Kopalnia Węgla Kamiennego „Katowice”: Różnice pomiędzy wersjami

m
→‎Historia: błędny odsyłacz
m (→‎Historia: błędny odsyłacz)
 
== Historia ==
Kopalnia Ferdynand powstała w [[Bogucice|Bogucicach]] z inicjatywy emerytowanego rotmistrza Ignacego Ferdinanda von Beyma – zamieszkałego w [[Tarnowskie Góry|Tarnowskich Górach]], który 8 sierpnia 1822 zgłosił zamiar uruchomienia kopalni na terenie ordynacji mysłowickiej, należącej wtedy do Stanisława Mieroszewskiego. Kopalnię założył na swym gruncie hrabia Stanisław Mieroszewski, były poseł na [[Sejm Czteroletni]], przedostatni właściciel ziemi mysłowickiej, który odpowiadając na wyzwanie nowych czasów zakładał liczne kopalnie w swoich włościach. Kopalnia jest jedną z ostatnich pozostałości po Mieroszewskich w Katowicach. Kopalnia została nadana przez Wyższy Urząd Górniczy w [[Brzeg (miasto)|Brzegu]] 3 maja 1823, które to nadanie 21 maja zatwierdziły wyższe władze górnicze w [[Berlin]]ie. W tym samym roku uruchomiono wydobycie. Pierwotna nazwa kopalni – ''Ferdinand'' – odwołuje się do imienia von Beyma. Pierwszymi właścicielami kopalni byli Stanisław Mieroszewski, Ignacy Ferdinand Beym (od jego imienia pochodzi nazwa kopalni), Izaak Freund, kupiec z [[Tarnowskie Góry|Tarnowskich Gór]] i Wilhelm Wedding z Katowic, budowniczy kopalni. Pierwszymi pracownikami nie była ludność miejscowa lecz specjaliści sprowadzeni z [[Zagłębie Wałbrzyskie|Zagłębia Wałbrzyskiego]], [[Westfalia|Westfalii]], [[Olkusz]]a i [[Wieliczka|Wieliczki]]. Stosunki własnościowe zmieniały się kilkakrotnie, ale ostatecznie w 1839 r. ostatni ordynat mysłowicki Aleksander Mieroszewski sprzedał ją, wraz z całymi dobrami mysłowickimi, w tym wsią Bogucice, [[Maria Wincklerowa|Marii Wincklerowej]]. W 1875 r. kopalnia została zalana. Do wydobycia przystąpiono ponownie po roku, przy czym przeprowadzono znaczną modernizację. W 1889 r. powstała Katowicka Spółka Akcyjna dla Górnictwa i Hutnictwa, której głównym akcjonariuszem był [[Thiele Winckler]]. Spółka była właścicielem kopalni i przetrwała do okresu międzywojennego, od 1922 r. pod spolszczoną nazwą „Ferdynand”. W czasie I wojna światowa|I wojny światowej w kopalni zatrudniano kobiety a także jeńców wojennych. W 1929 r. Katowicka Spółka Akcyjna zmieniła nazwę na Wspólnota Interesów. Kopalnia systematycznie powiększała się o kolejne pola górnicze. W 1844 przyłączenie pola „Bertram” podwoiło jej powierzchnię. W 1885 r. włączono szereg innych pól: „Belle Alliance”, „Belle Alliance II”, „Arthur”, „Pfarrfeld”, „Kattowitz”. 15 lipca 1936 roku kopalnia zmieniła nazwę na „Katowice” a w 1937 stała się częścią należącej do polskiego kapitału Wspólnoty Interesów Górniczo-Hutniczych. Podczas [[Okupacja niemiecka w Polsce 1939-1945|okupacji]] została włączona do koncernu [[Herman Göring]] pod dawną nazwą „Ferdinand”. W zakładzie działał konspiracyjny Komitet Ochrony Kopalni z przewodniczącym Zygmuntem Żurawskim (działacze przedwojennego PPS, kierowca lokomotywy), który zdołał ocalić kopalnię przed wysadzeniem przez wycofujących się Niemców, którzy podłożyli ładunki wybuchowe. Katowice zostały wyzwolone przez [[Armia Czerwona|Armię Czerwoną]] 27 stycznia 1945 a już 30 stycznia wyjechał z niej pierwszy pociąg z węglem do Warszawy. Po wojnie kopalnię znacjonalizowano i przywrócono nazwę „Katowice”. Jedynie w okresie 1953–1956 kopalnia nosiła nazwę „Stalinogród”, podobnie jak miasto, w którym się znajdowała. Wyrazem wysokiego uznania zasług kopalni „Katowice” w rozwoju polskiego górnictwa węglowego i dla gospodarki narodowej było odznaczenie kopalni w 1973 r. [[Order Sztandaru Pracy|Orderem Sztandaru Pracy]] I klasy. 1 lipca 1996 połączono KWK „Katowice” z [[WieżaKopalnia szybowaWęgla (górnictwo)Kamiennego „Kleofas”|KWK „Kleofas”]].
 
== Likwidacja ==