Wikipedysta:Barbara Adamczewska/Jan Henryk Obrąpalski: Różnice pomiędzy wersjami

m
uzupełnienie o link i kategorię, literaturę
m (Jckowal przeniósł stronę Jan Henryk Obrąpalski na Wikipedysta:Barbara Adamczewska/Jan Henryk Obrąpalski, bez pozostawienia przekierowania pod starym tytułem: artykuł należy dopracować)
m (uzupełnienie o link i kategorię, literaturę)
 
{{Dopracować|kategorialinki=2017-03www.iesu.elektr.polsl.pl/historia/zasłużeni dla energetyki|linkikategoria=2017-03}}
Jan Henryk Obrąpalski (ur. 13 lipca 1881w Warszawie),<ref>{{Cytuj|autor=Zbigniew Białkiewicz|tytuł=Prof. Jan Obrąpalski (1881 -- 1958), Energetyka 1999, nr 1|data=1999 r.}}</ref> wielce zasłużony polski inżynier elektryk,<ref>{{Cytuj|autor=Lucjan Nehrebecki|tytuł=Życiorys Jana Obrąpalskiego, Historia SEP, WCT NOT, 1959|data=1959}}</ref> nauczyciel akademicki i wychowawca<ref>{{Cytuj|autor=Tomasz Edward Kołakowski:|tytuł=Monografia życia i twórczości Jana Henryka Obrąpalskiego, Śląskie Wiadomości Elektryczne, 2015, nr 6|data=2015}}</ref>, absolwent Wydziału Mechanicznego Instytutu Technologicznego w Petersburgu (rocznik 1904) oraz dwuletnich studiów z dziedziny elektrotechniki i termodynamiki na Politechnice w Charlottenburgu (Berlin). Od 1908 pracował w sosnowieckim oddziale firmy Siemens, a następnie od 1911 w Towarzystwie Górniczym Saturn w Czeladzi, w skład którego wchodziły wówczas trzy kopalnie węgla kamiennego: Jowisz, Saturn i Mars. Przeszedł wszystkie szczeble od asystenta ruchu maszynowego poprzez Kierownika Wydziału Elektromechanicznego do członka dyrekcji. Pod jego kierownictwem zelektryfikowano te kopalnie (wskaźnik elektryfikacji wynosił 76%) oraz zaprojektowano i wybudowano w 1912 elektrownię Kop. Jowisz, jedną z największych i najnowocześniejszych elektrowni przemysłowych w Europie. Oprócz pracy zawodowej działał aktywnie w stowarzyszeniach technicznych . Był inicjatorem założenia w 1911 Koła Elektrotechników w Sosnowcu wchodzącego w skład Sekcji Górniczo – Hutniczej Warszawskiego Oddziału Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu. Po odzyskaniu niepodległości działał w SEP na szczeblu oddziałowym i w Zarządzie Głównym. W okresie od 1923 do 1926 był członkiem Komisji Elektryfikacji Polskiego Zagłębia Węglowego, która przygotowała stosowny memoriał dla Ministerstwa Robót Publicznych. W kadencji 1929/1930 był członkiem ZG SEP, w 1934 Prezesem SEP, a w1935 Wiceprezesem SEP. W 1938 – 1939 był prezesem OZW SEP w Katowicach i organizatorem X Jubileuszowego Zjazdu SEP w czerwcu 1939. Oprócz pracy w SEP był w okresie 1929 – 1934 przewodniczącym Koła Elektryków przy Stowarzyszeniu Polskich Inżynierów i Techników Województwa Śląskiego. Brał również aktywny udział w pracach Polskiego Komitetu Energetycznego i Polskiego Komitetu Normalizacyjnego.
 
W 1924 objął wykłady z elektrotechniki górniczo – hutniczej i napędów elektrycznych na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, a w 1928 został mianowany docentem uzyskując rok później habilitacje, piątą na Wydziale Elektrycznym PW.