Ferruccio Parri: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 2 bajty ,  4 lata temu
m
(ilustracja)
m (WP:SK+Bn)
{{Polityk infobox
| polityk = Ferruccio Parri
| grafika = [[Plik:Ferruccio Parri Senato.jpg|200px|Ferruccio Parri]]
| opis grafiki =
| data urodzenia = [[19 stycznia]] [[1890]]
| miejsce urodzenia = {{flaga|ITA|wariant=1861}} [[Pinerolo]], [[Zjednoczone Królestwo Włoch]]
| data śmierci = [[8 grudnia]] [[1981]]
| miejsce śmierci = {{flaga|ITA}} [[Rzym]], [[Włochy]]
| funkcja = [[Premierzy Włoch|Premier Włoch]]
| partia = Partito d'Azioned’Azione, Pd'APd’A
| od = [[21 czerwca]] [[1945]]
| do = [[8 grudnia]] [[1945]]
| poprzednik = [[Ivanoe Bonomi]]
| następca = [[Alcide De Gasperi]]
| odznaczenia =
| www =
| commons = Category:Ferruccio Parri
| quote =
}}
'''Ferruccio Parri''' (ur. [[19 stycznia]] [[1890]] w [[Pinerolo]], zm. [[8 grudnia]] [[1981]] w [[Rzym]]ie) – [[Włosi|włoski]] [[partyzant]] z czasów [[II wojna światowa|II wojny światowej]] i [[polityk]]. Przez kilka miesięcy roku [[1945]] sprawował funkcję premiera [[Włochy|Włoch]]. W środowisku partyzanckim znany jako Maurizio.
Parri wziął udział w [[I wojna światowa|I wojnie światowej]] jako oficer piechoty i otrzymał trzy odznaczenia za zasługi wojenne. Po konflikcie był aktywnym organizatorem walczących i wkrótce zdecydowanie opowiedział się przeciwko [[faszyzm]]owi. Po zamordowaniu [[Giacomo Matteotti]]ego poświęcił się tajnemu zorganizowaniu walki przeciwko [[reżim]]owi, szczególnie w [[Liguria|Ligurii]] i [[Lombardia|Lombardii]].
 
W [[1927]] roku był wśród tych, którzy przewieźli [[Filippo Turati]]ego z [[Savona|Savony]] na [[Korsyka|Korsykę]], za co został skazany na 10 miesięcy więzienia w "procesie„procesie Savony"Savony” – pamiętnym w historii antyfaszyzmu również przez szlachetną i odważną samoobronę Parriego – a następnie zesłany do miejsca przymusowego pobytu, gdzie przebywał z przerwami do [[1933]] roku.
 
Uwolniony, natychmiast podjął walkę, utrzymując potajemne kontakty z ruchem Sprawiedliwość i Wyzwolenie, założonym przez [[Carlo Rosselli|Carlo Rossellego]]. W [[1942]] roku w trakcie tworzenia Partii Czynu został ponownie uwięziony na 6 miesięcy; uniewinniony przez specjalny trybunał uczestniczył w walce wyzwoleńczej przeciwko [[TrzeciaIII Rzesza|Niemcom]] i [[Włoska Republika Socjalna|Włoskiej Republice Socjalnej]] – przybierając różne pseudonimy, wśród których najbardziej znanym był "Maurizio"„Maurizio” – będąc czołowym uczestnikiem wydarzeń. Był bardzo aktywny w utrzymywaniu kontaktów z aliantami i w organizowaniu partyzantki jako członek Komitetu Wyzwolenia Narodowego na rzecz Północnych Włoch. Stał na czele przedstawicielstwa, które podpisało protokoły rzymskie [[7 grudnia]] [[1944]] roku.
 
Aresztowany, a następnie uwolniony podczas wymiany więźniów, nie mógł osobiście uczestniczyć w wyzwoleniu, ale zaraz po nim został uznany, z racji swojego zrównoważonego stanowiska politycznego, za najbardziej reprezentatywnego przywódcę jedności włoskiego ruchu oporu. Dlatego w przeciwieństwie do [[Alcide De Gasperi|De Gasperiego]] i Nenniego mógł zostać w okresie maja i czerwca 1945 roku przewodniczącym Rady pierwszego rządu wyzwolonych Włoch, utworzonego przez partie KWN. Wysiłek podjęty z powagą i uporem w stawieniu czoła ogromnym problemom okresu powojennego, został przerwany ponownym pojawieniem się, przy aprobacie aliantów, sił dążących do utrzymania ciągłości z przeszłością. Obawy wyrażane przez klasy przemysłowe na temat projektu wymiany monetarnej, połączone z wrogością wobec KWN, uznawanego za organ demokracji rewolucyjnej, spowodowały, zwłaszcza z powodu sztywnego stanowiska zajętego przez Partię Liberalną, upadek Parriego, który [[24 listopada]] [[1945]] roku musiał ustąpić.
 
W roku [[1946]] kryzys Partii Czynu doprowadził ją do utworzenia demokratycznej Partii Republikańskiej, wraz z którą został wybrany na posła do Zgromadzenia Ustawodawczego. Po wstąpieniu do [[Włoska Partia Republikańska|Włoskiej Partii Republikańskiej]] został w [[1948]] roku senatorem. Jego ukierunkowania, zmierzające do odważnego reformizmu, doprowadziły go do konfliktu z Chrześcijańską Demokracją, zwłaszcza poprzez formację polityczną, zwaną Jednością Ludową, z którą po zerwaniu z WPR rozegrał kampanię wyborczą w [[1953]] roku przeciwko prawu większościowemu. Po zbliżeniu się później do [[Włoska Partia Socjalistyczna|Włoskiej Partii Socjalistycznej]] usiłował skierować jej rozwój w kierunku autonomistycznym. W [[1958]] roku został wybrany na senatora z listy socjalistów. W roku [[1963]] założył czasopismo "Astrolabio"„Astrolabio” i był jego dyrektorem. Później przyjął, w czasie kryzysu formuły centrolewicowej, krytyczne stanowisko wobec Partii Socjalistycznej, dając początek ruchowi "niezależnej„niezależnej lewicy"lewicy”, dążącej do sprzyjania tworzeniu "nowej„nowej lewicy"lewicy” włoskiej.
 
Nominowany dożywotnio senatorem w [[1963]] roku, kontynuował polityczną walkę odnowienia na czele licznych włoskich i międzynarodowych organizacji antyfaszystowskich i w [[1968]] roku objął przewodnictwo grupy parlamentarnej niezależnej lewicy, prowadząc nieustającą działalność w senacie i w kraju, której celem były nowoczesne [[Włochy]].
{{Kontrola autorytatywna}}
 
{{DEFAULTSORTSORTUJ:Parri, Ferruccio}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1890]]
[[Kategoria:Zmarli w 1981]]