Jan Mosdorf: Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  5 lat temu
→‎Życiorys: int., jęz., ort.
m (zamieniam magiczny ISBN na szablon)
(→‎Życiorys: int., jęz., ort.)
Urodził się 30 maja 1904 w Warszawie. Od 1926 związany z [[Narodowa Demokracja|endecją]]. W październiku 1928 otrzymał dyplom magisterski z [[filozofia|filozofii]] na podstawie pracy ''Poglądy etyczne Zygmunta Balickiego'', zaś w 1934 tytuł doktora filozofii. Jeden z sygnatariuszy historycznej Deklaracji [[Obóz Narodowo-Radykalny|Obozu Narodowo–Radykalnego]] z 14 kwietnia 1934. Od początku studiów należał do organizacji młodzieżowych, m.in. do Młodzieży Wszechpolskiej. Dowodził, że największym wrogiem [[Polska|Polski]] są [[Niemcy]]. Domagał się zajęcia przez Polskę południowych [[Prusy Wschodnie|Prus Wschodnich]] – [[Mazury|Mazur]] oraz opolskiej części [[Górny Śląsk|Górnego Śląska]]. Był stałym publicystą pism młodzieży akademickiej „Akademik Polski”, „Szczerbiec”, publikował także na łamach: „[[Gazeta Warszawska (1774)|Gazety Warszawskiej]]”, „[[Prosto z Mostu (tygodnik)|Prosto z Mostu]]”, „Awangardzie” i tygodniku „Myśl Narodowa”.
 
Na IV Kongresie Młodzieży Wszechpolskiej we [[Lwów|Lwowie]] w 1928 został wybrany prezesem Rady Naczelnej MW, co uczyniło go głównym reprezentantem organizacji na kilka lat. Należał do Obozu Wielkiej Polski, w którym w latach 1932–1933 przewodniczył [[Ruch Młodych|Ruchowi Młodych OWP]]. Mosdorfa cechowało pogodne usposobienie, optymizm, tryskał humorem, a młodzież darzyła go sympatią. Jego pojawieniu się na zebraniach i wiecach akademickich towarzyszył zawsze wielki entuzjazm zebranych. Po delegalizacji OWP w 1933 kierował ogólnokrajową [[Sekcja Młodych Stronnictwa Narodowego|Sekcją Młodych Stronnictwa Narodowego]]. 14 kwietnia 1934 zerwał z SN, podpisał deklarację programową Obozu Narodowo-Radykalnego i stał się jednym z jego przywódców – był przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego ONR. Oenerowcy, w tym Mosdorf, myśleli, że uda im się szybko pokonać [[Sanacja|sanację]] i doprowadzić narodowców do władzy., Coco im się jednak nie udało.
 
Przez pewien czas Mosdorf redagował organ ONR – dziennik „Sztafeta”. W czerwcu 1934 po zamachu na ministra [[Bronisław Pieracki|Bronisława Pierackiego]], przywódcy ONR zostali aresztowani i osadzeni w [[Miejsce Odosobnienia w Berezie Kartuskiej|obozie]] w [[Bereza (miasto)|Berezie Kartuskiej]]. Mosdorfowi udało się uniknąć ich losu, lecz musiał się ukrywać. Po wypuszczeniu oenerowców z Berezy formacja ta podzieliła się na dwie mniejsze frakcje. Mosdorf nie wchodzi do żadnej, z pozycji politycznego outsidera zaczął współpracę ze [[Stanisław Piasecki (działacz narodowy)|Stanisławem Piaseckim]] wydawcą renomowanego tygodnika społeczno kulturalnego „[[Prosto z Mostu (tygodnik)|Prosto z Mostu]]”. Współpraca ta trwała nieprzerwanie do wybuchu wojny. W 1938 wydał w dwóch tomach studium społeczno-polityczne pt. ''Wczoraj i jutro''. Był niepoprawnym optymistą, tak jak i inni dziennikarze „Prosto z Mostu”. Podczas nalotów niemieckich samolotów na Warszawę, Mosdorf kopiąc schrony 3 września 1939 prowadził ze sobą taki oto monolog (według Karola Zbyszewskiego):
275

edycji