Kompania Saperów Legionów Polskich: Różnice pomiędzy wersjami

m
int.
m (int.)
Pierwszym pododdziałem saperskim w Legionach Polskich była kompania saperów zorganizowana w połowie sierpnia 1914 roku przez por. [[Mieczysław Dąbkowski|Mieczysława Dąbkowskiego]]. Składała się z dwóch plutonów saperów i sekcji telefonicznej. Kompania stacjonowała w [[Kraków|Krakowie]]. Żołnierze przechodzili dość intensywne szkolenie w zakresie musztry, posługiwania się bronią strzelecką, służby wewnętrznej i ćwiczeń polowych. Dużo czasu poświęcano dyscyplinie wojskowej. Nie prowadzono natomiast zajęć technicznych, gdyż pododdział nie posiadał sprzętu saperskiego.
 
10 września kompania została skierowana na front w składzie [[1 Pułk Piechoty Legionów|1 Pułku Piechoty Legionów]], z którym rozpoczęła swój szlak bojowy. 26 lutego 1915 roku, kompania jako wchodząca w skład [[I Brygada Legionów Polskich|I Brygady Legionów]], została uznana przez dowództwo austriackie za etatową kompanię saperską, dzięki czemu otrzymała pełne wyposażenie techniczne. Od tego okresu była używana jako pododdział techniczny do zabezpieczenia inżynieryjnego na polu walki na szlaku bojowym I Brygady.
 
Po przemianowaniu Legionów w [[Polski Korpus Posiłkowy]] kompania pod koniec grudnia 1916 roku została przebazowana z [[Baranowicze|Baranowicz]] do [[Modlin|Modlina]], celem przezbrojenia i przeszkolenia. Tam też zmieniono jej nazwę na 1 Kompania Saperów i rozpoczęto szkolenie z udziałem instruktorów niemieckich. Między innymi przeprowadzono trzymiesięczne szkolenie kandydatów na oficerów oraz opracowano szereg instrukcji saperskich, wzorując się na regulaminach armii niemieckiej.
 
W czerwcu 1917 roku kompanię przebazowano do garnizonu [[Ostrów (powiat sierpecki)|Ostrów]]-[[Komorowo (powiat sierpecki)|Komorowo]]. Nie dane jej było jednak walczyć z bronią w ręku, ponieważ udział żołnierzy w [[Kryzys przysięgowy|kryzysie przysięgowym]] spowodował, że 21 lipca jednostkę rozwiązano<ref>Zdzisław Cutter, ''Saperzy Polscy 1918–1939'', s. 29-30.</ref>.