Powstanie Pugaczowa: Różnice pomiędzy wersjami

m (kat.)
'''Powstanie Pugaczowa''' – powstanie chłopskie w Rosji w latach 1773-1775 dowodzone przez [[Jemielian Pugaczow|Jemieliana Pugaczowa]].
 
[[Kozacy|Kozak]] Jemielian Pugaczow, podając się za cudownie ocalonego cara [[Piotr III Romanow|Piotra III]] uratowanego przed zabójcami, wszczął w 1773 antyfeudalne powstanie, do którego dołączyli: kozacy ze stepów nad rzeką Jaik, biedota miejska i chłopi obciążeni nadmiernymi podatkami. Chłopi walczyli głównie o zniesienie pańszczyzny, co mieli obiecane przez Pugaczowa. Po niepowodzeniach przy obleganiu Oranburga, doszło do pierwszych zwycięskich walk z wojskami wysłanymi przez carycę Katarzynę II. Kolejne potyczki zakończyły się porażkami powstańców którzy zostali zmuszeni wycofać się na Ural.
Z Uralu ruszyli na Powołże zdobywając Kazań i Saratow. Powstanie ogarnęło całą południowo-zachodnią część cesarstwa<ref> Piotr Greiner, Ewa Gronkowska, Ryszard Kaczmarek, Kazimierz Miroszewski, Marek Paździora ''Słownik historii Polski i świata'', Katowice 2005, s.848.</ref>.
 
Wraz z zakończeniem [[V wojna rosyjsko-turecka|wojny z Turcją]] [[Katarzyna II Wielka|Katarzyna II]] mogła skierować większe siły przeciwko powstańcom. Doszło do bitwy pod Carycynem, którą powstańcy przegrali. Wpływy Jemieliana Pugaczowa zmniejszały się, aż w końcu został zdradzony i w sierpniu 1774 oddany w ręce marszałka [[Aleksandr Suworow|Aleksandra Suworowa]]. Po przewiezieniu do Moskwy w klatce z żelaza, został skazany na śmierć i stracony w 1775<ref> George Kohn ''Encyklopedia wojen'', Warszawa 1998, s.410.</ref>.
 
{{Przypisy}}
Anonimowy użytkownik