Cesarstwo Palmyry: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 20 bajtów ,  5 lat temu
drobne redakcyjne
[wersja nieprzejrzana][wersja nieprzejrzana]
(→‎Bibliografia: drobne redakcyjne)
(drobne redakcyjne)
|uwagi = [[Bliski Wschód]] i Egipt w 271 roku
}}
'''Cesarstwo Palmyry''' - samozwańcze cesarstwo powołane między w [[270]] roku we wschodniej części Cesarstwa Rzymskiego. Od lat 40. III wieku królem syryjskiego miasta [[Palmyra (Syria)|Palmyry]] był [[Septimius Odenathus|Odenat]]. Rządzone przez niego państwo było silne militarnie, oraz ekonomicznie z powodu przebiegających przez nie szlaków handlowych. Odenat pozostawał wierny Rzymowi. Pomógł między innymi cesarzowi [[Walerian I|Walerianowi]] w walce z władcą Persji [[Szapur I|Szapurem I]]. W zamian został uhonorowany przez Waleriana. następnie cesarz [[Galien]] miał zamiar uczynić z Palmyry centrum rzymskiej polityki wojskowej na Wschodzie. W [[263]] Odenat przyjął tytuł ''imperator'', oraz ''corrector totus Orientis'' ("nadzorca całego Wschodu"). Otrzymał także pozwolenia na noszenie cesarskiej korony laurowej<ref>{{Cytuj książkę | autor = Timothy E. Gregory | tytuł = Historia Bizancjum | strony = 28}}</ref>. Palmyra dwukrotnie pokonała Persów, ale w [[267]] Odenat został zasztyletowany, prawdopodobnie właśnie na polecenie Rzymian. Powodem mogło być dojście do zbyt dużej siły politycznej: w 263 Odenat przejął kontrolę nad [[Lewant]]em, [[Mezopotamia|Mezopotamią]] i wschodnimi regionami [[Anatolia|Anatolii]]. Po śmierci Odenata władzę po nim objęła jego żona [[Septimia Zenobia]] w imieniu małoletniego syna [[Waballat]]a<ref>{{Cytuj książkę | autor = Timothy E. Gregory | tytuł = Historia Bizancjum | strony = 29}}</ref>. Zenobia była ambitną regentką i kontynuowała ekspansywna politykę swego męża. Najpierw podbiła [[Starożytny Egipt|Egipt]], a następnie ruszyła ku Azji Mniejszej. Celem Zenobii było przeniesienie stolicy kraju do [[Antiochia|Antiochii]]<ref>{{Cytuj książkę | autor = [[Józef Wolski]] | tytuł = Historia Powszechna: Starożytność | strony = 451}}</ref>. Cesarz [[Lucjusz Domicjusz Aurelian]] odbił te tereny, a Zenobia została opuszczona przez dotychczasowych stronników. Na zorganizowany opór cesarz natrafił w Antiochii, ale pokonał wrogie oddziały, w tym także żołnierzy rzyskich, którzy przeszli an stronę Palmyry. Następnie dokonał pozorowany odwrót, by później zająć [[Emesa|Emesę]]. Jako ostatnia została zdobyta sama Palmyra w [[272]]. Zenobia próbowała uciec, ale została pojmana<ref>{{Cytuj książkę | autor = Timothy E. Gregory | tytuł = Historia Bizancjum | strony = 31}}</ref>. Później doszlo jeszcze do buntu Palmyry, w wyniku którego Aurelian postanowił zniszczyć miasto i rozebrać jego mury, co stanowiło cios dla tamtejszego handlu.
 
== Zobacz też ==
Anonimowy użytkownik