Kościół Ewangelicznych Chrześcijan w RP: Różnice pomiędzy wersjami

drobne merytoryczne, drobne techniczne
(drobne techniczne)
(drobne merytoryczne, drobne techniczne)
Ruch ewangelicznych chrześcijan został zapoczątkowany w [[Rosja|Rosji]] w 1884 przy kluczowym współudziale [[Jan Prochanow|Jana Prochanowa]], zwanego „reformatorem Wschodu”. Pierwsze nabożeństwa ewangelicznych chrześcijan na ziemiach polskich zaczęto organizować w 1908, a w 1909 powstał pierwszy polski [[zbór]]. W oparciu o wspólnoty tego wyznania utworzono [[Związek Ewangelicznych Chrześcijan]], który po połączeniu ze [[Związek Zborów Słowiańskich Baptystów w Polsce|Związkiem Zborów Słowiańskich Baptystów]] jako Związek Słowiańskich Zborów Ewangelicznych Chrześcijan i Baptystów uzyskał w 1927 legalizację<ref>Henryk Ryszard Tomaszewski, ''Wspólnoty chrześcijańskie typu ewangeliczno-baptystycznego na terenie Polski w latach 1858-1939'', Warszawa 2006 ISBN 83-88497-11-1, s. 104.</ref>. Baptyści szybko jednak zrezygnowali z przynależności do tej [[denominacja|denominacji]] i zdecydowali się na odrębną działalność.
 
Ewangeliczni chrześcijanie prowadzili ożywioną działalność ewangelizacyjną wśród młodzieży, służbę muzyczną, charytatywną i wydawniczą. Przed wybuchem wojny [[Związek Ewangelicznych Chrześcijan|Związek]] liczył 131 zborów, 1 223 placówki i stacje misyjne, 18 500 członków (27 000 włączając dzieci), 112 chórów, 2 sierocińce i 1 szkołę biblijną. Czołowymi działaczami byli [[Ludwik Szenderowski|Ludwik Szenderowski sen.]], [[Ludwik Szenderowski (junior)|Ludwik Szenderowski jr.]], [[Franciszek Więckiewicz]].
 
W czasie [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacji]] zbory należące do Związku były częścią denominacji zatwierdzonej przez władze [[Generalne Gubernatorstwo|Generalnego Gubernatorstwa]] pn. [[Związek Nieniemieckich Ewangelicko-Wolnokościelnych Zborów (baptyści)]]<ref>Henryk Ryszard Tomaszewski, ''Baptyści w Polsce w latach 1918-1958'', Warszawa 2008 ISBN 978-83-925744-2-2, s. 225.</ref>.
 
Po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] większość [[zbór|zborów]] znalazła się za wschodnimi granicami Polski. W 1946 władze polskie uznały ważność przedwojennej legalizacji [[Związek Ewangelicznych Chrześcijan|Związku Ewangelicznych Chrześcijan]], a w 1947 z inicjatywy [[Związek Ewangelicznych Chrześcijan|Związku]] utworzono [[Zjednoczony Kościół Ewangeliczny w PRL|Zjednoczony Kościół Ewangeliczny (ZKE)]], do którego przyłączyły się cztery inne konfesjewspólnoty o charakterze [[ewangelikalizm|ewangelicznym]] (dwie z nich w 1953), tworząc największy w Polsce [[ewangelikalizm|ewangelikalny]] [[Kościół (organizacja)|Kościół]] [[protestantyzm|protestancki]]. W 1988 miałanastąpił miejsce reorganizacjarozpad [[Zjednoczony Kościół Ewangeliczny|ZKE]] polegającai napośród usamodzielnieniupowstałych na jego składowychpodstawie konfesji.wspólnot, ukształtował się Kościół Ewangelicznych Chrześcijan, będący kontynuatorem [[Związek Ewangelicznych Chrześcijan|Związku Ewangelicznych Chrześcijan]],. Kościół w 1990 został wpisany do Rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych pod nr 27.
 
== TeologiaDoktryna ==
[[Teologia]]Nauka Kościoła jest zbieżna z szeroko rozumianą teologiądoktryną [[ewangelikalizm|ewangelikalną]]. Akcentuje się w niej grzeszność człowieka, jego niezdolność do poprawy własnymi siłami oraz potrzebę przyjęcia [[zbawienie|zbawienia]], które jest "dostępne za darmo" - przez wiarę w [[Jezus Chrystus|Jezusa Chrystusa]]. Świadome przyjęcie zbawienia i opowiedzenie się za Bogiem jest (w teologii Kościoła) określane jako [[nawrócenie]]. Kościół Ewangelicznych Chrześcijan bywa nazywany "kościołem wyboru", co znaczy, że jego wierni stali się jego członkami w świadomy sposób (dzieci są pod opieką [[Zbór|Zborów]], ale nie są ich członkami). [[Zbór|Zbory]] Kościoła praktykują dwa ustanowienia [[Jezus Chrystus|Chrystusa]]: [[chrzest]] przez zanurzenie w wodzie, udzielany na podstawie wyznania wiary oraz [[Msza|Wieczerzę Pańską]], sprawowaną pod dwiema postaciami - chleba i wina. Szafarzem chrztu i Wieczerzy Pańskiej może być każdy wierzący za zgodą zboru.
 
=== Credo Kościoła ===
Kościół składa się z 52 [[zbór|zborów]], placówek i stacji misyjnych, zrzeszających łącznie 2300 wiernych w ramach pięciu okręgów. [[Zbór|Zbory]] Kościoła prowadzą działalność [[ewangelizacja|ewangelizacyjną]], [[duszpasterstwo|duszpasterską]] i charytatywno-społeczną. Przy wielu [[zbór|zborach]] działają służby pomocy ludziom uzależnionym od alkoholu i narkotyków, punkty pomocy społecznej oraz świetlice środowiskowe. Organizowany jest również wakacyjny wypoczynek dla dzieci z ubogich rodzin oraz z domów dziecka.
 
== Literatura ==
* [[Noemi Modnicka]], ''Kościół Ewangelicznych Chrześcijan w Polsce jako Kościół wyboru. Analiza etnologiczna wspólnoty religijnej'', Wydawnictwo Nomos, Kraków 2010
* Janusz Sobiech, ''Kościół Ewangelicznych Chrześcijan w Polsce w latach 1988-2013'', [w:] ''Bóg dotrzymuje Słowa. Księga jubileuszowa Konstantego Wiazowskiego'', red. [[Mateusz Wichary]], Warszawa 2015 ISBN 978-83-88497-19-3
* [[Ludwik Szenderowski (junior)|Ludwik Szenderowski jr]], ''Ewangeliczni chrześcijanie. Ruch odrodzeniowo-reformatorski w historycznym Kościele chrześcijańskim. Rys historyczny (XIX-XX w.)'', The Slavic Gospel Association, Wheaton Ill. 1982.
{{Przypisy}}