Rozpad alfa: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 178 bajtów ,  4 lata temu
m
źródła/przypisy
(Poprawiono błąd rzeczowy - brak wymaganej jednostki.)
m (źródła/przypisy)
Spośród izotopów spotykanych w naturze wiele jąder należących do łańcuchów uranowego oraz torowego jest emiterami cząstek α. Natomiast spośród promieniotwórczych jąder atomowych (także wytworzonych syntetycznie) rozpadowi α ulegają głównie jądra cięższe - powyżej masy 200u, ale także wśród pierwiastków ziem rzadkich oraz bardzo egzotycznych [[izotop]]ów [[Cyna|cyny]], [[tellur]]u i [[ksenon]]u (okolice masy 100u).
 
Emitowane cząstki mają zazwyczaj [[Energia kinetyczna|energię kinetyczną]] około 5 [[Elektronowolt|MeV]], co odpowiada prędkości 15&nbsp;000&nbsp;km/s<ref name=":0">{{Cytuj|autor=Jerzy W. Mietelski|tytuł=Współczesne metody badań radioaktywności otoczenia człowieka|data=2014|isbn=978-83-7464-754-0}}</ref>.
W rozpadzie &alpha;, cząstka &alpha; formuje się już w jądrze i jest równocześnie odpychana [[Prawo Coulomba|siłami elektrostatycznymi]] i przyciągana [[Oddziaływanie silne|oddziaływaniami silnymi]] pozostałej części jądra. W niewielkiej odległości od jądra siły przyciągania jądrowego przeważają, w większej zaś przeważają siły odpychania. Cząstka &alpha; ma energię mniejszą od energii potrzebnej na pokonanie sił przyciągania, ale dzięki kwantowemu [[zjawisko tunelowe|zjawisku tunelowania]] przenika przez wąską [[bariera potencjału|barierę potencjału]].
 
Rozpad &alpha; jest dość powszechnym zjawiskiem w przyrodzie, odpowiada za niemal połowę promieniotwórczości naturalnej skorupy ziemskiej.
 
Zjawisko rozpadu α jest między innymi wykorzystywane w konstrukcji czujników dymu, w których rozpadające się jądra pierwiastka ameryk-241 emitują cząstki α pochłaniane przez dym.<ref name=":0" />
 
== Zobacz też ==
20

edycji