Rozrusznik silnika spalinowego: Różnice pomiędzy wersjami

m
Anulowanie wersji 41375068 autora KrzysiekS (dyskusja) Edytowany ustęp przed zmianą nie był bardziej błędny niż po...
(Usunięcie poważnego błędu (stwierdzenie, że w rozrusznikach są używane tylko magnesy trwałe) - jest dokładnie odwrotnie: obecnie są to prawie zawsze silniki samowzbudne. Nawet akapit wcześniej o tym pisze oraz zdj. to pokazuje. Przypisy.)
m (Anulowanie wersji 41375068 autora KrzysiekS (dyskusja) Edytowany ustęp przed zmianą nie był bardziej błędny niż po...)
 
== Budowa i zasada działania rozrusznika elektrycznego ==
Rozrusznik to szeregowy lub szeregowo-bocznikowy [[silnik elektryczny]], wyposażony w mechanizm sprzęgający zwany [[bendiks]]em. Podstawowe części składowe rozrusznika elektrycznego to: uzwojenie wzbudzenia, wirnik z uzwojeniami i [[komutator (elektrotechnika)|komutatorem]], szczotki komutatora, urządzenie załączające i sprzęgające. Uzwojenie wzbudzenia jest [[połączenie szeregowe|połączone szeregowo]] z uzwojeniem wirnika stąd nazwa silnik szeregowy. Obecnie spotyka się w zasadzierozruszniki tylko rozruszniki z uzwojeniami w wirniku, oraza zbez uzwojeniamiuzwojeń wzbudzenia w stojanie – czyli- pole magnetyczne wytwarzanewytwarzają jestsilne przez elektromagnes. Magnesymagnesy trwałe (silnikiprodukowane obcowzbudne)przez stosowane są w silnikach o niewielkich (ułamkowychBosch) mocach wykorzystywanych w pojazdach do napędu wycieraczek lub pomp spryskiwaczy szyb.<ref>Krzysztof Pacholski, ''Elektryczne i Elektroniczne Wyposażenie Pojazdów Samochodowych. Cz. 1. Wyposażenie elektryczne i elektromechaniczne'', Wydawnictwo Komunikacji i Łączności (WKŁ), Warszawa, 2014, s. 252.</ref><ref>Grzegorz Dyga, Grzegorz Trawiński, ''Diagnostyka układów elektrycznych i elektronicznych pojazdów samochodowych'', [[WSiP]], Warszawa, 2014, s. 107.</ref> Ponieważ rozrusznik pobiera duży [[prąd elektryczny|prąd]] (do 600&nbsp;A), uzwojenia wirnika wykonuje się z grubego drutu lub płaskownika miedzianego. Końce uzwojeń są przylutowane do segmentów komutatora.
 
Urządzenie sprzęgające służy do sprzęgania rozrusznika z kołem zamachowym silnika w celu wprawienia w [[ruch obrotowy]] wału korbowego. Elementem sprzęgającym jest [[koło zębate|zębnik]] osadzony na wałku wirnika, zazębiany z wieńcem zębatym koła zamachowego silnika. Mechanizm sprzęgający osadzony jest na wirniku poprzez gwint o dużym skoku (bendiks), gwint ten sprawia, że przenoszenie momentu obrotowego z rozrusznika na sprzęg, przesuwa sprzęg w stronę zębnika, a przenoszenie w drugą stronę wycofuje sprzęg. Zębnik łącznika jest osadzony na sprzęgniku poprzez sprzęgło wałkowe jednokierunkowe (identyczne jak wolnobieg w rowerze) zabezpieczające rozrusznik przed napędzaniem go przez silnik gdy uzyska obroty większe niż obroty rozrusznika. W celu ułatwienia zazębiania mechanizm sprzęgający jest przesuwany w stronę zębnika poprzez widełki przez elektromagnes, co sprawia, że rozrusznik jest zazębiany zanim rozrusznik zacznie się obracać.
 
Dynamostarter bywa nazywany też prądnicorozrusznikiem, prądorozrusznikiem i dynastarterem. Takie rozwiązanie jest stosowane w lokomotywach spalinowych z przekładnią elektryczną, gdzie z wałem korbowym jest bezpośrednio połączona prądnica główna, która spełnia funkcję rozrusznika, co ma miejsce w większości lokomotyw spalinowych z przekładnią elektryczną prądu stałego. Gdy silnik spalinowy lokomotywy napędza trójfazową prądnicę prądu przemiennego do rozruchu stosuje się osobny rozrusznik, który w czasie pracy silnika spalinowego pełni rolę prądnicy pomocniczej. Takie rozwiązanie zastosowano w lokomotywie serii [[SP47]]. Zastosowano prądnicę - rozrusznik na napięcie akumulatorów 110&nbsp;V o mocy 80&nbsp;kW do rozruchu silnika o mocy 3000&nbsp;KM.
 
{{Przypisy}}
 
{{commonscat|Engine starters}}
1843

edycje