Nieszpory sycylijskie: Różnice pomiędzy wersjami

(Przecinek...)
'''Nieszpory sycylijskie''' – powszechne powstanie mieszkańców [[Sycylia|Sycylii]], które wybuchło w [[Poniedziałek Wielkanocny]] 30 marca 1282 w [[Palermo]] przeciw [[Feudalizm|feudalnym]] obowiązkom przeniesionym z Francji przez [[Andegawenowie|Andegawenów]].
 
Andegawenowie objęli panowanie na Sycylii dzięki poparciu udzielonemu papieżowi [[Urban IV|Urbanowi IV]] w walce z jego wrogiem królem Sycylii [[Manfred (król Sycylii)|Manfredem]], nieślubnym synem cesarza [[Fryderyk II Hohenstauf|Fryderyka II]]. W [[Bitwa pod Benewentem (1266)|bitwie pod Benewentem]] (1266) Manfred zginął pokonany. Karol Andegaweński, człowiek bardzo ambitny, brat króla Francji Ludwika Świętego, pragnął stworzyć imperium śródziemnomorskie,; Sycylia i południowe Włochy były początkiem jego marzeń. Posiadał posiadłości we Francji, w Grecji i w Palestynie.
 
W 1261 roku cesarz Nicei [[Michał VIII Paleolog]] odzyskał [[Konstantynopol]]. Wygnany łaciński cesarz [[Baldwin II de Courtenay|Baldwin II]] de Courtenay uciekł, szukając pomocy na zachodzie. Dla Karola (od 1266 króla Sycylii i Neapolu) był to doskonały pretekst do wyprawy na Konstantynopol przeciw „schizmatyckim” Grekom. Wyprawa, mimo poparcia przez pewien czas papiestwa, była wielokrotnie odkładana. Wyprawa miałaMiała ruszyć wiosną 1282 i zdobyć Konstantynopol. Nie doszła jednak do skutku z powodu małego z początku powstania na Sycylii, zignorowanego przez Karola. Rzeź Francuzów w nieszpory 30 marca 1282 w Palermo była początkiem końca Karola. Drakońskie rządy francuskich feudałów spowodowały bunt, który rozpoczął się 30 marca 1282, od znieważenia na ulicy sycylijskiej mężatki przez dwóch francuskich żołnierzy, którzy po tym incydencie zostali zabici przez tłum. Wezwaniem do powstania były dzwony bijące na [[nieszpory]]. Sycylijczycy napadali i mordowali Francuzów. W czasie buntu zginęło kilka tysięcy Francuzów<ref>Zygmunt Ryniewicz, ''Leksykon bitew świata''. Warszawa 2004, s.470, 471.</ref>.
 
W sierpniu na wyspie wylądowali Aragończycy, będący w tajnym przymierzu z Bizancjum. Powstanie wybuchło dzięki dyplomacji bizantyńskiej, umiejącej zawsze w historii zawierać korzystne sojusze. Aragończycy stali się nowymi panami wyspy, a Karol bardziej musiał się martwić o posiadłości we Włoszech, niż myśleć o krucjacie na Bizancjum. Po usunięciu [[Karol I Andegaweński|Karola I Andegaweńskiego]] na tron został wyniesiony król [[Królestwo Aragonii|Aragonii]] [[Piotr III Wielki|Piotr III Aragoński]], który wylądował na wyspie i koronował się 30 sierpnia 1282.
{{Przypisy}}
== Bibliografia ==
* Deno J. Geanakoplos, ''Emperor Michael VIII Palaeologus and the West, 1258–1282: A Study in Byzantine–Latin Relations'', Cambridge 1959, s. 335–377.
* [[Steven Runciman]], ''Nieszpory sycylijskie. Dzieje świata śródziemnomorskiego w drugiej połowie XIII wieku'', przełożyli z angielskiego Łukasz Modelski, Oskar Tyciński [kompletna rewizja tłumaczenia [[Małgorzata Dąbrowska]] ], Książnica, Katowice 1997, s. 212–267 [wydanie oryginalne: Cambridge 1958]
* {{cytuj książkę |autor=Zygmunt Ryniewicz |tytuł=Leksykon bitew świata |miejsce=Warszawa |rok=2004 |wydawca=Almapress |isbn=978-83-7020-379-5}}
 
Anonimowy użytkownik