Pedro Eugenio Aramburu: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 3927 bajtów ,  4 lata temu
brak opisu edycji
m (MalarzBOT: {{Prezydenci Republiki Argentyńskiej}} jest redirectem {{Prezydenci Argentyny}})
| quote =
}}
'''Pedro Eugenio Aramburu''' (ur. [[1903]], zm. [[1970]]) - argentyński generał i polityk, uczestnikprezydent zamachu stanu przeciwko prezydentowi [[Juan Perón|Juanowi Domingo Perónowi]] we wrześniu 1955 (przedtem pracował jako dyrektor wyższej szkoły wojskowej), dyktatorski prezydentArgentyny w latach 1955-1958.
 
== Historia ==
29 maja 1970 został porwany przez [[Montoneros]] - lewicowych peronistów. Porywacze opublikowali następnie szereg komunikatów, w których obarczali Aramburu winą za odsuwanie peronistów od udziału w życiu politycznym kraju i niechęć do kompromisów, a także domagali się ekshumacji ciała [[Evita Perón|Evity Perón]] do Argentyny w zamian za uwolnienie generała. Odnalezienie jego zwłok 16 lipca doprowadziło do upadku ówczesnego rządu [[Juan Carlos Onganía|Juana Carlosa Onganii]].
W 1951 otrzymał stopień generała brygady z rąk [[Juan Perón|Juana Domingo Perona]]. Pracował jako dyrektor wyższej szkoły wojskowej. We wrześniu 1955 odegrał znaczącą rolę w obaleniu Perona, a niedługo potem został mianowany tymczasowym prezydentem. W trakcie swej kadencji sprawował dyktatorską władzę, kontynuując walkę z organizacjami popierającymi Perona aż do wyborów przeprowadzonych w 1958. W następnych latach nie brał udziału w życiu politycznym, choć w 1963 wziął udział w wyborach prezydenckich, które przegrał.
 
29 maja 1970 został porwany przez [[Montoneros]] - lewicowych peronistów. Dwaj mężczyźni przebrani za oficerów armii<ref>Carls Sifakis, ''Encyklopedia morderstw'', Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERRSITAS, Kraków 2007, ISBN 97883-242-0790-9, tłum. Piotr Nowakowski, s. 19.</ref> zapukali do domu Aramburu twierdząc, że wysłano ich z misją zapewnienia mu ochrony. Żona byłego prezydenta wpuściła ich do środka, po czym udała się na zakupy. Następnie mężczyźni, grożąc pistoletami, wyprowadzili generała do stojącego niedaleko samochodu, w którym czekało dwu ich wspólników. Kilka dni po porwaniu kilkanaście różnych organizacji reprezentujących ogólne spektrum sceny politycznej opublikowało szereg komunikatów, w których przyznawało się do uprowadzenia Aramburu. Obarczano Aramburu winą za odsuwanie peronistów od udziału w życiu politycznym kraju i niechęć do kompromisów, a także domagano się ekshumacji ciała [[Evita Perón|Evity Perón]] do Argentyny w zamian za uwolnienie generała. Po jakimś czasie za prawdziwych porywaczy zaczęto uznawać tzw. Komando Juana Jose Valle Montonerosa, które było grupą peronistów nazwaną na cześć straconego w 1956 generała. Komando Valle wystosowało komunikat pt. ''Peron powróci'', w którym postulowano postawienie Aramburu przed sądem rewolucyjnym za udział w egzekucji 27 czołowych peronistów po nieudanym przewrocie z 1956. 1 czerwca 1970 Komando Valle ogłosiło, że Aramburu został uznany przez winnego na mocy wyroku trybunału, który skazał go na śmierć przez rozstrzelanie, a "zwolnienie go nie może być przedmiotem jakichkolwiek negocjacji"<ref>Carls Sifakis, ''Encyklopedia morderstw'', Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERRSITAS, Kraków 2007, ISBN 97883-242-0790-9, tłum. Piotr Nowakowski, s. 20.</ref>.
 
2 czerwca 1970 ujawniono notatkę, według której Pedro Aramburu został rozstrzelany, lecz 3 czerwca pojawiła się inna wiadomość, zgodnie z którą wykonanie wyroku odroczono do 4 czerwca, co przyczyniło się do wystąpienia wielu spekulacji (m.in. wysuwano podejrzenie o odpowiedzialności ówczesnego prezydenta [[Juan Carlos Onganía|Juana Carlosa Onganii]] za porwanie Aramburu). Te wydarzenia doprowadziły do wzrostu napięcia w argentyńskim życiu politycznym. 8 czerwca 1970 Juan Carlos Ongania został obalony przez juntę złożoną z głównodowodzących armii Argentyny pod pretekstem "konieczności zaprowadzenia porządku", z kolei na początku lipca Juan Peron (będący wtedy na wygnaniu w Hiszpanii) wezwał swoich stronników do rewolty i zapowiedział swój powrót do kraju<ref>Carls Sifakis, ''Encyklopedia morderstw'', Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERRSITAS, Kraków 2007, ISBN 97883-242-0790-9, tłum. Piotr Nowakowski, s. 20.</ref>.
 
16 lipca 1970 na starej farmie Timote (ok. 500 kilometrów na zachód od Buenos Aires) odnaleziono zwłoki Aramburu. Były prezydent został postrzelony dwukrotnie w klatkę piersiową. Do tego czasu udało się ustalić w sposób przekonujący, że Komando Valle istotnie odpowiadało za zamach, a policja odkryła też później, że za całą operacją stał 23-letni Fernando Abel Medina, którego jednak nie zdołano schwytać. Trzej inni uczestnicy spisku zostali postawieni przed sądem i skazani:
* Carlos Maguid (27 lat), scenarzysta telewizyjny - 18 lat pozbawienia wolności
* Ignacio Velez (27 lat), przywódca organizacji studenckiej - 32 miesiące pozbawienia wolności
* Alberto Carbone (46 lat), ksiądz - 2 lata w zawieszeniu za współudział w zbrodni<ref>Carls Sifakis, ''Encyklopedia morderstw'', Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERRSITAS, Kraków 2007, ISBN 97883-242-0790-9, tłum. Piotr Nowakowski, s. 20.</ref>
 
{{Przypisy}}
 
== Bibliografia ==
* Carls Sifakis, ''Encyklopedia morderstw'', Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERRSITAS, Kraków 2007, ISBN 97883-242-0790-9, tłum. Piotr Nowakowski, s. 19-20.
 
== Zobacz też ==