Idu: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 2 bajty ,  8 lat temu
lit.
(int.)
(lit.)
[[Plik:Yuseopilji.jpg|thumb|Wydana w 1872 roku książka ''Yuseopilji'', objaśniająca system idu]]
'''Idu''' ([[hangul]]: 이두, [[hancha]]: 吏讀) – dawny system zapisu [[język koreański|języka koreańskiego]] przy pomocy znaków [[pismo chińskie|pisma chińskiego]], opracowany pod koniec [[VII wiek]]u przez Solch’onga, uczonego z państwa [[Silla]], w oparciu o wcześniejsze metody zapisu<ref>{{Cytuj książkę| tytuł = Encyklopedia historyczna świata| tom = IIII. Starożytność część 2| wydawca = Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres| miejsce = Kraków| rok = 2000| isbn = 83-85909-61-3| strony = 260}}</ref>. Pomimo swojego znacznego stopnia skomplikowania, pozostał w użyciu mimo opracowania alfabetycznego pisma [[hangul]] aż do [[XIX wiek]]u.
 
System idu oparty został na piśmie [[hancha]], z użyciem dodatkowych znaków dla oznaczenia koreańskich końcówek gramatycznych<ref>{{Cytuj książkę| autor = Michael J. Seth| tytuł = A Concise History of Korea: From the Neolithic Period through the Nineteenth Century| wydawca = Rowman and Littlefield Publishers| miejsce = Oxford| rok = 2006| isbn = 978-0-7425-4004-0| strony = 62}}</ref>. Przykładem zapisu w idu jest fragment chińskiego kodeksu prawnego z okresu dynastii [[dynastia Ming|Ming]]: 雖犯七出有三不去, przełożony na koreański jako <span style="color:red">必于</span>七出<span style="color:red">乙</span>犯<span style="color:red">爲去乃</span>三不去<span style="color:red">有去乙</span>. Widoczne jest wprowadzenie koreańskiego tłumaczenia chińskiego terminu 雖 → 必于, dodanie do chińskiego elementu 七出 końcówki przyimkowej 乙, oraz dodatkowe znaki 爲去乃 i 有去乙 dla oznaczenia koreańskiej deklinacji czasowników.