Jean-Philippe Rameau: Różnice pomiędzy wersjami

uwaga na stronie dyskusji
m (→‎Linki zewnętrzne: -szablon przy użyciu AWB)
(uwaga na stronie dyskusji)
Renesans twórczości Rameau nastąpił w drugiej połowie XX wieku. Początkowo do repertuaru filharmonicznego powróciły utwory klawesynowe. Wraz ze wzrostem zainteresowania muzyką dawną i grą na oryginalnych instrumentach zaczęto wystawiać opery. W 1956 roku na festiwalu w [[Aix-en-Provence]] wystawiono Ballet Bouffon ''Platée''. Pod koniec lat 60. nagrano na płyty ''Hippolyte et Aricie'', gdzie Fedrę kreowała Janet Baker. W latach 70. utwory Rameau nagrywali: Nicolaus Harnoncourt (''Castor et Pollux'') i Jean-Claude Malgoire (''Hippolyte et Aricie''). Kolejne dziesięciolecia przyniosły nowe realizacje fonograficzne, których dyrygentami byli: Nicholas McGegan, Sigiswald Kujken, John Eliot Gardiner, William Christie, Marc Minkowski. Obecnie utwory sceniczne kompozytora są często wystawiane i nagrywane (głównie na DVD). W Poznaniu w 2004 roku polską premierę miała opera-balet ''Les Indes Galantes'' pod dyr. Fransa Brüggena.
 
{{fakt|W historii muzyki fundamentalne znaczenie mają prace teoretyczne Rameau, w których stworzył podstawy harmoniki funkcyjnej i systemu dur-moll.|data=2015-03}}
 
Jego najwybitniejszym dziełem jako teoretyka muzyki było „Traite de l’harmonie reduite a ses principies naturels divise en IV livres” (Traktat o harmonii sprowadzonej do jej naturalnych zasad z podziałem na 4 księgi).