9M14 Malutka: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 4 bajty ,  4 lata temu
m
→‎Opis: int., drobne redakcyjne
m (zamieniam magiczny ISBN na szablon)
m (→‎Opis: int., drobne redakcyjne)
 
== Historia ==
Przeciwpancerny pocisk kierowany 9M14 Malutka został wprowadzony do uzbrojenia w [[1961]] roku. Był pierwszym skonstruowanym w [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] ppk na tyle lekkim, że możliwe było opracowanie wyrzutni przenośnych (wcześniejsze pociski [[3M6 Trzmiel]] i [[3M11 Falanga]] ważyły ponad 20 kg i były odpalane z wyrzutni samochodowych). Bazował na zachodnich pociskach z lat 50. takich jak [[Francja|francuski]] [[Entac]] i [[Szwajcaria|szwajcarski]] [[Cobra (ppk)|Cobra]].
 
W ZSRR, ręczna wersja pocisku rozpoczęła służbę w zmotoryzowanych [[pluton (wojsko)|plutonach]] [[batalion]]ów przeciwpancernych. Każdy pluton posiadał dwie sekcje z pociskami ''Malutka''. Zespoły z pociskami były wyposażone dodatkowo w granatniki [[RPG-7]] tak aby objąć martwą strefę pocisku (minimalny zasięg pocisku ''Malutka'' to 500 metrów). Pocisk jest również uzbrojeniem pojazdów [[BMP-1]], [[BMD-1]] i [[BRDM-2]] (w wersji przeciwpancernej).
Pociski używane były z powodzeniem, poczynając od 1972 roku, przez siły [[Wietnam]]u Północnego w czasie [[Wojna wietnamska|Wojny Wietnamskiej]]. Użyte zostały także przez [[Syria|Syrię]] i [[Egipt]] podczas [[Wojna Jom Kippur|wojny Jom Kippur]] w 1973 zadały duże straty jednostkom pancernym Izraela, niektóre jednostki straciły ponad 30% czołgów.
 
Pocisk 9M14 Malutka stał się podstawowym ppk [[Układ Warszawski|Układu Warszawskiego]]. Szybko stał się konstrukcją przestarzałą, ale do dziś jest bardzo rozpowszechniony . Ppk 9M14 był kilkakrotnie modernizowany, jednak możliwości bojowe nowych wersji nie wzrosły znacząco.
 
== Opis ==
Pocisk może być odpalony z wyrzutni przenośnej (9P111), z pojazdu ([[BMP-1]], [[BRDM-2]], [[BPzV]], [[BRM-1]], [[BMP-23]], [[Famos M-80]]), śmigłowca ([[Mi-2]], [[Mi-8]], [[Mi-24]]).
 
Pocisk jest naprowadzany na cel przez mały manipulator (9S415), co wymaga wcześniejszego intensywnego treningu. Sygnały sterujące są przesyłane do pocisku przez 3 cienkie przewody, które ciągną się za pociskiem. Zaraz po wystrzeleniu, pocisk wzbija się w powietrze, tak żeby nie zahaczyć przeszkód naziemnych. ŻebyAby utrzymać pozycję, pocisk używa [[żyroskop]]u.
 
Minimalny zasięg pocisku to 500-800 metrów. Maksymalny zasięg wynosi 3000 m. Rażone mogą być cele znajdujące się maksymalnie 45 stopni od osi wyrzutni.
 
W praktyce, prawdopodobieństwo trafienia waha się pomiędzy 2 – 252–25% (teoretyczne wyliczenia: 60 – 9060–90%), w zależności od sytuacji i doświadczenia operatora. Trzeba wykonać około 2300 strzałów na symulatorze, żeby być biegłym w obsłudze pocisku, jak również 50-60 strzelań na symulatorze na tydzień, żeby nie stracić wprawy.
 
Jednym z problemów pocisku jest czas potrzebny na osiągnięcie maksymalnego zasięgu – około 30 sekund, co powoduje, że cel może się ukryć, użyć zasłony dymnej itp.
 
Późniejsze wersje otrzymały o wiele łatwiejszy w użyciu system naprowadzania [[SACLOS]] oraz zwiększoną prędkość lotu pocisku.
1579

edycji