Operacja dolnośląska: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 669 bajtów ,  8 lat temu
m
m (lit.)
Wzdłuż powiatu nyskiego podnóżem [[Sudety|Sudetów]] przebiegał najdalszy system obrony niemieckiej (tzw. pas obrony „e”), wzmocniony miastem-twierdzą „Nysą”. Zgodnie z koncepcją dowództwa niemieckiego, utworzone na Śląsku miasta-twierdze, miały być bronione przez dwa pierścienie obronne (zewnętrzny i wewnętrzny). Twierdze te miały spełniać rolę tzw. łamaczy fal, rozbijających pierwszy impet radzieckich działań zaczepnych, następnie zaś w długotrwałej obronie wiązać znaczne siły przeciwnika.
 
Niemieckie dowództwo przywiązywało wyjątkowo dużą wagę do utrzymania [[Nysa|Nysy]]. Stanowiła ona bowiem jeden z kluczowych węzłów oporu na Śląsku Opolskim. Przez Nysę biegły linie komunikacyjne łączące [[Grupa Armii „Środek”|Grupę Armii Środek]] z walczącą na [[Bałkany|Bałkanach]] [[Grupa Armii Południe|Grupą Armii Południe]]. Dowództwo twierdzy „Nysa”, szczególnie obawiało się uderzenia sowieckiego z kierunku [[Prudnik]]a. W celu wzmocnienia broniących się tam związków taktycznych [[17 Armia (III Rzesza)|17 Armii Polowej]], w tym [[20 Dywizja Grenadierów SS (1 estońska)|20 Estońskiej Dywizji Grenadierów SS]], do walk na północ od podnóża Sudetów aż poza linię [[Biała Głuchołaska|Białej Głuchołaskiej]], wprowadzono oddział zaporowy pod dowództwem płk Capellego. Jego kościec tworzył głównie batalion rozpoznawczy [[1 Dywizja Pancerno-Spadochronowa Hermann Göring|1 Dywizji Pancerno-Spadochronowej Hermann Göring]]. Zgromadzonymi dodatkowo siłami obsadzono rubież wzdłuż drogi: [[Nysa]] – [[Hajduki Nyskie]] – [[Stary Las (województwo opolskie)|Stary Las]] – [[Charbielin (województwo opolskie)|Charbielin]] – [[Głuchołazy|Czapka – wzgórze na wschód od Głuchołaz)]]. W trakcie późniejszych walk udało im się między innymi rozbić 12 rosyjskich czołgów w rejonie [[Wierzbiec|Wierzbca]].
 
Pod koniec stycznia 1945 r. [[Stawka]] zaplanowała operację dolnośląską dla rozbicia zgrupowania wojsk niemieckich, broniących się na [[Dolny Śląsk|Dolnym Śląsku]] i [[Łużyce|Łużycach]] należących do Grupy Armii Środek. Jednocześnie [[Oberkommando des Heeres|OKH]] w oparciu o [[Linia Środkowej Odry|linię środkowej Ordy]] planowało wykonać zbieżne uderzenie z północy i południa w skrzydło i na tyły wojsk radzieckich walczących nad [[Odra|Odrą]] by odzyskać [[Górny Śląsk]] Na początku lutego Niemcy skoncentrowali na Dolnym Śląsku 37 dywizji, z których każda liczyła 4-5 tysięcy ludzi oraz wiele różnego rodzaju grup bojowych, tworzonych z resztek rozbitych w dotychczasowych walkach jednostek.
Natarcie 1 Front Ukraińskiego zaczęło się rano 8 lutego po 50-minutowym przygotowaniu artyleryjskim. Na całej długości frontu wybuchły zacięte walki. Radziecką operację dolnośląską rozpoczęto 8 lutego 1945 r., kiedy to Armia Czerwona przeszła do natarcia w rejonie [[Ścinawa|Ścinawy]]. Napotkała tu na uporczywy opór Niemców, ale przełamała obronę niemieckiej [[4 Armia Pancerna (III Rzesza)|4 Armii Pancernej]] i jeszcze 8 lutego podeszła pod [[Lubin]], [[Chocianów]] i [[Legnica|Legnicę]]. Pomimo silnej obrony nieprzyjaciela, wojskom radzieckim udało się 9 lutego zdobyć Lubin, Legnicę i [[Środa Śląska|Środę Śląską]].
 
Poczynając od 8 lutego do rejonu [[Świdnica|Świdnicy]] zaczęła przybywać niemiecka [[19 Dywizja Pancerna (III Rzesza)|19 Dywizja Pancerna]]. Pomiędzy [[Jawor (miasto)|Jaworem]] a [[Strzegom]]iem koncentrowała się [[8 Dywizja Pancerna (III Rzesza)|8 Dywizja Pancerna]], natomiast w ciągu następnych dni do rejonu [[Sobótka (powiat wrocławski)|Sobótki]] przybyła [[20 Dywizja Pancerna (III Rzesza)|20 Dywizja Pancerna]].
 
10 lutego Niemcy podjęli próbę kontrofensywy. Z rejonu Strzegomia uderzyła na wojska radzieckie niemiecka 19 Dywizja Pancerna wspierana przez kilka innych batalionów oraz część sił 8 Dywizji Pancernej. Za cenę dużych strat udało się Niemcom nieznacznie zyskać na terenie w okolicach autostrady pomiędzy [[Budziszów Wielki|Budziszowem Wielkim]] a [[Kostomłoty (województwo dolnośląskie)|Kostomłotami]]. Hitlerowcom szczególnie zależało na utrzymaniu tej autostrady, była ona bowiem wtedy jedyną drogą łączącą okrążany Wrocław z resztą [[III Rzesza|Rzeszy]]. O autostradę toczyły się więc ciężkie boje. Boje te nie powstrzymały dalszego marszu wojsk radzieckich, którym 11 lutego udało się zdobyć Kostomłoty i [[Kąty Wrocławskie]], a następnie dotrzeć do [[Kobierzyce|Kobierzyc]] i [[Żórawina|Żórawiny]], gdzie jednak musiały walczyć w okrążeniu.
Dowództwo Frontu Armii Czerwonej zdecydowało się na przegrupowanie sił. 12 lutego zawrócono walczące w rejonie [[Lubań (województwo dolnośląskie)|Lubania]] i [[Lwówek Śląski|Lwówka Śląskiego]] korpusy pancerne i zmechanizowane w kierunku południowo-wschodnim. Już wieczorem tego dnia uderzyły one z marszu na Jawor i z zaskoczenia opanowały miasto.
 
Jeszcze tego samego dnia, rano 12 lutego cztery nadjeżdżające drogą z Jawora do [[Kostrza (województwo dolnośląskie)|Kostrzy]] czołgi radzieckie pojawiły się w [[Rogoźnica (województwo dolnośląskie)|Rogoźnicy]], ale zawróciły tą samą drogą pod lasem do Jawora. 12 lutego zdobyty został [[Goczałków]], a następnego dnia Strzegom.
 
W nocy z 13 lutego na 14 lutego Armia Czerwona po raz pierwszy zamknęła pierścień wokół Wrocławia. Niemcy postanowili za wszelką cenę przerwać okrążenie. Skoncentrowana w rejonie Świdnicy niemiecka 19 Dywizja Pancerna uderzyła 14 lutego w kierunku Wrocławia wzdłuż osi Świdnica – [[Szczepanów (powiat świdnicki)|Szczepanów]] – [[Gniechowice]] – [[Tyniec Mały]]. Wspierała ją 8 Dywizja Pancerna, a po wschodniej stronie [[Ślęża|Ślęży]] wzdłuż drogi [[Jordanów]] – [[Kobierzyce]] – [[Domasław (województwo dolnośląskie)|Domasław]] nacierała 20 Dywizja Pancerna. W rezultacie ataków trzema dywizjami Niemcy zdołali przebić się do Wrocławia i utworzyć wąski korytarz wzdłuż drogi [[Mirosławice (województwo dolnośląskie)|Mirosławice]] – Gniechowice – [[Małuszów (powiat wrocławski)|Małuszów]] – Tyniec Mały.
 
Korytarzem tym wyprowadzono z Wrocławia kilka niemieckich jednostek bojowych. Jednak po kilkunastu godzinach korytarz został przecięty przez wojska radzieckie i w nocy z 15 lutego na 16 lutego Wrocław został ostatecznie otoczony.
 
W drugiej połowie lutego 1945 r. front radziecko-niemiecki ustabilizował się na blisko trzy miesiące niedaleko Świdnicy na linii [[Kostrza (województwo dolnośląskie)|Kostrza]] – [[Rogoźnica (województwo dolnośląskie)|Rogoźnica]] – [[Goczałków]] – [[Bartoszówek]] – [[Graniczna (województwo dolnośląskie)|wzgórze koło Granicznej]] – [[Wzgórza Jaroszowskie]] – [[Morawa (województwo dolnośląskie)|park w Morawie]] – [[Przyłęgów|południowy skraj Przyłęgowa]] – [[Łażany|południowy skraj Łażan]] – [[Mrowiny]] – [[Domanice (powiat wrocławski)|północno-wschodni kraniec Domanic]] – [[Góra Szubieniczna]] – [[Chwałów (województwo dolnośląskie)|północny kraniec Chwałowa]] – [[Strzelce (powiat świdnicki)|północno-wschodni kraniec Strzelc Świdnickich]] – [[Sobótka (powiat wrocławski)|północno-wschodni kraniec Sobótki]] – [[Przezdrowice]] – [[Nasławice (województwo dolnośląskie)|Nasławice]] – [[Jordanów Śląski|wschodni i północny kraniec Jordanowa Śląskiego]].
Możemy przyjąć, że najbliższy odcinek frontu przebiegał w odległości około 15 km od centrum Świdnicy.
 
Wojska Armii Czerwonej były wtedy we wsiach: [[Kruków (województwo dolnośląskie)|Kruków]], [[Marcinowiczki]], [[Imbramowice (województwo dolnośląskie)|Imbramowice]], [[Maniów (powiat wrocławski)|Maniów]], [[Tworzyjanów]], [[Garncarsko (województwo dolnośląskie)|Garncarsko]], [[Rogów Sobócki]], [[Strachów (powiat wrocławski)|Strachów]], [[Kunów (powiat wrocławski)|Kunów]], [[Nasławice (województwo dolnośląskie)|Nasławice]], [[Wilczkowice (województwo dolnośląskie)|Wilczkowice]].
 
Na szczycie Ślęży znajdował się niemiecki punkt obserwacyjny wyposażony w lunetę powiększającą aż 60-krotnie, jedną z dwóch, jakie wojsko niemieckie wtedy w ogóle posiadało. Sprowadzono ją znad kanału [[La Manche]], gdzie poprzednio stosowana była do obserwacji wybrzeża [[Anglia|Anglii]].
Przez pewien czas dowództwo [[Grupa Armii „Środek”|Grupy Armii „Środek” („Mitte”)]] znajdowało się w pałacu w [[Makowice (województwo dolnośląskie)|Makowicach]]. Przebywał tam dowodzący generał pułkownik [[Ferdinand Schörner]], najwierniejszy generał [[Adolf Hitler|Hitlera]], mianowany później marszałkiem polnym. Testamentem Hitlera został ustanowiony naczelnym dowódcą wojsk lądowych. W tym samym czasie komendantem wojennym Świdnicy był właściciel pałacu makowickiego podpułkownik [[Wolfgang von Websky]]. Na kilka tygodni przed końcem wojny został odwołany, ponieważ nie zgadzał się z powiatowym przywódcą partii hitlerowskiej. Wolfgang von Websky był znanym malarzem niemieckim. W 1996 r. w muzeum świdnickim zorganizowano wystawę jego obrazów.
 
4 lutego i 8 lutego ruszyły kolejne natarcia w kierunku zachodnim spod Oławy i [[Opole|Opola]]. Zdobyto 60 miejscowości ([[Grodków]], [[Lewin Brzeski]], Oława) i oskrzydlono Wrocław od południa i południowego zachodu (zdobyto wtedy wiele miejscowości w pobliżu Oławy i [[Strzelin]]a). Mimo zaciętych walk i reorganizacji wojsk niemieckich (obronę wschodniej części miasta pozostawiono załodze twierdzy, kierując inne oddziały w kierunku miejsc, gdzie toczyły się potyczki) Rosjanie parli wzdłuż szosy [[Nysa]] – [[Grodków]], dochodząc na 14 km na północ od Nysy. 8 lutego ruszył do natarcia drugi odcinek – przyczółek ścinawski wojsk rosyjskich w kierunku [[Nysa Łużycka|Nysy Łużyckiej]]. [[4 Armia (ZSRR)|4]], [[13 Armia (ZSRR)|13]] i [[52 Armia (ZSRR)|52 Armia]] parły szybko na zachód, a [[3 Armia Pancerna (ZSRR)|3 Armia Pancerna]] zmieniła swój odcinek działań i skierowała się na południe, w kierunku Legnicy i [[Prochowice|Prochowic]]; tam wspomogła ją w bojach [[6 Armia (ZSRR)|6 Armia]] gen. [[Władimir Głuzdowski|Głuzdowskiego]]. 9 lutego zdobyto Legnicę i mimo sprowadzenia przez Niemców posiłków z zachodu, natarcie Rosjan rozwinęło się na głębokość 60 km w pozycjach obronnych wojsk niemieckich. 11 lutego szturm Rosjan spod Oławy na zachód od miasta ruszył w okolicach [[Sobocisko|Sobociska]], [[Swojkowo|Swojkowa]] i [[Węgry (województwo dolnośląskie)|Węgier]]. Po dniu zaciekłych walk i zepchnięciu niemieckiej [[269 Dywizja Piechoty (III Rzesza)|269 Dywizji Piechoty]] w kierunku [[Sobótka (powiat wrocławski)|Sobótki]] nastąpiło zamknięcie pierścienia wokół „Festung Breslau”. Pozostała tylko linia kolejowa Wrocław – [[Ząbkowice]] i to ona była w swoim 8 km pasie szerokości jedyną droga łączącą garnizon twierdzy z resztą wojsk niemieckich. Ten wąski odcinek był miejscem zaciętych walk Rosjan z niemiecką 19 Dywizją Pancerną, której ów pas udało się poszerzyć, ale jedynie na krótko, bowiem skomplikowana sytuacja Niemców, a dokładnie [[17 Dywizja Piechoty (III Rzesza)|17 Dywizji Piechoty]] generała [[Max Sachsenheimer|Sachsenheimera]] w rejonie Środy Śląskiej zmusiła 19 DPanc. do pośpieszenia jej z pomocą.
 
{{osobny artykuł|Oblężenie Wrocławia (1945)}}
W międzyczasie północne skrzydło 1 Frontu Ukraińskiego prowadziło uderzenie na Wrocław z kierunku północnego, gdzie z marszu 25 stycznia po zaciekłych walkach w okolicach [[Syców|Sycowa]] zajęta została [[Oleśnica]]. 26 stycznia wojska radzieckie zdobyły [[Trzebnica|Trzebnicę]] i jeszcze tego samego dnia pierwsze oddziały Armii Czerwonej sforsowały Odrę i okrążyły Ścinawę oraz zaczęły rozbudowywać silny [[przyczółek]], jednocześnie rozpoczynając likwidację załogi Ścinawy. 27 stycznia zdobyto [[Wołów]], [[Oborniki Śląskie]] i [[Brzeg Dolny]] (miejsce obozu koncentracyjnego [[Groß-Rosen]]).
 
10 lutego po przegrupowaniu, 1 Front Ukraiński przeszedł do pościgu za wojskami niemieckimi, mając za zadanie sforsowanie rzek [[Bóbr (dopływ Odry)|Bóbr]] i [[Kwisa]], aby uniemożliwić dowództwu niemieckiemu zorganizowanie kolejnej rubieży obrony. 11 lutego [[6 Korpus Zmechanizowany Gwardii]], pod dowództwem W. Orłowa ([[4 Armia Pancerna (ZSRR)|4 Armia Pancerna]]), osiągnął Bóbr w rejonie [[Gorzupia Dolna|Gorzupi Dolnej]], sforsował rzekę oraz zdobył przyczółek na zachodnim brzegu Bobru. 12 lutego [[10 Korpus Pancerny (ZSRR)|10 Korpus Pancerny]] płk. N. Czuprowa rozpoczął forsowanie Bobru (nieco na północ od [[Żagań|Żagania]]). Radziecka [[13 Armia (ZSRR)|13 Armia]] ruszyła w kierunku Żagania, 6 Korpus Zmechanizowany Gwardii powiększył swój przyczółek w rejonie [[Gorzupia (województwo lubuskie)|Gorzupia]] do 8 km szerokości i 4 km głębokości. Wykorzystując to powodzenie, nad rzekę wyszła 13 Armia. 13 lutego 4 Armia Pancerna, ze zdobytych przyczółków, ruszyła na [[Lubsko]] i Żary i gdy zajęła [[Bieniowo]], 6 Korpus Zmechanizowany Gwardii przedarł się przez [[Jasień (powiat żarski)|Jasień]] i około godz. 19:00 rozpoczął walki o Lubsko. Radziecki 10 Korpus Pancerny zdobył w godzinach popołudniowych Żary i pozostawiając w mieście [[62 Brygada Pancerna (ZSRR)|62 BPanc.]], ruszył w kierunku Nysy Łużyckiej. 14 lutego Rosjanie wkroczyli do Lubska, a 6 Korpus Zmechanizowany Gwardii dotarł do Nysy Łużyckiej, w rejonie [[Gubin]]a. Do Nysy Łużyckiej dotarły również wojska 10 Korpusu Pancernego. Próba sforsowania rzeki nie powiodła się; wojska przeszły do obrony co stwarzało groźbę odcięcia walczących nad Nysą Łużycką oddziałów pancernych od głównych sił frontu. 18 lutego oddziały 13 Armii wkroczyły do Żagania.
 
=== 1 Dywizja Pancerno-Spadochronowa Hermann Göring w kotle pod Polkowicami ===
Pod koniec miesiąca nad [[Odra|Odrę]] do rejonu [[Ścinawa]] (''Steinau an der Oder'') docierają jednostki tzw. „wędrującego kotła” pod dowództwem generała [[Walther Nehring|W. Nehringa]], w tym [[Korpus Pancerny Großdeutschland]] [[Dietrich von Saucken|D. von Sauckena]]. Wchodząca w jego skład m.in. [[1 Dywizja Pancerno-Spadochronowa Hermann Göring]] bierze udział w gwałtownych walkach o utrzymanie frontu nad rzeką.
 
Rok 1945, 9 lutego. Po wycofaniu się ze Ścinawy i [[Chobienia (powiat lubiński)|Chobienia]] (''Köben an der Oder'') poprzez [[Rudna (województwo dolnośląskie)|Rudną]] (''Raudten''), oddziały 1. Dywizji Pancerno-Spadochronowej „Hermann Göring” zatrzymują się pośród lasu i okolicznych pól między [[Polkowice Dolne|Polkowicami Dolnymi]] (''Sandhofen'') a [[Sobin (województwo dolnośląskie)|Sobin]]em (''Herbersdorf''). Niemcy są dobrze wyposażeni w ciężki sprzęt pancerny, transportery opancerzone, broń przeciwpancerną, przeciwlotniczą, a także samochody, limuzyny sztabowe dowództwa i samolot sanitarny (najpewniej klasy Junkers [[Junkers Ju 52|Ju-52]]).
 
8 lutego rozpoczyna się zaplanowana przez sztab [[1 Front Ukraiński|1 Frontu Ukraińskiego]] operacja dolnośląska. Radzieckie dywizje piechoty [[102 Korpusu Strzelecki (ZSRR)|102 Korpusu Strzeleckiego]] z [[13 Armia (ZSRR)|13 Armii]] i czołgi [[6 Korpus Zmechanizowany Gwardii|6 Korpusu Zmechanizowanego Gwardii]] z [[4 Armia Pancerna (ZSRR)|4 Armii Pancernej]] zdobywają po ciężkich bojach wsie [[Komorniki (powiat polkowicki)|Komorniki]] (''Eichbach'') i [[Tarnówek (województwo dolnośląskie)|Tarnówek]] (''Dornbusch''). Następnego dnia jednostki te zajmują [[Polkowice]] (''Heerwegen''), oskrzydlając jednocześnie od północy pozycje niemieckiego Korpusu Pancernego „Großdeutschland”. Równocześnie [[11 Korpus Pancerny Gwardii (ZSRR)|11 Korpus Pancerny Gwardii]] z 4 Armii Pancernej, omijając głównymi siłami [[Lubin]], naciera na [[Obora (województwo dolnośląskie)|Oborę]] (''Oberau'') i [[Szklary Górne]] (''Ober-Gläsersdorf''). Jego 62 Brygada Pancerna i 29 Brygada Zmechanizowana po wyeliminowaniu oporu zdobywa [[Szklary Górne]], [[Jędrzychów (województwo dolnośląskie)|Jędrzychów]] (''Groß-Heinzendorf''), [[Nowinki (województwo dolnośląskie)|Nowinki]] (''Heinzenburg'') i [[Nowy Dwór (powiat polkowicki)|Nowy Dwór]] (''Neuguth''). Powoli zamyka się pierścień okrążenia.
 
Od strony [[Jędrzychów (województwo dolnośląskie)|Jędrzychowa]] na tyły wycofujących się niemieckich jednostek niespodziewanie nadciąga 63 Brygada Pancerna z 11 Korpusu Pancernego. Zajmuje [[Sobin (województwo dolnośląskie)|Sobin]] i dąży do połączenia się ze znajdującą się na północy piechotą 102 Korpusu. Zawiązuje się zażarta i dramatyczna w swoim przebiegu bitwa. Okrążane, znajdujące się w śmiertelnym potrzasku niemieckie oddziały usiłują się wydostać z trudnej sytuacji. Wysiłek ten starają się uniemożliwić blokujące je zewsząd jednostki radzieckie. Ostatecznie zgrupowanie zostaje zamknięte w „kotle” – wróg przystępuje do jego likwidacji. Huk dział milknie dopiero następnego dnia, 10 lutego o godzinie 17.00. W rezultacie część dywizji „Hermann Göring” zostaje rozbita. Większość niemieckich żołnierzy zginęło, bądź dostało się do niewoli. Nielicznym oddziałom, które porzuciły sprzęt, udało się wyrwać z pierścienia okrążenia kierując się lasami i polnymi drogami na zachód.
 
Ciała żołnierzy dywizji „Hermann Göring” zostały pochowane przez niemieckich mieszkańców Sobina wzdłuż pobliskiej alei dębowej. Na grobach znajdowały się tabliczki z nazwiskiem żołnierza oraz przestrzelone hełmy. Ich przeciwnicy z kolei – na placu przed dawną szkołą ewangelicką (dzisiejszy Dom Dziecka) w Polkowicach. 3 lata później nekropolię zlikwidowano a ciała poległych żołnierzy przeniesiono na cmentarz żołnierzy radzieckich w [[Głogów|Głogowie]].
{{osobny artykuł|Konferencja teherańska|Konferencja jałtańska}}
Alianci zachodni, mając kłopoty z powstrzymaniem nacierających wojsk niemieckich [[Ofensywa w Ardenach|w Ardenach]], zwrócili się o pomoc do Rosjan z prośbą o przyśpieszenie swojej ofensywy na froncie wschodnim, by odciążyć walczące na zachodzie wojska. Jednocześnie
14 grudnia 1944 [[William Averell Harriman|Harriman]] w rozmowie ze [[Józef Stalin|Stalinem]] zaproponował użycie lotnictwa alianckiego do wsparcia [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]], jak to było na [[Bałkany|Bałkanach]]. 23 grudnia osobiście ponowił tę propozycję [[Franklin Delano Roosevelt|Roosvelt]], 26 grudnia [[Józef Stalin|Stalin]] przystał na nią. Wysłano do Stalina marszałka [[Royal Air Force|RAF]] [[Arthur Tedder|Teddera]], aby ustalił szczegóły. 15 stycznia brytyjski [[War Cabinet]] przyjmuje roboczy dokument przedstawiony przez Teddera ''„Strategic Bombing in Relation to the Present Russian Offensive”''.
 
Planowano i wykonano szereg nalotów na węzły komunikacyjne drogowe i kolejowe [[Chemnitz]], [[Chociebuż|Cottbus]], [[Plauen]], [[Drezno]], [[Lipsk]], [[Halle (Saale)|Halle]] i szereg innych. Były to miejscowości będące przemysłowym zapleczem magazynowo-remontowym dla walczącej armii – szczególnie cenne były fabryki produkujące elementy dla broni pancernej, artylerii i [[Luftwaffe]], doskonale wyposażone w maszyny, skomunikowane linią kolejową z frontem – pełniące rolę warsztatów naprawczych o dużej przepustowości.
 
12 lutego [[Eighth Air Force|8 Armia Powietrzna]] informuje Rosjan, że nalot nastąpi 13 lutego. Z powodu pogody nalot przesunięto na drugi dzień, o czym ponownie poinformowano Rosjan.