Łąkówka krasnobrzucha: Różnice pomiędzy wersjami

według szacunków może -> mógł - jednak nie wymarł do 2015, ale ma się źle, dodane info z dzisiejszego newsa BirdLife International
(według szacunków może -> mógł - jednak nie wymarł do 2015, ale ma się źle, dodane info z dzisiejszego newsa BirdLife International)
== Status zagrożenia ==
[[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|IUCN]] klasyfikuje gatunek jako [[Gatunek krytycznie zagrożony|krytycznie zagrożony]] wyginięciem (CR, ''Critically Endangered''). Ranga utrzymuje się od 2000 roku; wcześniej, w latach 1994 i 1996, łąkówce krasnobrzuchej przypisano status zagrożonej (EN, ''Endangered''){{r|birdlife}}.
 
Według szacunków z roku 2010 gatunek możemógł wymrzeć w latach 2013–2015{{r|birdlife}}. Prócz niewysokiego sukcesu lęgowego łąkówkom krasnobrzuchym zagraża niszczenie środowiska na zimowiskach poprzez dostosowywanie terenu do potrzeb rolnictwa. Do tego wprowadzone drobne ziarnojady konkurują o pokarm z tymi papugami{{r|birdlife}}. ''N. chrysogaster'' pada ofiarą kotów, szczurów{{r|birdlife}}; jaja lub pisklęta i młode mogą być zjadane przez [[kurawonga tasmańska|kurawongi tasmańskie]] (''Strepera fuliginosa''), węże i [[lotopałanka karłowata|lotopałanki karłowate]] (''Petaurus breviceps'') – nawet, gdy lęg znajduje się w budce{{r|doc}}. Dodatkowym zagrożeniem jest [[choroba dzioba i piór papug|PBFD]]. Podczas epidemii PBFD w 2015 zarażonymi okazało się 19 spośród 26 zbadanych piskląt wyklutych na wolności{{r|czt}}.
 
W sezonie lęgowym nie każda samica przystępuje do rozrodu; niekiedy niemal połowa zdawała się być bierna. W blisko 79% gniazd pisklęta dochodzą do etapu opierzenia. W latach 1990–2006 w okolicach Melaleuca średnia przeżywalność młodych wynosiła 56%, dorosłych – 65%. Młode dorastające w latach 1990–1999 przeżywały średnio 2,2 roku{{r|doc}}. W 2014 w naturze żyło około 50 ptaków, w maju 2014 w niewoli było ich 320. W niewoli sukces lęgowy niższy; występuje nierówny stosunek płci młodych, w latach 2007 do 2013 około 30% piskląt stanowiły samce. W naturze prawdopodobnie nastąpił spadek [[różnorodność genetyczna|różnorodności genetycznej]], który biorąc pod uwagę małą populację, może postępować. W latach 2005-2006 z niewyjaśnionych przyczyn umarło 40 młodych odchowanych w niewoli; prawdopodobnie wystąpiła infekcja wirusowa{{r|birdlife}}.
 
Od 1978 w Melaleuca ptaki są obrączkowane, a populacja monitorowana. W 1983 powołano ''Orange-bellied Parrot Recovery Team''. Regularnie podejmowane są badania terenowe w obszarach poza znanym zasięgiem gatunku. W okolicy Melaleuca, w [[Birchs Inlet]], w latach 1991–94 wypuszczono 38 osobników odchowanych w niewoli. W grudniu 2013 nieopodal Melaleuca 24 ptaki dołączyły do nowej populacji. Prowadzony jestRozpoczęto program rozrodu w niewoli nadzorowany przez [[Zoos and Aquarium Association of Australia]]{{r|doc}}.
Według szacunków z roku 2010 gatunek może wymrzeć w latach 2013–2015{{r|birdlife}}. Prócz niewysokiego sukcesu lęgowego łąkówkom krasnobrzuchym zagraża niszczenie środowiska na zimowiskach poprzez dostosowywanie terenu do potrzeb rolnictwa. Do tego wprowadzone drobne ziarnojady konkurują o pokarm z tymi papugami{{r|birdlife}}. ''N. chrysogaster'' pada ofiarą kotów, szczurów{{r|birdlife}}; jaja lub pisklęta i młode mogą być zjadane przez [[kurawonga tasmańska|kurawongi tasmańskie]] (''Strepera fuliginosa''), węże i [[lotopałanka karłowata|lotopałanki karłowate]] (''Petaurus breviceps'') – nawet, gdy lęg znajduje się w budce{{r|doc}}.
 
W czerwcu 2012 w ośrodkach w kontynentalnej części Australii i na Tasmanii znajdowało się około 200 ptaków; za cel programu uznano uzyskanie populacji 350 ptaków w latach 2016–2017. Na początku grudnia 2015 roku w ośrodku w Taroona (Tasmania) 14 ptaków zostało zabitych przez szczury; przez wcześniejsze 2 miesiące zginęły dwa inne ptaki. Według [[Matthew Groom|Matthewa Grooma]] ( w momencie zdarzenia ''Minister for Environment, Parks and Heritage''; brak dokładnego polskiego odpowiednika) wieść o śmierci tych ptaków została poważnie przyjęta przez tasmański rząd{{r|czt}}.
 
Od 1978 w Melaleuca ptaki są obrączkowane, a populacja monitorowana. W 1983 powołano ''Orange-bellied Parrot Recovery Team''. Regularnie podejmowane są badania terenowe w obszarach poza znanym zasięgiem gatunku. W okolicy Melaleuca, w [[Birchs Inlet]], w latach 1991–94 wypuszczono 38 osobników odchowanych w niewoli. W grudniu 2013 nieopodal Melaleuca 24 ptaki dołączyły do nowej populacji. Prowadzony jest program rozrodu w niewoli nadzorowany przez [[Zoos and Aquarium Association of Australia]]{{r|doc}}.
 
{{Przypisy|2|przypisy=
<ref name=ioc>{{Cytuj stronę | autor = Frank Gill & David Donsker | url = http://www.worldbirdnames.org/bow/parrots/ | tytuł = Family Psittacidae | opublikowany = IOC World Bird List (v4.3) |język = en |data dostępu = 2014-09-05}}</ref>
<ref name="doc">{{cytuj stronę | url = http://www.environment.gov.au/system/files/resources/d2aefeef-8225-4d05-a309-1af98293b606/files/orange-bellied-parrot-recovery-plan.docx | tytuł = National Recovery Plan for the Orange-bellied Parrot, ''Neophema chrysogaster'' | opublikowany = Department of the Environment, Australia | data dostępu = 5 września 2014 | data = 12 maja 2014}}</ref>
<ref name=czt>{{cytuj stronę | url = http://www.birdlife.org/pacific/news/critically-endangered-parrots-killed-rats-breeding-facility | tytuł = Critically Endangered parrots killed by rats at breeding facility | autor = Ed Parnell | opublikowany = BirLife International Pacific - News | data = 7 stycznia 2016 | data dostępu = 7 stycznia 2016}}</ref>
}}