Naloty strategiczne podczas II wojny światowej: Różnice pomiędzy wersjami

uzup.
(uzup.)
(uzup.)
== Historia ==
[[Plik:Bundesarchiv Bild 183-J313336, Berlin, zerstörtes Propagandaministerium.jpg|thumb|245px|Berlin w marcu 1945, po alianckich nalotach]]
W nocy 24/25 sierpnia 1940 podczas jednego z nalotów niemiecki samolot, którego pilot został wprowadzony w błąd nieprawidłowym wskazaniem urządzenia nawigacyjnego, zrzucił bomby na [[Londyn|londyńską]] dzielnicę [[East End]]. [[Wielka Brytania|Brytyjski]] premier [[Winston Churchill]] zdecydował o odwetowym nalocie na [[Berlin]] i następnej nocy brytyjskie samoloty zrzuciły bomby na dzielnice mieszkaniowe Berlina. W efekcie [[Adolf Hitler]] i [[Hermann Göring]] zaczęli bombardować angielskie miasta<ref>[[Bogusław Wołoszański]] ''Tajna wojna Stalina'', wyd. 1999, str. 262</ref>. Był to pierwszy zakrojony na dużą skalę akt zastosowania teorii bombardowania strategicznego, opracowanej po [[I wojna światowa|I wojnie światowej]] przez Włocha [[Giulio Douhet|Giulia Douheta]]<ref>Bevin Alexander ''Jak Hitler mógł wygrać wojnę'', wydanie polskie 2008, str. 50</ref>. Zmasowane naloty na Wielką Brytanię osłabły, gdy Niemcy zaczęli przygotowywać się do ataku na [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] ([[Atak Niemiec na ZSRR|plan Barbarossa]]) i większość sił lotniczych przerzucili na wschód<ref>John Lukacs ''Czerwiec 1941. Hitler i Stalin'', wyd. polskie 2008, str. 49</ref>.
 
[[Nalot dywanowy|Naloty dywanowe]], zwłaszcza nocne na początku II wojny światowej były bardzo nieskuteczne, z powodu ograniczonych możliwości nawigacyjnych. Podczas ''Blitzu'' [[Luftwaffe]] zaczęło jako pierwsze używać [[Fale radiowe|fal radiowych]] naprowadzających samoloty na cel. Namierzanie celu stało się dużo łatwiejsze po wprowadzeniu systemu nawigacyjnego ''Geo'', opartego na sygnale radiowym pochodzącym z trzech stacji, przecinającym się nad wyznaczonym celem<ref>A.A. Evans i David Gibbons ''Ilustrowana historia II wojny światowej'', wydanie polskie 2009, str. 152</ref>.
Przed wybuchem II wojny światowej wielkie mocarstwa posiadały ogromne zapasy [[Broń chemiczna|broni chemicznej]]. Adolf Hitler nie zdecydował się na użycie broni chemicznej, pomimo możliwości zadania aliantom dużo większych strat, ponieważ obawiał się zmasowanego odwetu. Zagrożenie było tym większe od 1943, ponieważ alianckie samoloty panowały już wówczas nad przestrzenią powietrzną Niemiec<ref>Bogusław Wołoszański, serial dokumentalny ''Skarby III Rzeszy'', odc. 8 ''Dolina tajemnic'', 2012 r.</ref>. Do końca wojny Brytyjczycy wyprodukowali 3 500 000 pocisków artyleryjskich i ponad 1 800 000 bomb lotniczych napełnionych gazem. Niemcy produkowały wielkie ilości broni chemicznej oraz posiadały wielu żołnierzy przeszkolonych w użyciu tej broni. Hitler jednak posiadał raporty z alianckich nalotów i wiedział, że nie powstrzyma alianckich lotów odwetowych. Niemiecka naziemna i powietrzna obrona przeciwlotnicza mogła zniszczyć jedynie 5-7% alianckich samolotów, których reszta uderzała w cel<ref>TVP Bogusław Wołoszański ''Sensacje XX wieku'', odc. ''Fabryki śmierci'', cz. 1, 1998</ref>.
 
Naloty dywanowe stanowiły podgrupę nalotów strategicznych. [[Atak atomowy na Hiroszimę i Nagasaki|Zrzucenie bomb atomowych]] na [[Hiroszima|Hiroszimę]] i [[Nagasaki]] w 1945 także zalicza się do grupy nalotów strategicznych.
 
== Zobacz też ==