Białorusini w Polsce: Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  7 lat temu
[[Odwilż gomułkowska|Przełom październikowy 1956 roku]] pociągający za sobą zmianę polityki państwa polskiego w stosunku do mniejszości narodowych sprawił, iż najintensywniejszy rozwój białoruskiego życia kulturalnego w Polsce przypadł na koniec [[Lata 50. XX wieku|lat 50.]] i lata [[Lata 60. XX wieku|60.]] Do rozwoju i popularyzacji białoruskiej kultury narodowej przyczyniły się takie mające miejsce w tym okresie wydarzenia, jak utworzenie [[Białoruskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne w Polsce|Białoruskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego]], pojawienie się [[4 marca]] [[1956]] roku pierwszego numeru tygodnika [[Niwa (tygodnik)|Niwa]] i powołanie Muzeum Etnograficznego w Białowieży<ref>O. Łatyszonek, E. Mironowicz, ''Historia Białorusi od połowy XVIII do końca XX wieku'', Białystok 2000, s. 267.</ref>. Szeroką działalność organizacyjną rozwinęło zwłaszcza Białoruskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne, którego systematycznie rozbudowywana struktura osiągnęła w [[1967]] roku 10 oddziałów i 172 koła terenowe na całej Białostocczyźnie, a także w takich ośrodkach jak [[Warszawa]] i [[Gdańsk]]<ref>A. Karpiuk, ''Białoruskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne w latach 1956-1970'', "Białoruskie Zeszyty Historyczne" 1994, nr 1, s. 93-94.</ref>. Rozwinął się [[Sztuka ludowa|amatorski ruch artystyczny]], powstały liczne zespoły śpiewacze, teatralne, instrumentalne. W [[1956]] roku na [[Wydział Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego|Uniwersytecie Warszawskim]] utworzono [[Białorutenistyka|filologię białoruską]], co na Białostocczyźnie było powszechnie odbierane jako znacząca podstawa do zaistnienia białoruskiej [[Inteligencja (społeczeństwo)|elity intelektualnej]].
 
Atmosfera wokół mniejszości narodowych w powojennej Polsce diametralnie zmieniła się w [[Lata 70. XX wieku|latach 70]]. Okres ten wiązał się z prowadzonym metodami administracyjnymi osłabianiem również białoruskiej aktywności kulturalnej i narodowej na Białostocczyźnie. Rozwiązano wówczas Komisję Narodowościową Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Białymstoku, zlikwidowano Białoruskie Muzeum Etnograficzne w Białowieży, znacząco zredukowany został potencjał organizacyjno-materialny Białoruskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego<ref>A. Siegień-Matyjewicz, ''Poczucie tożsamości narodowej młodzieży pochodzenia białoruskiego'', Olsztyn 2007, s. 61.</ref>. Zlikwidowany został ponadto największy białoruski zespół estradowy "Lawonicha", zamarła niemal calkowicie działalność również innych zespołów teatralnych, chóralnych czy tanecznych. Liczbę szkół białoruskich zmniejszono do 1/3 dotychczasowej. W procesie tworzenia [[Jezioro Siemianowskie|Zalewu Siemianówka]] poruszononaruszono w odczuciu Białorusinów podstawowe prawa człowieka do swego terytorium<ref>A. Sadowski, ''Pogranicze polsko-białoruske. Tożsamość mieszkańców'', Białystok 1995, s. 20-21.</ref>. Zatopieniu uległo wówczas pięć typowo białoruskich wsi (m.in. [[Bołtryki]] i [[Łuka (województwo podlaskie)|Łuka]]) o niezwykle bogatej [[Folklor|kulturze obrzędowej]]<ref>A. Radziukiewicz, ''Białoruskie Towarzystwo'', "Przegląd Prawosławny" 2006, nr 4.</ref>.
 
Cechą charakterystyczną życia mniejszości białoruskiej w Polsce po [[1989]] było zinstytucjonalizowane włączanie się w nurt życia politycznego regionu i kraju<ref>A. Sadowski, ''Pogranicze polsko-białoruskie. Tożsamość mieszkańców'', Białystok 1995, s. 23.</ref>.
5511

edycji