Kamień do zapalniczki: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 13 bajtów ,  7 lat temu
m (Bot: Przenoszę linki interwiki (1) do Wikidata, są teraz dostępne do edycji na d:Q759260)
(poprawa linków do przek., polskie znaki)
Pierwowzorami kamieni do zapalniczki były tworzywa metaliczne wynalezione przez [[Carl Auer von Welsbach|Welsbacha]] zawierające drobno [[proszek|sproszkowane]] [[żelazo]] i [[Pierwiastek chemiczny|pierwiastek]] z grupy [[lantanowce|lantanowców]] – [[cer]].
 
Potarcie kamienia [[twardość|twardym]] materiałem np. kawałkiem [[hartowanie|hartowanej]] [[stal]]i powoduje wyrwanie drobnych cząstek materiału kamienia, które w wyniku tego procesu rozgrzewają się i samorzutnie [[zapłon|zapalają]] w [[tlen]]ie zawartym w [[Powietrze atmosferyczne|powietrzu]], dając obserwowalny snop [[iskra|iskier]] – źródło ciepła wystarczające do zapłonu innej substancji palnej.
Proces generowania iskier kamieniem do zapalniczki jest analogiczny do tego, który ma miejsce przy mechanicznym [[szlifowanie|szlifowaniu]], z tą różnicą, że doprowadzenie mniejszej ilości [[Energia wewnętrzna|energii]] (np. drobny ruch kciukiem przy zapaleniu zapalniczki) powoduje [[zapłon]]. Właściwości piroforyczne ceru objawiają siesię już w temperaturach rzędu 150-180 °C, który spalając się dostarcza także energii do zapłonu drobin żelaza i generacji iskier.
 
Współczesne kamienie do zapalniczek zawierają oprócz żelaza i ceru także inne [[Metale ziem rzadkich|pierwiastki ziem rzadkich]].