Wojna osetyjsko-inguska: Różnice pomiędzy wersjami

(int.)
 
== Tło konfliktu ==
W 1944 [[Ingusze]] i [[Czeczeńcy]] zostali deportowani z tradycyjnie zamieszkiwanych ziem do [[Kazachstan]]u i innych regionów [[Azja Środkowa|Azji Środkowej]] w ramach [[Operacja "Soczewica"|Operacji "Soczewica"„Soczewica”]]. [[Czeczeńsko-Inguska Autonomiczna Socjalistyczna Republika Radziecka]] została zlikwidowana. Dwanaście lat później, już w okresie odwilży w ZSRR, rozpoczął się proces rehabilitacji poddanych represjom grup narodowych. W 1957 zlikwidowana republika została restytuowana, jednak w zmienionych granicach, bez tradycyjnie inguskiego [[Rejon prigorodny|rejonu prigorodnego]]. Ingusze nie odzyskali także prawa do dzielenia z Osetyjczykami [[Władykaukaz]]u. Rekompensatą za ziemie przyznane Osetii Północnej miały być rejony wyłączone z [[Kraj Stawropolski|Kraju Stawropolskiego]], zamieszkiwane nie przez Inguszów, ale przez Kozaków i [[Nogajowie|Nogajów]]<ref name="mar159">{{cytuj książkę | autor = Matuszek E.| tytuł = Narody Północnego Kaukazu. Historia - kultura - konflikty (1985-1991)| wydawca = Wydawnictwo Adam Marszałek| miejsce = Toruń| rok = 2007| strony = 159-160| isbn = 978-83-7441-768-6}}</ref>. Nowe granice Czeczeńsko-Inguskiej ASRR sprawiły, że w republice tytularnie do nich należącej [[Wajnachowie]] przestali być większością, podczas gdy tradycyjnie związane z nimi ziemie znalazły się w granicach Osetii Północnej<ref name="mar159"/>.
 
Zmiana politycznych granic nie oznaczała zakazu powrotu na ziemie pierwotnie zajmowane. W Osetii Północnej powstały w ten sposób enklawy inguskie. Inguszom nie zwrócono przy tym ich dawnych domów, które zajęli po 1944 Osetyjczycy. Między obydwiema narodowościami narastała wrogość, czemu dodatkowo sprzyjały różnice językowe i wyznaniowe (Ingusze są wyznawcami [[islam]]u, wśród Osetyjczyków przeważa [[prawosławie]])<ref name="mar159"/>.
Anonimowy użytkownik