Elżbieta Bareja: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 18 bajtów ,  4 lata temu
m
Popups: Ujednoznacznienie linku z Tor na tor (pierwiastek)
(WP:SK, drobne redakcyjne)
m (Popups: Ujednoznacznienie linku z Tor na tor (pierwiastek))
Najważniejszym obiektem badań Elżbiety Barei była jednak w tym czasie mineralizacja uranowa w [[łupki dictyonemowe|łupkach dictyonemowych]] obniżenia podlaskiego. Efektem tych prac była dokumentacja geologiczna złoża rud uranu ''Rajsk'' w łupkach dolnego [[ordowik]]u, w rejonie [[Bielsko Podlaskie|Bielska Podlaskiego]] (północna część obniżenia podlaskiego). Dokumentacja ta wykonana została w [[1976]], wspólnie z [[Marian Sałdan|Marianem Sałdanem]] i [[Ryszard Strzelecki|Ryszardem Strzeleckim]]. W 1977 uzyskała ona zespołową Nagrodę II Stopnia [[Państwowa Rada ds. Wykorzystania Energii Atomowej|Państwowej Rady ds. Wykorzystania Energii Atomowej]]. Kilkuletnie badania podsumowano w 1977 opracowaniem ''Wyniki poszukiwań geologicznych złóż pierwiastków rzadkich na obszarze północno-wschodniej części obniżenia podlaskiego''. Opracowanie to wyróżniono II miejscem w VI Konkursie na najlepsze opracowanie geologiczne w 1977 roku w resorcie [[Centralny Urząd Geologii|Centralnego Urzędu Geologii]], zorganizowanym przez Zarząd Oddziału [[Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Górnictwa|Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa]] w Warszawie.
 
Po reorganizacji Instytutu Geologicznego w 1977, E. Bareja została Kierownikiem Pracowni Geologii Złóż Rud Pierwiastków Promieniotwórczych w Zakładzie Geologii Złóż Rud Metali. Do roku [[1983]] kierowała zespołem prowadzącym poszukiwania złóż rud uranu w utworach [[trias]]u syneklizy perybałtyckiej. Za wyniki tych badań w [[1984]] zespół otrzymał Nagrodę Prezesa Centralnego Urzędu Geologii. W latach 1977-1984 Elżbieta Bareja badała również wystąpienia uranu, [[tor (pierwiastek)|tor]]u i [[ziemie rzadkie|ziem rzadkich]] w ełckim masywie [[syenit]]owym oraz potencjał poszukiwań złóż rud uranu w łupkach walchiowych depresji śródsudeckiej w rejonie [[Wambierzyce|Wambierzyc]], w woj. wałbrzyskim.
 
W [[1979]] uzyskała stopień doktora nauk przyrodniczych w zakresie geologii za pracę ''Petrografia łupków dictyonemowych i ich mineralizacja na obszarze obniżenia podlaskiego''. Promotorem był doc. dr Marian Sałdan z IG, a recenzentami – prof. dr hab. [[Hubert Gruszczyk]] z AGH oraz doc. dr [[Henryk Pendias]] z IG. W 1984 otrzymała stopień Dyrektora Górniczego III stopnia.
15 733

edycje