Karabin L1A1: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 2 bajty ,  6 lat temu
m
Robot wspomógł poprawę ujednoznacznienia Nabój 7,62 x 51 mm NATO – zmieniono link(i) do Nabój 7,62 × 51 mm NATO
(wyraźniejsze zdjęcie)
m (Robot wspomógł poprawę ujednoznacznienia Nabój 7,62 x 51 mm NATO – zmieniono link(i) do Nabój 7,62 × 51 mm NATO)
wyprodukowano = |<!-- ilość wyprodukowanych egzemplarzy -->
kaliber = 7,62 mm|
nabój = [[nabójNabój 7,62 x× 51 mm NATO|7,62 x 51 mm NATO]]|
magazynek = 20 nab.|<!-- rodzaj i pojemność magazynka -->
taśma = |<!-- rodzaj i pojemność taśmy -->
W 1951 roku armia brytyjska przyjęła do uzbrojenia [[Karabin automatyczny|karabin szturmowy]] [[karabin EM-2|EM-2]] jako ''Rifle, Automatic, No.9 Mk 1''. Jednak pomimo przyjęcia karabinu do uzbrojenia nie rozpoczęto jego produkcji. Przyczyną były prace nad standaryzacją broni w ramach [[NATO]]. Pamiętając o problemach jakie stwarzało używanie różnych naboi przez aliantów w czasie drugiej wojny światowej postanowiono przyjąć do uzbrojenia wszystkich państw paktu jeden nabój karabinowy, a Amerykanie proponowali także standaryzację karabinu. W efekcie podjęto decyzję o nie przyjmowaniu do uzbrojenia nowych wzorów broni do momentu wybrania standardowej amunicji.
 
Europejscy członkowie paktu byli zwolennikami przyjęcia do uzbrojenia naboi .280 Mk1Z, Amerykanie uważali że lepszy będzie nabój karabinowy o większej mocy. Ostatecznie w 1953 roku [[Stany Zjednoczone|USA]] wymusiło przyjęcie do uzbrojenia amerykańskiej amunicji T65E3 standaryzowanej jako [[Nabój 7,62 x× 51 mm NATO|7,62 x 51 mm NATO]].
 
Nowa natowska amunicja okazała się zbyt silna by można było do niej łatwo przeprojektować karabin EM-2. Dlatego program tego karabinu zamknięto a do uzbrojenia przyjęto w karabin L1A1 (licencyjny [[karabin FN FAL|FN FAL]] w wersji 50-00). W odróżnieniu od oryginalnego FALa, L1A1 był bronią samopowtarzalną, pozbawioną możliwości strzelania seriami. Zmodyfikowano także kolbę (jej długość można było regulować stosując stopki o różnej grubości).
2 957 229

edycji