Carlo Buonaparte: Różnice pomiędzy wersjami

drobne techniczne
m (WP:CHECK - eliminacja błędu #2 (znacznik nowej linii))
(drobne techniczne)
W czasie powstania o niepodległość Korsyki kierowanego przez [[Pasquale Paoli]] ([[1768]]) małżonkowie Buonaparte stali po stronie powstańców, ale nie udali się wraz z nim na wygnanie do [[Anglia|Anglii]] w roku [[1769]], lecz pozostali na Korsyce i przyłączyli się do partii profrancuskiej. Karol Maria zdobył przychylność francuskiego [[gubernator]]a ''Marboeufa'' i został mianowany radcą królewskim, [[asesor]]em w sądzie w Ajaccio i otrzymał potwierdzenie szlachectwa, co mu umożliwiło umieszczenie części dzieci w ekskluzywnych zakładach wychowawczych we Francji, finansowanych ze szkatuły królewskiej.
 
We Francji był tylko trzy razy w życiu: w r.[[1778]] odwożąc synów [[Napoleon Bonaparte|Napoleona]] i [[Józef Bonaparte|Józefa]] do instytutu w [[Autun]] oraz w [[1783]], jadąc z dziećmi [[Lucjan Bonaparte|Lucjanem]] i [[Eliza Bonaparte|Elizą]] do szkół w [[Saint-Cyr]]. Za trzecim razem pojechał w listopadzie [[1784]] na proces do Montpellier, gdzie zmarł w lutym 1785 na [[rak (choroba)żołądka|raka]] żołądka]].
 
Pochowany został w Montpellier, syn Lucjan przeniósł zwłoki około r. [[1800]] do [[Saint-Leu]]. W roku [[1851]] przeniesione zostały do Ajaccio, zaś po wybudowaniu przez Napoleona III Kaplicy Cesarskiej przy katedrze w Ajaccio ([[1861]]) złożone tam obok małżonki.