Rod Laver: Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  4 lata temu
brak opisu edycji
Nie podano opisu zmian
Znaczniki: Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej
Nie podano opisu zmian
Znaczniki: Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej
Po reformie tenisa w 1968, kiedy dopuszczono do rywalizacji wielkoszlemowej dotychczasowych zawodowców, został pierwszym mistrzem Wimbledonu w erze "open". W 1969 po raz drugi w karierze skompletował Wielkiego Szlema, pokonując w finałach poszczególnych imprez [[Andrés Gimeno|Andrésa Gimeno]] (Australian Open), Kena Rosewalla ([[French Open]]), [[John Newcombe|Johna Newcombe'a]] (Wimbledon) i [[Tony Roche|Tony Roche'a]] ([[US Open]]). W latach 1961-1970 ustanowił serię 31 zwycięstw w turnieju wimbledońskim, poprawioną po dziesięciu latach przez Szweda [[Björn Borg|Björna Borga]]. Jako pierwszy tenisista zawodowy przekroczył milion dolarów w oficjalnych zarobkach.
 
Poza turniejami wielkoszlemowymi wygrywał m.in. ''Italian Open'' w [[Rzym]]ie – dwukrotnie w singlu (1962, 1971), raz w deblu (1962). Łącznie triumfował w 5274 turniejach zawodowych, w finale przegrywał 21-krotnie. Był klasyfikowany na pozycji nr 1 na świecie przed przejściem na zawodowstwo (1961, 1962), a także w erze "open" (1968, 1969). W czołowej dziesiątce światowej figurował w latach 1959-1962 i 1968-1974, kończąc karierę w 1974 zajmował miejsce 10.
 
Przyczynił się do pięciu triumfów Australii w Pucharze Davisa. Występował w barwach narodowych regularnie w latach 1959-1962, a także w 1973, kiedy po raz pierwszy dozwolono byłym profesjonalistom startować w Pucharze Davisa. Grał także w Pucharze Świata, przyczyniając się do zdobycia przez Australię tego trofeum w 1972, 1974 i 1975.
Anonimowy użytkownik