Autokefaliczny Prawosławny Kościół Albanii: Różnice pomiędzy wersjami

m
→‎Historia: drobne merytoryczne
m (→‎Historia: drobne merytoryczne)
Pierwsze gminy chrześcijańskie na obszarze dzisiejszej Albanii powstały w III w. W wyniku [[Wielka schizma wschodnia|wielkiej schizmy wschodniej]] linia podziału chrześcijaństwa przecięła terytorium Albanii. W północnej części kraju dominowali wyznawcy [[katolicyzm]]u, a w południowej – prawosławia. Wyznawcy prawosławia w Albanii do 1767 podlegali [[Arcybiskupstwo Ochrydzkie|Arcybiskupstwu Ochrydzkiemu]], a po jego likwidacji trafili pod bezpośrednie zwierzchnictwo [[Patriarcha Konstantynopola|Konstantynopola]].
 
Do 1922 Kościół prawosławny na obszarze dzisiejszej Albanii był zdominowany przez duchownych [[Grecy|greckich]], uznających Albańczyków wyznania prawosławnego za Greków. W 1908 albańscy wyznawcy prawosławia, mieszkający w [[Boston]]ie, jako pierwsi podjęli działania na rzecz niezależności od działającego w USA kościoła greckiego. Na czele Albańskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego w Ameryce stanął [[Fan Noli]]. 22 marca 1908 Fan Noli odprawił po raz pierwszy liturgię w [[język albański|języku albańskim]] w Knights of Honour Hall w Bostonie.
 
12 września 1922 na synodzie w [[Berat|Beracie]] albańscy duchowni i świeccy podjęli samowolnie decyzję o proklamowaniu autokefalii Kościoła prawosławnego w Albanii. 21 listopada 1923 został wyświęcony na metropolitę Durres i stanął na czele Kościoła. Święty Synod Kościoła ukonstytuował się w 1929, a na jego czele stanął [[Vissarion Xhuvani]]. Decyzje synodu berackiego nie zostały uznane przez Konstantynopol ani przez inne kościoły autokefaliczne. Dopiero w 1937 po kilkunastu latach starań, [[Patriarcha Konstantynopola|Patriarcha Ekumeniczny Konstantynopola]] zgodził się podnieść Kościół prawosławny w Albanii do rangi autokefalicznego.
52 108

edycji