Zamek Piastowski w Legnicy: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 67 bajtów ,  6 lat temu
m
Wycofano edycje użytkownika 185.6.53.11 (dyskusja). Autor przywróconej wersji to 213.158.218.82.
m (Wycofano edycje użytkownika 185.6.53.11 (dyskusja). Autor przywróconej wersji to 213.158.218.82.)
Na początku wieku XV trwała przebudowa zamku, a kolejną przebudowę w latach późniejszych zainicjował [[Fryderyk II (książę legnicko-brzeski)|Fryderyk II]]. Z tego okresu pochodzi nowy system fortyfikacyjny, a mianowicie wały ziemne, fosy i cztery [[basteja|basteje]] narożne. Częstym gościem u ks. Fryderyka na zamku legnickim był [[Zygmunt I Stary|Zygmunt Jagiellończyk]], znany jako późniejszy król Polski [[Zygmunt I Stary]]. W roku 1560 odbyło się na zamku huczne wesele księcia [[Henryk XI Legnicki|Henryka XI]] z Zofią, córką margrabiego [[Jerzy von Ansbach Hohenzollern|Jerzego Hohenzollerna]]. Na wesele zaproszono bardzo wielu gości, a dla jego uświetnienia zorganizowano turniej rycerski i gonitwy. Gdy cesarz [[Maksymilian II Habsburg|Maksymilian II]] przyjechał na Śląsk, aby odebrać hołd stanów śląskich, Henryk XI zaprosił go do Legnicy. Wraz z cesarzem przyjechało do Legnicy 2 tys. osób, a przyjęcie na zamku trwało 5 dni.
 
=== Barok i neogotyk ===
[[Po]] wymarciu linii Piastów w zamku od 1675 rezydują namiestnicy habsburscy. Jeden z nich, Johann Christoph Zierowski (1693) przyczynia się w dużej mierze do renowacji i poszerzenia zamku. Zmiany te jednak, jak i późniejsza działalność architektoniczna, nie naruszyły dwudziedzińcowego układu przestrzennego zamku. W tej postaci dotrwał do pierwszej dekady XVIII wieku, kiedy to wielki pożar zniszczył książęcą kaplicę przy bramie Lubińskiej, stojącą przy niej starą romańską wieżę oraz skrzydła północne i wschodnie.
{| class="wikitable"
!
!
!
!
|-
|
|
|
|
|-
|
|
|
|
|-
|
|
|
|
|}
[[Po]] wymarciu linii Piastów w zamku od 1675 rezydują namiestnicy habsburscy. Jeden z nich, Johann Christoph Zierowski (1693) przyczynia się w dużej mierze do renowacji i poszerzenia zamku. Zmiany te jednak, jak i późniejsza działalność architektoniczna, nie naruszyły dwudziedzińcowego układu przestrzennego zamku. W tej postaci dotrwał do pierwszej dekady XVIII wieku, kiedy to wielki pożar zniszczył książęcą kaplicę przy bramie Lubińskiej, stojącą przy niej starą romańską wieżę oraz skrzydła północne i wschodnie.
Odbudowa, która nastąpiła po pożarze, nadała zamkowi charakter barokowego pałacu. Nie odbudowano już wieży Lubińskiej ani kaplicy. Elewacje podzielono pilastrami, oddzielającymi okna ujęte parami we wspólne uchate obramienia. Parter oddzielony gzymsem od pięter stanowił cokół. Nad oknami pierwszego piętra umieszczono gzymsy o barokowej, dekoracyjnej formie, sygnalizujące reprezentacyjny charakter tej kondygnacji.
W roku [[1740]], po zdobyciu Legnicy przez króla [[Królestwo Pruskie|Prus]] [[Fryderyk II Wielki|Fryderyka II Wielkiego]], zarządzona została rozbiórka twierdzy - poprzestano jednak tylko na zasypaniu fos, zburzeniu [[most zwodzony|mostu zwodzonego]] oraz przeznaczeniu budynków na cele administracyjno-magazynowe.