Wikipedysta:Hoodinski/brudnopis: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 22 839 bajtów ,  4 lata temu
-
(+)
(-)
{{Żołnierz infobox
|imię i nazwisko ={{PAGENAME}}
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|rodzaj wojsk = lądowe
|zwycięstwa =
|grafika =Gen. William Alexander, Lord Stirling.jpg
|opis grafiki =
|stopień grafika =
|stopień = [[Generał#Stopnie generalskie w innych armiach|generał-major]]
|data urodzenia = [[26 grudnia]] [[1726]]
|miejsce urodzenia = [[Nowy Jork]]
|data śmierci = [[15 stycznia]] [[1783]]
|miejsce śmierci = [[Albany]]
|lata służby = 1775-1783
|siły zbrojne = {{państwo|USA|usarmy}}
|jednostki = [[1 Regiment Milicji z New Jersey]]
|stanowiska = głównodowodzący [[Północny Departament Armii Kontynentalnej|Północnego Departamentu Armii Kontynentalnej]]
|wojny i bitwy = [[Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych]]
*[[Bitwa na Long Island]]
*[[Bitwa pod White Plains]]
*[[Bitwa pod Trenton]]
*[[Bitwa pod Short Hills]]
*[[Bitwa nad Brandywine]]
*[[Bitwa pod Germantown]]
*[[Bitwa o Monmouth]]
|późniejsza praca =
|odznaczenia =
|commons =
}}
'''William Alexander''' znany również jako '''lord Stirling''' (ur. [[26 grudnia]] [[1726]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]], zm. [[15 stycznia]] [[1783]] w [[Albany]]) – był amerykańskim kupcem i oficerem szkockiego pochodzenia. Służył jako sekretarz [[generał]]a [[William Shirley|Williama Shirleya]] podczas [[Wojna o panowanie w Ameryce Północnej 1754–1763|wojny o panowanie w Ameryce Północnej]], a podczas [[Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych|wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych]] był oficerem [[Armia Kontynentalna|Armii Kontynentalnej]], a następnie głównodowodzącym [[Północny Departament Armii Kontynentalnej|Północnego Departamentu Armii Kontynentalnej]].
 
==Biografia==
===Dzieciństwo i młodość===
William urodził się 26 grudnia 1726 roku w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]] jako syn [[Szkoci|szkockiego]] prawnika-[[Jakobici (polityka)|jakobity]] [[James Alexander (prawnik)|Jamesa Alexandra]]{{odn|Nelson|2003|s=1}} oraz Mary Sprat (''primo voto'' Provoost), bogatej wnuczki burmistrza Nowego Jorku [[Johannes de Peyster|Johannesa de Peystera]] i obrotnej handlarki{{odn|Nelson|2003|s=7}}{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}. „Billlie”, jak nazywała go rodzina, wychowywał się w domu matki przy [[Pearl Street (Manhattan)|Pearl Street]], a następnie w posiadłości przy skrzyżowaniu Beaver Street i [[Broad Street (Manhattan)|Broad Street]]{{odn|Nelson|2003|s=7}}.
 
Dzięki kupieckiej zaradności matki miał szansę na solidną edukację – największe umiejętności przejawiał w matematyce{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}, jednakże opanował również tajniki technik obmiaru terenu, polityki, strategii, astronomii oraz handlu{{odn|Nelson|2003|s=8}}. Nie wiadomo, czy uczęszczał do którejś z założonych przez ojca szkół – wolnej szkoły finansowanej przez rodzinę Morrisów lub Latin High School{{odn|Nelson|2003|s=8}}. Najprawdopodobniej pierwsze nauki pobierał prywatnie{{odn|Nelson|2003|s=8}}. Choć nigdy nie ukończył szkół wyższych zgłębił arkana prawa przy boku ojca, wraz z przyszłym szwagrem i przyszłym gubernatorem New Jersey [[William Livingstone|Williamem Livingstonem]]{{odn|Nelson|2003|s=8}}.
 
===Kariera w handlu===
Od lat 40. XVIII wieku zajmował się handlem, stopniowo budując własne, niezależne od rodziców, imperium kupieckie, nie zaprzestając wszakże pracy w kantorze matki{{odn|Nelson|2003|s=10}}. Głównym zajęciem była dystrybucja towarów przybywających z Anglii{{odn|Nelson|2003|s=10}}. W roku 1748 stworzył spółkę z Johnem Stevensem, angażując się w obrót towarów wojskowych u kresu [[Wojna o sukcesję austriacką|wojny o sukcesję austriacką]]{{odn|Nelson|2003|s=10}}. Nie stronił od handlu niewolnikami{{odn|Nelson|2003|s=11}}. Jego przekonania w tej kwestii może zilustrować fakt, że po rewolcie niewolników w 1741 roku wspierał działania prokuratora generalnego Richarda Bradleya w skazaniu na powieszenie i spalenie wielu zaangażowanych w bunt{{odn|Nelson|2003|s=11}}.
 
Był również oddany sprawom wojskowym, piastując funkcję kapitana kompanii nowojorskiej milicji{{odn|Nelson|2003|s=12}}. Do jego obowiązków należało musztrowanie i trenowanie swoich ludzi{{odn|Nelson|2003|s=12}}.
 
W 1752 roku odziedziczył po przyrodnim bracie Davidzie Provooscie ziemię w [[Esopus (Nowy Jork)|Esopus]]{{odn|Nelson|2003|s=10}}. Zakupił również 1/16 udziału w ''[[Hardenbergh Patent]]''{{odn|Nelson|2003|s=10}}.
 
W tym samym roku dołączył do „Klubu Wigów”, stowarzyszającego młodych ludzi o poglądach republikańskich (wśród członków znaleźli się m.in. [[William Livingstone]], [[John Morin Scott]] oraz William Peartree Smith){{odn|Nelson|2003|s=12}}. Klub spotykał się w [[tawerna|tawernie]] King's Arms, gdzie pito zdrowie [[Oliver Cromwell|Olivera Cromwella]] i tworzono manifesty{{odn|Nelson|2003|s=12}}. Prócz tego wydawał gazetę zatytułowaną „The Independent Reflector”, piętnującą „bigoterię, uprzywilejowaną pozycję kleru, tyranię, uległość i nieuczciwość na stanowiskach publicznych” jak również dominację [[anglikanizm|anglikanów]] w Ameryce{{odn|Nelson|2003|s=12}}.
 
=== „Parostwo” i działalność polityczna ===
[[Plik:William Shirley.JPG|thumb|left|William Shirley, protektor i przełożony Alexandra]]
W lipcu 1754 roku William, w zastępstwie chorującego na [[dna moczanowa|podagrę]] ojca, udał się do [[Albany]] na [[Kongres w Albany|kongres kolonialny]]{{odn|Nelson|2003|s=14}}.
 
Zimą tego samego roku dzięki jego wstawiennictwu został sekretarzem gubernatora [[Prowincja Massachusetts Bay|prowincji Massachusetts Bay]] [[William Shirley|Williama Shirleya]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}{{odn|Nelson|2003|s=16}}. W tym samym czasie awansował również na [[major]]a nowojorskiej milicji{{odn|Nelson|2003|s=16}}. Shirley skorzystał z kupieckich koneksji Williama, organizując wyprawę mającą odbić [[Fort Niagara]] z rąk Francuzów{{odn|Nelson|2003|s=18}}. Zadaniem sekretarza była aprowizacja, transport oraz zapewnienie materiałów do budowy ufortyfikowań{{odn|Nelson|2003|s=18}}. Alexander towarzyszył nowemu mocodawcy podczas wyprawy, jednakże ta zakończyła się klęską [[Bitwa o Fort Oswego|pod Fortem Oswego]], w efekcie przynosząc kres wojskowej kariery oraz kadencji gubernatorskiej Shirleya{{odn|Nelson|2003|s=17-18}}.
 
Mimo, że 8 maja 1758 roku zmarł jego ojciec, Alexander w lipcu tegoż roku udał się wraz z Shirleyem do Anglii{{odn|Nelson|2003|s=29-30}}. Gubernator został wezwany, by wytłumaczyć się z nieudanej ekspedycji{{odn|Nelson|2003|s=30}}{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}, a młody sekratarz bronił go przed trybunałem{{odn|Nelson|2003|s=1}}.
 
Pozostał tam przez kilka kolejnych lat, poznając wielu wpływowych ludzi i starając się pozyskać tytuł [[Gentry|szlachecki]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}} oraz miejsce w [[Izba Lordów|Izbie Lordów]]{{odn|Nelson|2003|s=1}}. Z tego powodu utrzymywał, iż jest spadkobiercą [[Henry Alexander|Henry'ego Alexandra]], 5. hrabiego Stirling (tytuł wygasł po jego śmierci w 1739 roku){{odn|Fredriksen|2006|s=248}}. 24 marca 1759 roku szkocki trybunał [[Par (tytuł brytyjski)|parów]] wydał wyrok zatwierdzający Alexandra jako najbliższego żyjącego męskiego potomka hrabiego Stirling{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}{{odn|Nelson|2003|s=38}}; identyczną decyzję wydała szkocka Izba Lordów{{odn|Nelson|2003|s=39}}. Do oficjalnego przyznania tytułu nie doszło, jako że petycję odrzuciła angielska [[Izba Lordów]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}{{odn|Nelson|2003|s=40}}.
 
W październiku 1761 roku ruszył w powrotną podróż do Ameryki na pokładzie statku „Alcide”{{odn|Nelson|2003|s=42}}. Powodem było fiasko „szlacheckiej eskapady”, śmierć matki oraz tęsknota za rodziną i przyjaciółmi{{odn|Nelson|2003|s=42}}. W Nowym Jorku został gorąco powitany, a jego bliscy tytułowali go „lordem Stirling”, mimo wątpliwego doń prawa{{odn|Nelson|2003|s=43}}. Tytuł miał mu towarzyszyć do końca życia i był bez uszczypliwości używany nawet przez zajadłych republikanów w rodzaju [[George Washington|Jerzego Waszyngtona]]{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}{{odn|Nelson|2003|s=43}}.
 
Po powrocie William porzucił pracę w kantorze handlowym matki i na portowym nabrzeżu – dzięki majętnościom odziedziczonym po rodzinach żony i swojej wartym przeszło 100 tysięcy [[Funt szterling|funtów]] nabył 584 [[akr]]y ziemi w [[Basking Ridge (New Jersey)|Basking Ridge]] i rozpoczął budowę dworku, starając się naśladować życie angielskiego dżentelmena{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}{{odn|Nelson|2003|s=43-44}}.
 
Poza hodowlą krzewów winnych i ogrodnictwem, zajmował się pisaniem listów do wysoko postawionych osób, doradzając różne strategie mające przynosić Wielkiej Brytanii zyski{{odn|Nelson|2003|s=46}}. W 1762 roku w liście do przyszłego [[Premierzy Wielkiej Brytanii|premiera]], [[John Stuart (3. hrabia Bute)|hrabiego Bute]] zaoferował się przyjąć pozycję poborcy myt w Nowym Jorku{{odn|Nelson|2003|s=46}}. Rok później doradzał [[William Petty (2. hrabia Shelburne)|hrabiemu Shelburne]] rozwiązania mające uregulować handel morski w koloniach{{odn|Nelson|2003|s=47}}.
 
Działał również w różnych ciałach lokalnych – zasiadał w radach kolonii [[Prowincja Nowy Jork|Nowy Jork]] i [[Prowincja New Jersey|New Jersey]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}, radzie zarządców w East Jersey jak również trybunale ds. sądzenia piratów{{odn|Nelson|2003|s=47}}. Prócz tego gubernator Nowego Jorku mianował go komendantem Niezależnej Kompanii Grenadierów, składającej się z miejskiej milicji{{odn|Nelson|2003|s=47}}. Wspierał również kariery bliskich znajomych, rekomendując ich na liczne stanowiska{{odn|Nelson|2003|s=47-50}}. Zaskarbił sobie również przyjaźń gubernatora New Jersey [[William Franklin (gubernator)|Williama Franklina]]{{odn|Nelson|2003|s=48}}. Działał również dla dobra Basking Ridge – na własny koszt zajmował się reperacją okolicznych dróg{{odn|Nelson|2003|s=51}}. W 1767 roku w Basking Ridge powstała [[loża wolnomularska|loża masońska]], której Stirling został wiekim mistrzem{{odn|Nelson|2003|s=51}}.
 
Alexander skrytykował uchwalone w maju 1765 roku przez brytyjski rząd „[[Akty Nawigacyjne]]”, uważając iż będą miały szkodliwy wpływ na amerykański handel{{odn|Nelson|2003|s=49}}; nie przybył jednak na zjazd rady New Jersey, który odbył się 6 listopada z polecenia gubernatora Franklina, a mający odnieść się do nadmienionej regulacji{{odn|Nelson|2003|s=49}}. Poproszony listownie o umotywowanie swojego zachowania, tłumaczył iż zatrzymały go „bóle reumatyczne w każdej kończynie i stawie”{{odn|Nelson|2003|s=49}}. Pomimo, że pozostał przeciwny regulacjom prawnym uchwalanym przez koronę, a dotyczącym amerykańskiego handlu, nie sprzeciwiał się wszystkim aktom – w 1767 roku optował by rada Nowego Jorku przychylnie odniosła się do ustawy o obowiązku kwaterowania „[[Czerwona kurtka (mundur)|czerwonych kurtek]]”{{odn|Nelson|2003|s=50}}.
 
=== Problemy finansowe ===
 
Niedługo po powrocie do Ameryki Stirling zaczął mieć problemy z pieniędzmi{{odn|Nelson|2003|s=51}}. Wynikało to po części z zainwestowania całej niemal fortuny w ziemię oraz wszelkiego rodzaju przedsiębiorstwa wytwórcze i wydobywcze ([[Folusz (budynek)|folusze]], tartaki, kopalnie żelaza), dostarczające niewielkich zysków{{odn|Nelson|2003|s=51}}. Odpowiedzią na powyższe problemy były nieudane próby odzyskania funduszy, które sam pożyczył, inwestowanie w niesprawdzone przedsiębiorstwa i szalone życie ponad stan, generujące coraz większe zadłużenie{{odn|Nelson|2003|s=53}}.
 
W 1768 roku Stirling został sądownie oskarżony przez swoich były partnerów handlowych – Petera Van Burgha Livingstona i Lewisa Morrisa – o niepodzielenie się zyskami z działalności zaopatrzeniowej dla armii podczas wyprawy na Fort Niagara{{odn|Nelson|2003|s=53}}. Stirling powoływał się na konieczność łożenia „wielkich sum na cel utrzymania koneksji jakie nawiązał” w celu prowadzenia działalności{{odn|Nelson|2003|s=53}}. Sprawa ugrzęzła w trybunale i nie została rozpatrzona z korzyścią dla żadnej ze stron, a jej kres przyniósł wybuch wojny{{odn|Nelson|2003|s=54}}.
 
Tego samego roku Stirling postanowił sprzedać 150 akrów ziemi nad [[Penobscot (rzeka)|Penobscot]] oraz Castine, które wchodziły w skład grantu jakie otrzymał jego imiennik, [[William Alexander (1. hrabia Stirling)|1. hrabia Stirling]] w 1631 roku{{odn|Nelson|2003|s=54}}. W świetle nieuznania tytułu szlacheckiego przez Izbę Lordów, Rada Koronna oraz sąd generalny prowincji Massachusetts 19 grudnia 1769 roku uznały przedsięwzięcie za nielegalne i sprzedaż spaliła na panewce{{odn|Nelson|2003|s=55}}.
 
Stirling zaangażował się w wydobycie i obrót żelazem w New Jersey{{odn|Nelson|2003|s=55}}. W 1767 roku wraz z Jamesem Andersonem i Benjaminem Cooperem zakupił udziały w ''Hibernia Iron Works''{{odn|Nelson|2003|s=55}}. Koszty podtrzymania wydobycia okazały się wyższe niż zyski i dość szybko Stirling był zadłużony na sumę 125 funtów u dostawcy Williama Neilsona{{odn|Nelson|2003|s=55}}. Z kolejnymi latami sytuacja nie poprawiała się ze względu na koszta operacji oraz niską cenę sprzedaży towaru i ostatecznie Stirling był winny łączną kwotę 5500 funtów Neilsonowi oraz ojcu Coopera, Danielowi{{odn|Nelson|2003|s=55}}. Ze względu na niewypłacalność Sitrlinga młodszy z panów Cooperów zaczął – z poparciem lokalnego szeryfa – wyprzedawać aktywa kopalni{{odn|Nelson|2003|s=55}}. W tym samym roku o zawierzone pieniądze zaczął się ubiegać Samuel Ogden, który wyprzedał piece hutnicze oraz urobek{{odn|Nelson|2003|s=56}}. Stirling nie chciał odstąpić od pomysłu obrotu żelazem i nawet podczas wojny interesował się jej działaniem, lecz ostatecznie w 1780 roku wydzierżawił ostatni piec na rzecz Johna Jacoba Faesha{{odn|Nelson|2003|s=57}}.
 
Sytuacja finansowa na początku 1772 roku wydawała się na tyle opłakana, iż Stirling postanowił odsprzedać część swoich ziem w loterii{{odn|Nelson|2003|s=57}}. Pomimo sceptycyzmu wielu co do takiej formy działań udało mu się nakłonić licznych ludzi o nieposzlakowanej opinii do przyjęcia stanowisk "menedżerów" sprawujących opiekę na przedsięwzięciem{{odn|Nelson|2003|s=57}}. Stirling wydrukował 12275 losów zakładając, że przyniesie mu to zysk ok. 49 tysięcy funtów{{odn|Nelson|2003|s=58}}. Pomimo ogromnego zaangażowania i licznych reklam drukowanych w gazetach nagłaśniających kampanię w latach 1772-73, sprzedanych zostało tylko 4510 losów przynosząc stratę 3938 funtów{{odn|Nelson|2003|s=58}}. Wobec takiego obrotu sytuacji Stirling był zmuszony odwołać loterię i zwrócić pieniądze{{odn|Nelson|2003|s=58}}.
 
Po tym przedsięwzięciu długi samozwańczego lorda urosły do poziomu 50 tysięcy funtów{{odn|Nelson|2003|s=58}}. Przyjaciel i doradca finansowy, Hugh Wallace, radził w 1774 roku, aby Stirling przekazał najważniejsze elementy swojej fortuny zaufanym ludziom i zgromadził fundusze na spłatę długów poprzez wyprzedaż reszty{{odn|Nelson|2003|s=58}}. Stirling nie zgodził się na taki ruch i w efekcie dobra ruchome z jego dworku zostały zajęte i sprzedane w serii aukcji publicznych{{odn|Nelson|2003|s=59}}.
 
===Wojna o niepodległość===
W 1775 roku spodziewano się, iż opowie się po stronie korony, lecz zaskoczył wszystkich stając po stronie [[Patrioci (rewolucja amerykańska)|patriotów]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}{{odn|Nelson|2003|s=2}}. Być może wpływ na to miał fakt ogromnego zadłużenia i niechęci jaką żywił do angielskiej Izby Lordów{{odn|Nelson|2003|s=62}}. Jego zapał dla sprawy spowodował, iż porzucił kompanię wszelkich [[Lojaliści (rewolucja amerykańska)|lojalistów]], a nawet zaczął prześladować gubernatora Nowego Jorku, [[William Franklin (gubernator)|Williama Franklina]]{{odn|Nelson|2003|s=2}}. W efekcie pozbawiono go wszystkich tytułów, jednakże udało mu się pozyskać patent [[pułkownik]]a [[1 Regiment Milicji z New Jersey|1 Regimentu Milicji z New Jersey]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}.
 
23 stycznia 1776 roku wraz z płk [[Elias Dayton|Eliasem Daytonem]] i 70 ludźmi zorganizował atak na brytyjski konwój morski{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}. [[Kongres Kontynentalny]] odpowiedział awansując go na [[brygadier]]a w marcu tego roku i oddelegowując do zarządzania obroną Nowego Jorku{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}. Alexander spędził kilka miesięcy na budowaniu fortów Lee i Washington, aż został zastąpiony przez gen. [[George Washington|Jerzego Waszyngtona]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}. Panowie polubili się i Waszyngton mianował go dowódcą brygady w siłach gen. [[Israel Putnam|Israela Putnama]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}.
 
[[File:Battleoflongisland.jpg|thumb|left|[[1 Regiment Marylandzki]] dowodzony przez Stirlinga na Long Island uderza na siły gen. Williama Howe'a]]
Podczas [[Bitwa na Long Island|bitwy na Long Island]] 27 sierpnia 1776 roku Alexander bronił prawej flanki patriotów siłami 1600 ludzi – udało mu się odeprzeć kilkukrotne ataki gen. [[James Grant|Jamesa Granta]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}. Kiedy Brytyjczycy pojawili się niespodziewanie na tyłach, poprowadził kilka szarży dzięki czemu większej części jego sił udało się wycofać{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}. Sam poddał się gen. [[Leopold von Heister|Leopoldowi von Heisterowi]], jednak prędko został wymieniony{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}.
 
Brał udział w potyczkach [[Bitwa pod White Plains|pod White Plains]] oraz [[Bitwa pod Trenton|Trenton]], gdzie zablokował odwrót [[Armia najemna Hesji-Kassel|heskich]] najemników{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}.
 
W lutym 1777 roku Alexander został awansowany na [[generał dywizji|generał-majora]]{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}. W miesiąc później Waszyngton nierozważnie ulokował jego dywizję poza zasięgiem wsparcia [[Bitwa pod Short Hills|pod Short Hills]]; w efekcie zdecydowanego ataku gen. [[Charles Cornwallis (1. markiz Cornwallis)|Charlesa Cornwallisa]] Alexander musiał się wycofać, tracąc 3 działa{{odn|Fredriksen|2006|s=248}}.
 
[[File:Brandywine SW from Wylie Road.jpg|thumb|right|Miejsce stacjonowania dywizji Stirlinga podczas bitwy nad Brandywine.]]
Dowodził swoją dywizją w starciach [[Bitwa nad Brandywine|nad Brandywine]] i [[Bitwa pod Germantown|pod Germantown]], a następnie [[Bitwa o Monmouth|pod Monmouth]], po którym to starciu przewodził trybunałowi wojskowemu oskarżającemu [[Charles Lee (generał)|Charlesa Lee]] o niesubordynację{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}.
 
Jesienią 1778 roku dowiedział się o [[Koteria Conwaya|machinacjach]] płk [[Thomas Conway|Thomasa Conwaya]], mających na celu zdyskredytowanie Waszyngtona i pozbawienie go stanowiska głównodowodzącego [[Armia Kontynentalna|Armii Kontynentalnej]]; przekazał te informacje przełożonemu{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}. Waszyngton odpowiedział na ten akt lojalności mianując Alexandra dowódcą armii stacjonującej w [[Valley Forge]], w trakcie gdy udawał się do [[Filadelfia|Filadelfii]] na obrady Kongresu{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}.
 
9 sierpnia 1779 roku [[Bitwa o Paulus Hook|pod Paulus Hook]] dowodził siłami osłaniającymi odwrót płk [[Henry Lee III|Henry'ego Lee]]{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}.
 
Waszyngton pokładał zaufanie w zdolności przywódcze Alexandra i w grudniu 1779 roku zaproponował mu objęcie dowództwa nad [[Południowy Departament Armii Kontynentalnej|Południowym Departamentem Armii Kontynentalnej]], jednakże ten odmówił, tłumacząc się słabym zdrowiem{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}. W konsekwencji został dowódcą [[Północny Departament Armii Kontynentalnej|Północnego Departamentu]], którego kwatera główna znajdowała się w [[Albany]]{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}{{odn|Nelson|2003|s=164}}. Jego zasługą było stworzenie efektywnego systemu wywiadowczego{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}.
 
W styczniu 1780 roku poprowadził źle zaplanowany najazd na garnizon na [[Staten Island]], jednak zrehabilitował się w czerwcu tego samego roku wspierając działania gen. [[Nathanael Greene|Nathanaela Greene'a]] pod [[Bitwa pod Springfield (1780)|Springfield]]{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}.
 
We wrześniu wszedł w skład trybunału, który skazał [[major]]a [[John André|Johna Andrégo]] na karę śmierci za szpiegostwo{{odn|Fredriksen|2006|s=249}}{{odn|Nelson|2003|s=159}}. André działał jako emisariusz pomiędzy [[Naczelni dowódcy brytyjskich sił zbrojnych w Ameryce|naczelnym dowódcą brytyjskich sił zbrojnych w Ameryce]] gen. [[Henry Clinton (1738–1795)|Henry'em Clintonem]], a gen. [[Benedict Arnold|Benedictem Arnoldem]], chcącym przejść na stronę Brytyjczyków i poddać fort [[West Point]]{{odn|Nelson|2003|s=159}}. André został schwytany w cywilnym ubraniu, bez flagi parlamentariusza za liniami „patriotów”, wobec czego trybunał wojskowych uznał go za szpiega i skazał na śmierć przez powieszenie{{odn|Nelson|2003|s=159}}.
 
Przewlekła [[dna moczanowa|podagra]] zakończyła wojenne poczynania Alexandra w grudniu 1782 roku, jednakże pozostał w kwaterze głównej w Albany{{odn|Nelson|2003|s=174}}. Pod koniec roku doznał ataku choroby – wysoka gorączka oraz niemożność utrzymania niczego w żołądku doprowadziły do odwodnienia{{odn|Nelson|2003|s=174}}. Zmarł 15 stycznia 1783 roku{{odn|Nelson|2003|s=174}}. Następnego dnia odbył się wojskowy pogrzeb, po czym szczątki złożono w grobowcu rodziny żony w Dutch Church, w Albany{{odn|Nelson|2003|s=174}}.
 
==Rodzina==
W 1748 roku Alexander pojął za żonę Sarah Livingstone, córkę [[Philip Livingstone|Philipa Livingstone'a]] i siostrę przyszłego gubernatora New Jersey Williama Livingstone'a{{odn|Nelson|2003|s=9}}. Do 1752 roku para dorobiła się dwójki dzieci – córek Mary i Catherine{{odn|Nelson|2003|s=9}}.
 
{{przypisy|3}}
 
==Bibliografia==
*{{cytuj książkę|tytuł=Revolutionary War Almanac|nazwisko=Fredriksen|imię=John C.|seria=Almanacs of American Wars|strony=769|język=en|odn=tak|rok=2006|wydawca=Facts On File, Inc.|miejsce=Nowy Jork|isbn=0-8160-5997-7}}
*{{cytuj książkę|tytuł=The Life of William Alexander, Lord Stirling: George Washington's Noble General|nazwisko= Nelson|imię=Paul David|strony=245|język=en|odn=tak|rok=2003|wydawca=University of Alabama Press|isbn= 0817350837}}
 
[[:Kategoria:Generałowie Armii Kontynentalnej]]
[[:Kategoria:Urodzeni w 1726]]
[[:Kategoria:Zmarli w 1783]]
10 010

edycji