Serbski Kościół Prawosławny: Różnice pomiędzy wersjami

m (zamieniam magiczny ISBN na szablon, są błędy cyfry kontrolnej)
 
=== Uzyskanie autokefalii ===
Decydujące znaczenie dla historii Kościoła miało panowanie [[Serbia Nemaniczów|dynastii Nemaniczów]]. Pierwszy z dynastii [[Stefan Nemania]] wspierał rozwój Kościoła wschodniego na rządzonym przez siebie terytorium<ref>{{cytuj książkę |autor = Felczak W., Wasilewski T. | tytuł= Historia Jugosławii |wydawca= Ossolineum |miejsce=Wrocław |rok=1985 |strony= 108| |isbn=83-04-01638-9}}</ref>. Jego następca, [[Stefan Pierwszy Koronowany]], w 1219 uzyskał zgodę (potwierdzoną w 1229) Patriarchatu Konstantynopolitańskiego na powstanie [[autokefalia|autokefalicznego]] Serbskiego Kościoła Prawosławnego kierowanego przez arcybiskupów. Pierwszym zwierzchnikiem Cerkwi serbski został młodszy brat Stefana, [[Święty Sawa|Sawa]]<ref name="jug111">{{cytuj książkę |autor = Felczak W., Wasilewski T. | tytuł= Historia Jugosławii |wydawca= Ossolineum |miejsce=Wrocław |rok=1985 |strony= 111| |isbn=83-04-01638-9}}</ref>. Kierował on Kościołem serbskim przez czteryczternaście latalat<ref name="jug111"/>, przyczyniając się do utrwalenia tradycji ścisłej współpracy świeckich i kościelnych władz Serbii<ref>{{cytuj książkę | autor = [[Dorota Gil|D. Gil]]| tytuł = Prawosławie Historia Naród. Miejsce kultury duchowej w serbskiej tradycji i współczesności| wydawca = Wydacnitwo Uniwersytetu Jagiellońskiego| miejsce = Kraków| rok = 2005| strony = 25| isbn = 83-233-1951-0}}</ref>. Pierwszą siedzibą arcybiskupów był [[monaster Žiča]]<ref>{{cytuj książkę | autor = Mitchell L. | tytuł = Serbia| wydawca = G+J RBA| miejsce = Warszawa| rok = 2008| strony = 198| isbn = 978-83-60006-71-9}}</ref>. Po swojej śmierci Sawa stał się najbardziej czczonym w Serbii świętym<ref>{{cytuj książkę | autor = [[Dorota Gil|D. Gil]]| tytuł = Prawosławie Historia Naród. Miejsce kultury duchowej w serbskiej tradycji i współczesności| wydawca = Wydacnitwo Uniwersytetu Jagiellońskiego| miejsce = Kraków| rok = 2005| strony = 20-21| isbn = 83-233-1951-0}}</ref>.
 
W 1346, po przyjęciu przez [[Stefan Urosz IV Duszan|Stefana Urosza IV Duszana]] tytułu cara, Kościół serbski stał się patriarchatem<ref name="com234">{{cytuj książkę | autor = red. K. Parry| tytuł = The Blackwell Companion to Eastern Christianity| wydawca = Blackwell Publishing| miejsce = Victoria| rok = 2007| strony = 234| isbn = 978-0-631-23423-4}}</ref>. Decyzję tę ogłoszono na soborze w [[Skopje]] w obecności delegatów monasterów [[Athos]]u, zwierzchników Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego i Arcybiskupstwa Ochrydzkiego, bez porozumienia z patriarchą Konstantynopola. Stąd patriarcha Kalikst w 1352 uznał Serbski Kościół Prawosławny za niekanoniczny i zmienił tę decyzję w roku następnym, po rozmowach z reprezentantami nowego patriarchatu<ref>{{cytuj pismo | tytuł = Patriarchat Serbski| czasopismo = Kalendarz Prawosławny| wolumin = 2003| strony = 187-188| wydawca = Warszawska Metropolia Prawosławna| miejsce = Warszawa| issn = 1425-2171}}</ref>.