i [[bierzmowanie]], oraz kapłaństwo urzędowe, które udziela świętej władzy w służbie wiernym.
 
{{CytatD|KKK 1546: Chrystus, Arcykapłan i jedyny Pośrednik, uczynił Kościół "królestwem – kapłanami dla Boga i Ojca swojego"(Ap 1, 6) (Por. Ap 5, 9-10; 1 P 2, 5. 9). Cała wspólnota wierzących jako taka jest kapłańska. Wierni wykonują swoje kapłaństwo, wynikające ze chrztu, przez udział w posłaniu Chrystusa, Kapłana, Proroka i Króla, każdy zgodnie z własnym powołaniem. Przez sakramenty chrztu i bierzmowania wierni "poświęcani są... jako... święte kapłaństwo" (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 10).
 
KKK 1591: Cały Kościół jest ludem kapłańskim. Przez chrzest wszyscy wierni uczestniczą w kapłaństwie Chrystusa. Uczestnictwo to jest nazywane "wspólnym kapłaństwem wiernych". U jego podstaw i dla służenia mu istnieje inne uczestnictwo w posłaniu Chrystusa, przekazywane przez sakrament święceń, którego misją jest pełnienie służby we wspólnocie, w imieniu i w osobie Chrystusa-Głowy.
 
KKK 1592: Kapłaństwo urzędowe różni się istotowo od wspólnego kapłaństwa wiernych, ponieważ udziela świętej władzy w służbie wiernym. Pełniący urząd święceń wykonują swoją posługę wobec Ludu Bożego przez nauczanie (''munus docenti''), kult Boży (''munus liturgicum'') i rządy pasterskie (''munus regendi'').}}
 
{{Przypisy}}
10 111

edycji