Wieża artyleryjska: Różnice pomiędzy wersjami

m
zamieniam magiczny ISBN na szablon
m (Bot: Przenoszę 24 linków interwiki do Wikidata, znajdziesz je teraz w zasobie d:q558591)
m (zamieniam magiczny ISBN na szablon)
Pierwszym okrętem z obrotową, opancerzoną wieżą była brytyjska bateria pływająca [[HMS Trusty|HMS "Trusty"]] z [[1861]], natomiast pierwszym użytym bojowo okrętem z wieżą pancerną był [[USS Monitor]] konstrukcji Johna Ericssona ([[1862]])<ref name="hore"/>. Wczesne wieże artyleryjskie nie były jednak zbyt udane; miały one formę obrotowego walca, w środku którego zamontowane były działa oraz znajdowała się ich obsługa i część amunicji. Lufy dział wystawały przez strzelnice ([[Ambrazura|ambrazury]]) w ścianie frontowej wieży. Początkowo w wieżach stosowane były armaty [[broń odprzodowa|odprzodowe]], które musiały być wycofywane do wewnątrz w celu załadowania, dopiero później wyparły je działa [[broń odtylcowa|odtylcowe]].
 
Wieże artyleryjskie były początkowo montowane jedynie na najsilniejszych klasach okrętów - [[pancernik]]ach i [[krążownik pancerny|krążownikach pancernych]]. Mocowano w nich po jednym lub dwa działa dużego [[Kaliber broni|kalibru]]. Konstruowanie odpowiednio opancerzonych obrotowych wież, które musiały nieść ciężar całej montowanej w nich artylerii, pancerza i czasami amunicji, wiązało się z koniecznością pokonywania problemów technicznych, zwłaszcza wobec rosnących mas dział. Dlatego od lat 80. [[XIX wiek]]u wieże ciężkich dział zaczęły być wypierane przez wynalezione we Francji [[barbeta|barbety]] - nieruchome silnie opancerzone niskie cylindryczne osłony, nad którymi wystawały początkowo nieosłonięte lufy dział. W toku rozwoju, lufy dział były osłaniane i to, co obecnie jest uznawane za ciężką wieżę artyleryjską, jest po prostu opancerzoną zamkniętą osłoną dział i obsługi, nadbudowaną na barbecie<ref>Tadeusz Klimczyk: Pancerniki, Warszawa 2002, {{ISBN |83-86776-66-8}}, s.60</ref>.
 
Ostatecznie wykształcona wieża na ciężkich okrętach stanowiła odtąd obrotową pancerną osłonę, przykrywającą od góry barbetę i osadzoną na niej na [[łożysko toczne|łożysku]]. W barbecie mocowane były mechanizmy dział, a pod nią, w głębi kadłuba okrętu znajdowały się dalsze mechanizmy, podajniki amunicji itp. Wieże takie często wyposażone były we własne przyrządy do kierowania ogniem (m.in. [[dalmierz]]e), lecz przede wszystkim ich ogień był centralnie kierowany z głównego stanowiska dowodzenia artylerią okrętu. Takie wieże stosowano głównie w [[pancernik]]ach, począwszy od [[przeddrednot]]ów oraz w budowanych po I wojnie światowej [[krążownik]]ach. Pancerniki okresu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] posiadały od 4 do 6 wież dział głównego kalibru, w których mocowano po 2 lub 3 działa. Pancerniki okresu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] posiadały zwykle 3 lub 4 wieże, liczba dział w wieży sięgnęła we francuskim typie "[[Richelieu (1940)|Richelieu]]" i brytyjskim "[[HMS King George V (1940)|King George V]]" czterech dział (masa czterodziałowej wieży pancernika "Richelieu" wynosiła aż 2400 ton). Aktualnie okręty artyleryjskie wyposażone w artylerię w takich wieżach są już wycofane z marynarek wojennych świata wraz ze zmniejszeniem roli [[Artyleria okrętowa|artylerii na morzu]].
1 290 464

edycje