Serbski Kościół Prawosławny: Różnice pomiędzy wersjami

→‎Pod panowaniem tureckim: drobne merytoryczne
(→‎Pod panowaniem tureckim: drobne merytoryczne)
Po opanowaniu ziem serbskich przez Turków Patriarchat Serbski został nieoficjalnie zlikwidowany, następnie w 1557 zalegalizowany ponownie<ref name="com234"/>. Część monasterów i cerkwi Kościoła została zamknięta, zaadaptowana na [[meczet]]y lub zniszczona, prawosławni Serbowie byli represjami nakłaniani do przyjęcia [[islam]]u<ref name="kal188">{{cytuj pismo | tytuł = Patriarchat Serbski| czasopismo = Kalendarz Prawosławny| wolumin = 2003| strony = 188| wydawca = Warszawska Metropolia Prawosławna| miejsce = Warszawa| issn = 1425-2171}}</ref><ref name="com235">{{cytuj książkę | autor = red. K. Parry| tytuł = The Blackwell Companion to Eastern Christianity| wydawca = Blackwell Publishing| miejsce = Victoria| rok = 2007| strony = 235| isbn = 978-0-631-23423-4}}</ref>. W 1594 pod [[Belgrad]]em władze tureckie spaliły [[relikwie]] św. Sawy<ref name="kal188"/>. Duchowni prawosławni byli zaangażowani w serbski ruch narodowowyzwoleńczy, stąd w 1776 Patriarchat Serbski został ponownie zlikwidowany i podporządkowany Patriarchatowi Konstantynopolitańskiemu. Biskupi serbscy zostali usunięci z katedr i zastąpieni duchownymi greckimi. Język [[koine]] został również wprowadzony na stałe do praktyki liturgicznej<ref name="com234"/>.
 
Z powodu różnej sytuacji politycznej ziem zamieszkiwanych przez Serbów terytorium Patriarchatu Serbskiego w XVIII i XIX wieku obok podległych Patriarchatowi Konstantynopolitańskiemu powstały autonomiczne [[Metropolia Czarnogóry i Przymorza|Metropolia Czarnogórska]] (w Czarnogórze), [[Metropolia karłowicka|Metropolia Karłowicka]] (zrzeszająca prawosławnych Serbów w Austrii, a następnie Austro-Węgrzech) oraz półautonomiczne struktury na ziemiach macedońskich i chorwackich<ref name="com235"/>. [[Metropolia belgradzka (prawosławna)|Metropolia belgradzka]] posiadała od 1831 status autonomiczny i ponownie była zarządzana przez duchownych narodowości serbskiej<ref>R. Popović,''Serbian Orthodox Church in History'', Academy of Serbian Orthodox Church for Fine Arts and Conservation, Belgrade 2013, s. 55.</ref>.
 
=== W niezależnej Serbii i w Jugosławii ===
W 1878, w związku z odzyskaniem niepodległości przez Serbię, patriarcha konstantynopolitański [[Joachim III (patriarcha Konstantynopola)|Joachim III]] nadał autokefalię Serbskiemu Kościołowi Prawosławnemu w granicach Serbii (metropolii belgradzkiej), bez włączenia do niego serbskich eparchii w [[Austro-Węgry|Austro-Węgrzech]], gdzie nadal działała Metropolia Karłowicka, i w [[Czarnogóra|Czarnogórze]]. Patriarchat Serbski dzielił się wówczas na 21 eparchii oraz prowadził struktury zamiejscowe w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]] i [[Kanada|Kanadzie]]<ref>{{cytuj pismo | tytuł = Patriarchat Serbski| czasopismo = Kalendarz Prawosławny| wolumin = 2003| strony = 188-189| wydawca = Warszawska Metropolia Prawosławna| miejsce = Warszawa| issn = 1425-2171}}</ref>. Do zjednoczenia serbskich administratur doszło po powstaniu [[Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców|Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców]]. 30 sierpnia 1920 w Sremskich Karlovcach ogłoszono odnowienie Patriarchatu w nowych granicach. Patriarchą serbskim został [[Dymitr (patriarcha Serbii)|Dymitr (Pavlović)]], dotąd metropolita belgradzki<ref name="kal189">{{cytuj pismo | tytuł = Patriarchat Serbski| czasopismo = Kalendarz Prawosławny| wolumin = 2003| strony = 189| wydawca = Warszawska Metropolia Prawosławna| miejsce = Warszawa| issn = 1425-2171}}</ref>, który przyjął tytuł ''arcybiskupa Peci, metropolity belgradzko-karłowackiego, patriarchy Serbii''<ref name="com236">{{cytuj książkę | autor = red. K. Parry| tytuł = The Blackwell Companion to Eastern Christianity| wydawca = Blackwell Publishing| miejsce = Victoria| rok = 2007| strony = 236| isbn = 978-0-631-23423-4}}</ref>.
 
=== II wojna światowa. Funkcjonowanie Kościoła w Jugosławii i po jej upadku ===