Pistolet Beretta M9: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 171 bajtów ,  7 lat temu
odlink. dat, nowe linki, int.
m (Bot: Migrating 6 interwiki links, now provided by Wikidata on d:q647367 (translate me))
(odlink. dat, nowe linki, int.)
kraj = {{Państwo|USA}} (produkcja)<br />{{Państwo|ITA}} (pochodzenie)|
producent = Beretta USA|
rodzaj = [[pistolet|pistolet samopowtarzalny]]|<!-- np. rewolwer/pistolet/karabin -->
obsługa = |<!-- tylko bronie zespołowe -->
prototypy = |<!-- lata w których trwały prace projektowe -->
wyprodukowano = |<!-- ilość wyprodukowanych egzemplarzy -->
kaliber = 9 mm|
nabój = [[nabójNabój 9 x× 19 mm Parabellum|9 x 19 mm NATO]]|
magazynek = dwurzędowy wymienny, pojemność 15 naboi|
taśma = |<!-- rodzaj i pojemność taśmy -->
'''M9''' – amerykański pistolet samopowtarzalny, licencyjna wersja pistoletu [[pistolet Beretta 92|Beretta 92F]].
 
Pod koniec lat 70. XX wieku przepisowym pistoletem [[United States Army|US Army]] był [[pistolet Colt M1911|M1911A1]]. Była to klasyczna konstrukcja, ale egzemplarze eksploatowane przez armię pochodziły z dostaw zrealizowanych przed [[1946]] rokiem. Pojawiły się więc propozycje przyjęcia do uzbrojenia nowego pistoletu o standardowym kalibrze 9 mm NATO.
 
Była to kolejna próba wprowadzenia do uzbrojenia pistoletu tego kalibru do uzbrojenia [[United States Armed Forces|US Armed Forces]]. Na przełomie lat 40. i 50. planowano przyjęcie do uzbrojenia pistoletu [[pistolet S&W Model 39|S&W Model 39]], ale z pomysłu tego zrezygnowano z braku funduszy.
 
W drugiej połowie lat 70. [[United States Air Force|US Air Force]] rozpoczęły badania pistoletów kalibru 9 mm które miały zastąpić użytkowane przez lotnictwo [[rewolwer]]y kalibru [[nabój .38 Special|.38 Special]]. W efekcie prób za najlepiej spełniający postawione wymagania uznano włoski pistolet [[pistolet Beretta 92|Beretta 92 S-1]]. Do natychmiastowego wprowadzenia włoskiego pistoletu do uzbrojenia nie doszło, ponieważ już po zakończeniu prób pracę rozpoczęła zespół JSSAP (Joint Service Small Arms Program) który miał ustalić liczbę wzorów broni krótkiej niezbędnych do zaspokojenia potrzeb amerykańskich sił zbrojnych, oraz ustalić, czy nabój 9 mm NATO powinien zostać przyjęty do uzbrojenia. [[5 czerwca]] [[1980]] JSSAP ogłosił wyniki swoich prac. Wynikało z nich że optymalnym rozwiązaniem będzie przyjęcie do uzbrojenia jednego wzoru pistoletu kalibru 9 mm dla wszystkich rodzajów sił zbrojnych.
 
W czerwcu [[1981]] roku ogłoszono warunki drugiego konkursu na [[pistolet]], spełniający wymagania wszystkich wojsk. Nowy pistolet miał odtąd nosić oznaczenie PDW-XM9 (PDW – Personal Defence Weapon, osobista broń do samoobrony, X – model eksperymentalny, M9 – oznaczenie konstrukcji w nomenklaturze służby uzbrojenia). Lista wymagań miała ponad 50 punktów, które miały być uwzględnione w konstrukcji broni. W konkursie uczestniczyło kilkanaście firm, w tym [[Fabbrica d'Armi Pietro Beretta S.p.A.|Beretta]], [[Heckler & Koch|Heckler and Koch]], [[Colt's Manufacturing Company|Colt]], [[Smith & Wesson|Smith and Wesson]] i [[Schweizerische Industrie Gesselschaft|SIG]]-Sauer. Próby przerwano w lutym [[1982]], gdy okazało się, że żaden z pistoletów nie spełnia wszystkich postulatów, z których część nawzajem się wykluczała.
 
Listę postulatów ograniczono i w listopadzie [[1983]] roku ponowiono próby. Uczestnicy konkursu, których pozostało ośmiu, dostarczyli po 30 sztuk pistoletów. Były to:
Pierwszy odpadł Steyr GB. FN wycofała się jako druga, w jej ślady poszedł Colt. Zbyt częste usterki wyeliminowały Walthera, Hecklera & Kocha i S&W. Próby zakończyły Beretta i SIG-Sauer które osiągnęły bardzo zbliżony wynik. Obie firmy oferowały wykonanie kontraktu i dostarczenie 305 580 pistoletów w ciągu pięciu lat. Jednostkowa cena za pistolet była też niemal jednakowa, pistolet [[Szwajcaria|szwajcarski]] był nawet o dwa [[dolar amerykański|dolary]] tańszy i kosztował $176,50, ale [[Włochy|Włosi]] oferowali tańsze części zamienne i ich oferta była w rezultacie niemal o trzy miliony dolarów tańsza, co zdecydowało o jej przyjęciu.
 
Pistolem M9 została Beretta. W Ameryce znów zawrzało, rodzime firmy zbrojeniowe wszelkimi środkami, w tym poprzez zakulisowe naciski i nagonki prasowe, usiłowały wpłynąć na władze służby uzbrojenia, w końcu S&W, H&K i SIG-Sauer złożyły odwołanie od decyzji do Sądu Najwyższego, ale bezskutecznie. S&W podał wówczas do sądu Departament Obrony, oskarżając jego władze o nieuczciwość i stronnicze prowadzenie testów, również bezskutecznie. Lata protestów doprowadziły w końcu w roku [[1988]] do powtórzenia testu po serii wypadków z pistoletami Beretta. Nowy konkurs na pistolet XM10 zgromadził na starcie Berettę M92F, SIG-Sauera P226, Smith & Wessona 459 i nowego konkurenta, [[pistolet Ruger P85|Rugera P85]].
 
W maju [[1989]] ogłoszono powtórzone zwycięstwo Berrety i podpisanie nowego kontraktu na kolejne 142 292 pistolety. Te, podobnie jak większość pistoletów z pierwszego kontraktu, pochodziły z amerykańskiej fabryki Berreta USA Corporation, w Accokeek w stanie Maryland, która powstała dla uśmierzenia protestów przeciw wyborowi zagranicznego pistoletu dla armii amerykańskiej.
34 990

edycji