D’Artagnan: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 38 bajtów ,  8 lat temu
m
 
== Pierwowzór postaci ==
Pierwowzorem słynnego bohatera powieści Aleksandra Dumasa był istniejący naprawdę królewski muszkieter Charles de Batz-Castelmore hrabia d’Artagnan żyjący w latach ok. 1611-1673. Nie wiadomo, w jaki sposób trafił do gwardii królewskich muszkieterów króla Ludwika XIII. Po raz pierwszy jego nazwisko pojawia się w dokumentach datowanych na 10 marca 1633 r. Żeby dostać stanowisko w muszkieterach musiał albo się czymś wyróżnić albo odsłużyć w gwardii królewskiej lub na wojnie. Prawdopodobnie mógł zyskać protekcję dyplomaty o nazwisku Antoine III de Gramont hrabia de Guise. Stopień kapitana (ale jeszcze nie muszkieterów) d’Artagnan zyskał od [[Ludwik XIII|Ludwika XIII]] 3 października 1634 r. Po śmierci kardynała [[Armand Jean Richelieu|Richelieu]] i Ludwika XIII podczas regencji [[Anna Austriaczka (1601-1666)|Anny Austriaczki]] d’Artagnan służył pod rozkazami nowego I ministra – kardynała [[Jules Mazarin|Jules’a Mazarina]]. Wiadomo, że w 30 czerwca 1646 r. przybył z [[Flandria (region)|Flandrii]], by osobiście relacjonować o sukcesach wojsk francuskich kardynałowi. Podczas [[Fronda (bunt)|Frondyfrondy]] d’Artagnan służył Mazarinowi jako posłaniec ważnych wieści i wysłannik. Za swoją służbę wiosną 1652 roku otrzymał stopień [[porucznik]]a muszkieterów. W roku 1653 zrezygnował ze służby w wojsku – zakupił za to urząd królewskiej woliery. Jednakże dość szybko z niego zrezygnował, a na dodatek zadłużył się na 80 tys. liwrów i kupił stanowisko kapitana gwardii królewskiej. W końcu powrócił do służby 26 maja 1658r, zyskując ponownie stopień porucznika muszkieterów. Ponieważ był [[Kapitan (ranga)|kapitan]]em gwardii królewskiej i porucznikiem muszkieterów nosił stopień kapitana-porucznika. 3 kwietnia 1659 r. d’Artagnan ożenił się z wdową Charlottą Anną de Chanlecy, jednak małżeństwo niezbyt dobrze się układało, gdyż męża często nie było w domu, przez co żona była zazdrosna. W roku 1661 na rozkaz [[Ludwik XIV|Ludwika XIV]] aresztował za liczne nadużycia finansowe [[Nicolas Fouquet|Nicolasa Fouqueta]] i osobiście sprawował nad nim pieczę. Przez długi czas nie sprawował wojskowych funkcji; dopiero 22 stycznia 1667 r. ostatecznie powrócił do służby czynnej w muszkieterach, uczestnicząc w licznych walkach prowadzonych przez Ludwika XIV. Podczas oblegania miasta Maastricht d’Artagnan został postrzelony kulą z [[muszkiet]]u w szyję – zmarł chwilę po otrzymaniu rany. Był to rok 1673.
 
== Cechy postaci ==
 
=== Miłość do Konstancji ===
Około roku 1626 gospodarz poprosił go o pomoc w znalezieniu swojej żony, którą na rozkaz kardynała uprowadził Rochefort. D’Artagnan obiecał swemu gospodarzowi wsparcie w tej sprawie. Niedługo potem pan Bonacieux został aresztowany, a w jego domu zastawiono kocioł. Konstancja, żona pana Bonacieux, wpadła w niego, ale uwolnił ją d’Artagnan, który zakochał się w niej (z wzajemnością). Odprowadził ją do pałacu królewskiego i powierzył opiece pana de La Porte, po czym za jego radę odwiedził pana de Treville i wyrobił sobie u niego [[alibi]] na wypadek ewentualnego śledztwa w sprawie pani Bonascieux. Wracając do swego mieszkania przypadkiem zobaczył, jak Konstancja puka do drzwi domu Aramisa i odbiera znak [[chusteczka|chusteczką]]. D’Artagnan podszedł do niej i zapytał ją o to, ale kobieta poprosiła, by jej nie śledził. Mimo wszystko chłopak niechcący znowu się na nią natknął i zobaczył Konstancję w towarzystwie tajemniczego młodego człowieka w [[mundur]]zemundurze muszkietera. Zazdrosny zaatakował ich, ale kobieta nie dopuściła do walki i wyznała, że mężczyzną który jej towarzyszy, jest [[George Villiers, 1. książę Buckingham|księciem Buckingham]] i ma on schadzkę z królową [[Anna Austriaczka (1601-1666)|Anną Austriaczką]]. D’Artagnan odprowadził więc ich na miejsce spotkania i wrócił do siebie.
 
=== Misja „Diamenty królowej” ===
 
=== Oblężenie La Rochelle ===
Tymczasem był rok 1627 i wojska króla i kardynała ruszyły na twierdzę hugenocką, [[La Rochelle]]. Atos sprzedał swój rodowy pierścień odzyskany przez przyjaciela i nabył za niego ekwipunek dla siebie i d’Artagnana. Gaskończyk przed wyjazdem zobaczył na drodze [[karetakaroca|karocę]], którą jechała Konstancja. Okazało się, że królowa odkryła jej miejsce uwięzienia i uwolniła ją, po czym ukryła w nieznanym miejscu. Tego samego dnia d’Artagnan został wezwany przez kardynała, który zaoferował mu służbę w swojej gwardii. Chłopak jednak odmówił i wyjechał pod La Rochelle. Tam jednak dopadła go zemsta Milady. Kobieta wynajęła dwóch zbirów, by go zabili. Raz próbowali to zrobić, gdy jechał konno przez pustkowie. Drugi raz, kiedy wraz z grupą swoich żołnierzy udał się na patrol, by podejść [[Hugenoci|hugenotów]], jednak podczas walki z nimi zaatakowany został od tyłu przez poprzednich sprawców zamachu na jego życie. Za pierwszym napadem uciekł, za drugim zabił jednego zbira, a drugiego wziął do niewoli. Niedługo potem d’Artagnan otrzymał przesyłkę, w której było kilka butelek wina od Atosa, Portosa i Aramisa. Jednakże tego samego zjawili się oni sami i powiedzieli, że nie wysyłali przyjacielowi wina. Prawda wyszła na jaw, gdy pochwycony zbir napił się owego [[wino|wina]] i zmarł. Wino było bowiem zatrute. Przyjaciele zniszczyli butelki i odtąd trzymali się razem. Oblężenie tymczasem trwało. Atos zaproponował dla zakładu, że on i jego trzech przyjaciół utrzyma do południa Bastion Św. Gerwazego i obroni go przed hugenotami. Zakład oczywiście wygrali, a podczas obrony [[Bastion]]u d’Artagnan dowiedział się od przyjaciół, że kardynał Richelieu zlecił Milady zabójstwo księcia Buckinghama, by ten nie mógł wesprzeć hugenotów z La Rochelle. W tym celu dał Milady [[list żelazny]] pozwalający jej na dowolną działalność. Atos jednak odebrał jej ów glejt i dał go teraz d’Artagnanowi. Gaskończyk chciał uprzedzić Buckinghama o wszystkim, ale przyjaciel wyjaśnił mu, że w czasie wojny Buckingham jest ich wrogiem i uprzedzanie go o zamachu będzie zdradą. Zamiast tego postanowiono użyć innego sposobu – d’Artagnan wysłał Plancheta do lorda de Winter, a Atos Grimauda do Anny Austriaczki. Oni zaś mieli uprzedzić księcia o zamachu i nie dopuścić do niego. By jednak móc to zrealizować d’Artagnan musiał sprzedać pierścień od królowej, co zrobił z bólem serca. Działalność ta jednak nic nie dała i książę tak został zabity.
 
=== Samosąd nad Milady ===
Muszkieterowie nie wiedzieli o tym wszystkim i z pomocą Aramisa odkryli, gdzie przebywa Konstancja – w [[klasztor]]ze w [[Béthune|Bethune]]. D’Artagnan i jego trzej przyjaciele udali się po nią, jednakże spóźnili się. Milady bowiem ich uprzedziła i otruła Konstancję. Przyjaciele rzucili się w pościg za występną kobietą i z pomocą lorda de Winter oraz [[kat]]a z Bethune dopadli ją. Odbyli nad nią [[samosąd]] i skazali na śmierć. Kiedy doszło do wykonania wyroku d’Artagnan powodowany uczuciem był gotowy obronić Milady, ale twarda postawa Atosa zmusiła go do zrezygnowania z tego. Kobieta została ścięta, zaś Richelieu nakazał Rochefortowi aresztować d’Artagnana, którego wezwał do siebie i zażądał wyjaśnień dotyczących jego "niepatriotycznego zachowania". On jednak opowiedział prawdę o egzekucji Milady oraz pokazał Richelieu odebrany jej list żelazny, dzięki czemu wybronił siebie i przyjaciół. Kardynał więc dał mu in blanco nominację na [[porucznik]]a muszkieterów. Chłopak chciał dać ją komuś ze swoich przyjaciół, ale każdy z nich odmówił i d’Artagnan awansował. Przy okazji u kardynała Gaskończyk poznał Rocheforta, z którym umówił się na [[pojedynek]]. Doszło aż do trzech starć pomiędzy nimi. Za każdym razem d’Artagnan wygrał i ranił swego przeciwnika. Po trzecim pojedynku oboje się zaprzyjaźnili. Niedługo potem La Rochelle padło, zaś Portos i Aramis wystąpili z wojska, a po kilku latach uczynił to też i Atos.
 
=== Dwie misje – od królowej i kardynała ===
 
=== Służba dla Mazarina i walka z Frondą ===
D’Artagnan długo nie miał kontaktu z przyjaciółmi. Wciąż jednak miał wiele zadań i nie narzekał na nudę. Zamieszkał w gospodzie pewnej młodej [[wdowa|wdowy]], Magdaleny. Dając jej nadzieję, że może zostać jej mężem mieszkał w gospodzie za darmo. Kiedy pojechał na jedną wojnę i rozeszły się pogłoski, że zginął, kobieta wzięła sobie nowego kochanka. Ale d’Artagnan wrócił z wojny i zobaczywszy konkurenta spuścił mu lanie i dalej spokojnie mieszkał w gospodzie. W roku 1648, kiedy wybuchła [[Fronda (bunt)|Fronda]], d’Artagnan wciąż był porucznikiem, ale liczył na [[awans]] za wierną służbę. Na rozkaz kardynała [[Jules Mazarin|Mazarina]] sprowadził z [[Bastylia|Bastylii]] swego przyjaciela, hrabiego de Rochefort. Oboje po drodze do pałacu królewskiego spokojnie sobie porozmawiali. Mazarin potrzebował do gwardii wiernych ludzi. [[Hrabia de Rochefort (postać)|Rochefort]] odmówił wstąpienia do niej, ale jednak zaproponował do niej [[Atos]]a, [[Portos]]a, [[Aramis]]a i d’Artagnana. Ten ostatni dostał więc zadanie sprowadzenia swoich dawnych kompanów do służby królewskiej. Problem w tym, że nie wiedział, gdzie oni są. Wrócił do [[dom]]u i znalazł tam chowającego się przed strażą [[Planchet]]a, który właśnie pomógł uciec Rochefortowi. Z pomocą dawnego sługi d’Artagnan odnalazł [[Bazin|Bazina]], sługę Aramisa, ale ten skłamał, iż nie wie, gdzie jest jego pan. Porucznik i jego sługa ruszyli jednak za nim i znaleźli Aramisa ściganego przez męża swej ostatniej kochanki. Aramis jednak odmówił wstąpienia do gwardii i wskazał mu drogę do Portosa. Ten zgodził się wstąpić do wojska i wskazał również drogę do Atosa, który jednak także odmówił służby kardynałowi. Niedługo potem książę de Beaufort, przywódca Frondy, uciekł ze swego [[Zakład karny|więzienia]], w czym pomogli mu Atos, Aramis i Rochefort. D’Artagnan z Portosem ruszyli w pościg za uciekinierem, o mało przy tym nie tratując ulubieńca tłumów, radcę Broussela. Obaj muszkieterowie zamęczyli konie i zdobywszy podstępnie nowe wierzchowce ruszyli dalej. Udało się im dogonić księcia, ale musieli zrezygnować z pochwycenia go, kiedy po krótkiej walce z jego eskortą obaj zobaczyli, kto go ochrania. Zrozpaczeni porucznik i jego przyjaciel wrócili do Paryża meldując o swej porażce, po czym potajemnie spotkali się z Atosem i Aramisem. Cała czwórka złożyła sobie ponownie przysięgę wiecznej przyjaźni. Niedługo potem doszło do manifestacji z powodu poturbowania Broussela. Królowa nakazał z zemsty aresztować radcę, co wzburzyło tłum, który wyległ na ulicę i domagał się oddania mu swego ulubieńca. D'Artagnan z Portosem byli świadkami, jak królowa długo nie chcąc wydać Broussela Paryżan ostatecznie ulega presji kardynała i zwalnia radcę z więzienia. Rozmowa między królową i kardynałem toczyła się po hiszpańsku, lecz dwaj muszkieterowie znali ten język i wszystko zrozumieli. Z obawy o własne życie zachowali jednak ten fakt dla siebie. Po tych wydarzeniach królowa postanowiła wraz z młodym królem i kardynałem opuścić Paryż. Mazarin jako pierwszy dla próby chciał wyjechać i sprawdzić, czy taki krok jest możliwy. D’Artagnan i Portos mieli go eskortować, jednak porucznik odmówił wykonania rozkazu z powodu niewypłacania im od dłuższego czasu [[żołd]]u. Chciwy kardynał dał mu więc pierścień z diamentem – był to ten sam pierścień, jaki d’Artagnan otrzymał w „[[Trzej muszkieterowie|Trzech muszkieterach]]” od królowej i który musiał zastawić, by ostrzec księcia Buckingham o zamachu. Teraz królowa odkupiła pierścień i kazała Jego Eminencji go oddać porucznikowi. Kardynał jednak zachował go dla siebie aż do tej chwili. Po wręczeniu pierścienia rachunki zostały uregulowane i muszkieterowie zawieźli kardynała do kryjówki. Udało im się. Co prawda po drodze zatrzymał ich frondycki [[Patrol (wojsko)|patrol]], ale jednak dowodził nim Planchet, który puścił swego dawnego pana spokojnie w dalszą drogą. D’Artagnan w ten sam sposób przewiózł również królową, młodego króla i jego opiekuna karetą skradzioną frondyście panu de Gondy. Niedługo potem w kryjówce Jego Wysokości pojawili się również najbliższe otoczenie dworskie władczyni, zaś d'Artagnan wraz z Portosem kupili sporo siana od chłopów i sprzedali je dworzanom, by ci mieli na czym spać.
 
=== Misja w Anglii ===
 
=== Uprowadzenie kardynała ===
Po dopłynięciu do Francji przyjaciele rozdzielili się. D’Artagnan i Portos odjechali do Paryża inną drogą niż Atos i Aramis licząc, że spotkają się z nimi w oberży. Niestety Cromwell doniósł Mazariniemu o ich poczynaniach, przez co ledwo znaleźli się w stolicy, zostali aresztowani przez spory oddział żołnierzy i wrzuceni do lochu w zamku kardynała w Rouen. Przed aresztowaniem zostawili znaki w oberży, dzięki czemu przyjaciele łatwo dowiedzieli się, gdzie oni są. Niedługo potem Atos wystąpił w ich obronie i również został uwięziony w tym samym [[Lochy|lochu]]. Na szczęście przyjaciele wymknęli się z więzienia nokautując strażników i przebierając się w ich mundury. Następnie porwali samego Mazarina, uwolnili Atosa i we trójkę uciekli z cennym zakładnikiem. Uciekając spotkali Aramisa i Raula na czele frondystów, którzy przyszli im z pomocą. Cała grupa zamknęła Jego Eminencję w zamku Portosa i zmusiła go licznych ustępstw wobec Frondy oraz spełnienia żądań osobistych – jednym z nich było stanowisko kapitana muszkieterów dla d’Artagnana. Mazarin napisał więc list wyrażający zgodę na żądania porywaczy, którą potem królowa musiała zaakceptować. Świeżo upieczony [[Kapitan (ranga)|kapitan]] pojechał do Anny Austriaczki i przedstawił jej całą sprawę. Ta była bardzo niezadowolona, ale jednak przyjęła warunki porywaczy. D’Artagnan wreszcie został kapitanem oraz otrzymał nowy pierścień od Anny Austriaczki. Wraz z Portosem (który z kolei awansował na barona) eskortował karocę królewską, którą królowa, król i kardynał wracali do stolicy. Jednakże grupa mieszczan ją zaatakowała. D’Artagnan więc machnął szpadą i zabił przywódcę atakującego tłumu zbyt późno spostrzegając, że jest nim hrabia de Rochefort. Załamało go to bardzo. Do tego Portos postanowił porzucić służbę i wrócić do domu. D’Artagnan więc znów został sam, a w dodatku musiał się szykować do kolejnej wojny - tym razem we Flandrii.
 
=== Porzucenie służby i restauracja dynastii Stuartów ===
D’Artagnan wiernie jako kapitan służył królewskiej rodzinie na wojnach i w pokoju. Mściwy Mazarin nie zapomniał mu udział w jego porwaniu i po ostatniej wojnie stwierdził, iż kapitan muszkieterów, czyli notabene zaraz po królu najbardziej wpływowa osoba we [[Francja|Francji]], nie jest potrzebna krajowi i zdegradował bohatera znowu do stopnia porucznika, usuwając stanowiska kapitana muszkieterów. D’Artagnan jednak liczył na to, iż zdoła je odzyskać wiernie służąc królowi. Szybko jednak zrozumiał, że nie ma na co liczyć, albowiem Mazarin nigdy do tego nie dopuści. W roku 1661 do Francji przybył [[Karol II Stuart|Karol II]], syn Karola I, by odzyskać władzę w swoim kraju. Chciał prosić o pomoc w tym celu [[Ludwik XIV|Ludwika XIV]], ale ten naciskany przez kardynała odmówił. Urażony tym czynem króla d’Artagnan poszedł do niego i złożył mu wypowiedzenie. Po czym postanowił udać się do Anglii i wesprzeć młodego księcia. Chciał na tę misję zabrać ze sobą Atosa, Portosa i Aramisa, ale żadnego z nich nie zastał w domu. Spotkał tylko ich służących, od których się dowiedział, że ich panowie wyjechali. Zasmucony tym zdarzeniem d’Artagnan udał się do Plancheta, u którego od dawna trzymał pieniądze na procent. Zawarł ze swym dawnym sługą spółkę i obaj panowie spisali umowę, na mocy której pan d'Artagnan otrzymał dwadzieścia tysięcy liwrów na poczet szykowanej wyprawy do Anglii. Po czym ex-porucznik wynajął za w ten sposób zdobyte pieniądze bandę zabijaków, z którą udał się do Anglii. W przebraniu rybaków banda dotarła do obozu wroga młodego króla, generała Moncka i podstępnie uprowadziła go w [[skrzynia|skrzyni]]. Zabijaki zawieźli swego cennego [[zakładnik]]a do Karola II, ale ten nakazał puścić go wolno, zyskując tym samym jego wdzięczność. Monck wrócił z d’Artagnanem do obozu, gdzie spotkali oni Atosa, który również przybył do Anglii wesprzeć króla i właśnie został oskarżony o porwanie generała Moncka. Na szczęście wódz wrócił i wszystko się wyjaśniło. Atos wyjechał do króla, zaś d’Artagnan został przy [[generał|generale]], którzy przekabacił żołnierzy swego osobiste wroga (generała Lamberta) na swoją stronę, po czym udał się wraz z nimi do [[Londyn]]u. Tam uzyskał od ludu pełnię władzy, którą natychmiast oddał królowi Karolowi II. Ten zaś odznaczył Atosa Orderem Złotego Runa, zaś d’Artagnanowi ofiarował spory [[okup]] za Moncka. Proponował im obojgu również wysokie urzędy, ale obaj panowie zadowolili się taką nagrodą, jaką otrzymali i wrócili do Francji.
 
=== Powrót do służby i upragniony awans ===