Lockheed L-10 Electra: Różnice pomiędzy wersjami

→‎Historia użytkowania: drobne merytoryczne
m (→‎Historia użytkowania: drobne redakcyjne)
(→‎Historia użytkowania: drobne merytoryczne)
 
== Historia użytkowania ==
Kiedy [[Ustrój polityczny Stanów Zjednoczonych|rząd Stanów Zjednoczonych]] wydał w październiku 1934 zakaz przewożenia pasażerów przez linie lotnicze samolotami jednosilnikowymi oraz nocnych lotów dla tego typu maszyn, Lockheed z ofertą swojego nowego samolotu doskonale wykorzystał zapotrzebowanie rynku lotniczego. Electrę L-10 zakupiło i użytkowało ponad trzydziestu przewoźników na całym świecie. W latach 1936–1939 czterydziesięć L-10-A10A latałylatało również w barwach [[Polskie Linie Lotnicze LOT|PLL LOT]]. Osiem krajów ([[United States Armed Forces|Stany Zjednoczone]], [[Fuerza Aérea Argentina|Argentyna]], [[Brazylia]], [[Honduras]], [[Hiszpańskie Siły Powietrzne|Hiszpania]], [[Royal Canadian Air Force|Kanada]], [[Royal Air Force|Wielka Brytania]]) wyposażyło w nią także swoje siły zbrojne.
 
Szeregu cywilnym nabywcom samolot służył do innych celów niż komercyjny transport pasażerski. W maju 1937 piloci Henry Tyndall Merrill i J. S. Lambie wykonali lot Ameryka–Europa–Ameryka. Ów dwukrotny przelot nad [[Ocean Atlantycki|Atlantykiem]], sponsorowany przez magnata prasowego, [[William Randolph Hearst|W. R. Hearsta]], okrzyknięto pierwszym powrotnym lotem komercyjnym na Stary Kontynent. Electra bowiem poleciała do [[Londyn]]u z filmowym zapisem katastrofy [[sterowiec|sterowca]] „[[LZ 129 Hindenburg|Hindenburg]]”, a powróciła do [[Nowy Jork|Nowego Jorku]] ze zdjęciami z koronacji króla [[Jerzy VI Windsor|Jerzego VI]]. Za swój wyczyn Merrill (jako I pilot) otrzymał [[Harmon Trophy]], cenioną, przyznawaną do dzisiaj amerykańską nagrodę lotniczą.
Anonimowy użytkownik