Autokefaliczny Prawosławny Kościół Albanii: Różnice pomiędzy wersjami

→‎Historia: drobne merytoryczne
(grafika)
(→‎Historia: drobne merytoryczne)
Po zakończeniu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] Kościół prawosławny znalazł się w sytuacji uprzywilejowanej względem innych wyznań. Sprzyjały temu kontakty i znajomości hierarchii duchownej z kierownictwem [[Albańska Partia Pracy|albańskiej partii komunistycznej]]. Status Kościoła określono na mocy ustawy z 1950<ref>[http://www.shqiptarortodoks.com/tekste/legjislacioni/statuti_1950.pdf Statut AKP z 1950]</ref>. Sytuacja uległa radykalnej zmianie w latach 60. W 1967 Albania stała się [[Ateizm państwowy|państwem ateistycznym]], co oznaczało likwidację wszystkich działających w tym kraju struktur religijnych. Większość duchownych znalazła się w więzieniach i obozach pracy, część podjęła pracę w [[kołchoz]]ach. W 1973 zmarł ostatni żyjący biskup albański, [[Damian (Kokoneshi)]]. Zniszczono także większość działających cerkwi, a zabrane z nich ikony trafiły do muzeów.
 
Odradzający się w 1991 Albański Kościół Prawosławny nie mógł zachować pełnej autokefalii z uwagi na brak osób, które zgodnie z prawem kanonicznym mogłyby pokierować wspólnotą. W tej sytuacji inicjatywę przejął Patriarcha Ekumeniczny, który skierował do Albanii duchownego greckiego, biskupa [[Anastazy (arcybiskup Tirany i całej Albanii)|AnastasiosaAnastazego (Jannulatosa)]], który zajął się odbudową struktur kościelnych. Działania AnastasiosaAnastazego, aby odtworzyć struktury kościelne przy pomocy duchownych greckich, były blokowane przez władze albańskie do 1997. Po [[Albańska rewolucja piramidowa|rewolucji piramidowej]] przywrócono trzech duchownych na wakujące stanowiska metropolitów ([[Berat]]u, [[Korcza|Korczy]] i [[Gjirokastra|Gjirokastry]]). W 1998 uformował się Święty Synod, w skład którego weszli abp Anastasios, metropolita diecezji berackiej Ignati, metropolita diecezji korczańskiej Joani, biskup Apollonii Kozmai oraz sekretarz generalny Synodu, [[protoprezbiter]] Jani Trebicka.
 
Od 1992 Kościół dysponuje seminarium w [[Durrës]], kształcącym duchownych pracujących w Albanii, a także dwiema szkołami średnimi (Gjirokaster i Sukth). Wspólnota wydaje miesięcznik „Ngjallja” (Zmartwychwstanie).
145 562

edycje