Harry Blackmun: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 6 bajtów ,  3 lata temu
m
Bot poprawia linkowania, typografie i dokonuje drobnych poprawek redakcyjnych.
m (Bot usuwa odwołania do szablonu {{s|Stopklatka}} (WP:ZDBOT#Usunięcie szablonu wykorzystywanego do linkowania do serwisu Stopklatka; zmiany kosmetyczne)
m (Bot poprawia linkowania, typografie i dokonuje drobnych poprawek redakcyjnych.)
Najważniejszym klientem, którego obsługą zajmował się Blackmun w kancelarii Junell, Driscoll, Fletcher, Dorsey & Barker była Klinika Mayo. W 1949 r. kierownictwo tej kliniki zaoferowało Blackmunowi stanowisko radcy prawnego i członka zarządu. Po początkowym okresie niezdecydowania, Blackmun przyjął propozycję i wraz z rodziną przeniósł się do Rochester w Minnesocie, gdzie swoją siedzibę miał jego nowy pracodawca. Okres pracy w Klinice Mayo, trwający od 1 października 1950 r. do 3 listopada 1959 r. był później wspominany przez Blackmuna jako najszczęśliwszy w całym jego życiu zawodowym.
 
Pod koniec 1958 r. sędzia John B. Sanborn, zbliżający się do swoich 75. urodzin, poinformował Blackmuna, że zamierza przejść w stan spoczynku i chciałby, aby zastąpił go właśnie Blackmun. Orędownikiem tego pomysłu był również Warren E. Burger, który zajmował wówczas stanowisko sędziego prestiżowego sądu apelacyjnego w Waszyngtonie i miał znajomości pośród wpływowych członków administracji prezydenta [[Dwight D. Eisenhower|Dwighta D. Eisenhowera]]. Blackmun uznał, że jest gotów podjąć się nowego wyzwania i kiedy wiosną 1959 r. otrzymał telefon od Lawrence'aLawrence’a E. Walsha, zastępcy prokuratora generalnego USA, zadeklarował że przyjąłby ewentualną nominację sędziowską.
 
18 sierpnia 1959 r. [[Prezydent USAStanów Zjednoczonych|prezydent]] [[Dwight D. Eisenhower|Eisenhower]] nominował Blackmuna na stanowisko sędziego federalnego Sądu Apelacyjnego dla Ósmego Okręgu i skierował jego kandydaturę do akceptacji Senatu. Pomimo tego, że zbliżały się wybory prezydenckie, zaś Senat był zdominowany przez Demokratów, nominacja Blackmuna została zatwierdzona jednogłośnie. 4 listopada 1959 r. złożył przysięgę sędziowską, zaś 12 listopada 1959 r. wziął udział w swojej pierwszej rozprawie.
 
=== Pierwsze znaczące sprawy ===
- '''Jackson v. Bishop'''. Sprawa została wytoczona przez trzech więźniów, którzy byli ofiarami kar cielesnych, stosowanych oficjalnie przez strażników więziennych (więźniów bito skórzanymi pasami). Sąd apelacyjny orzekł, że stosowanie kar cielesnych jest niezgodne z ósmą poprawką do konstytucji, która zakazuje okrutnego i niestandardowego karania. W uzasadnieniu do tego wyroku Blackmun napisał m.in., że „kary cielesne wywołują nienawiść do strażników, którzy je stosują, a także do systemu, który na takie kary zezwala”. Orzeczenie spotkało się z bardzo przychylnym przyjęciem w kręgach prawniczych w całych stanach Zjednoczonych.
 
- '''Pope v. United States'''. Blackmun po raz pierwszy zetknął się wówczas z karą śmierci. Oskarżonym był Duane Pope, uczelniana gwiazda futbolu amerykańskiego, który kilka dni po ukończeniu studiów napadł na bank w Big Springs w Nebrasce i zastrzelił trzech pracowników tego banku. Za skradzione pieniądze bawił się w kasynach w Las Vegas i brał udział w walkach byków w Tijuanie. Federalna ława przysięgłych odrzuciła obronę Pope'aPope’a, który powoływał się na swoją niepoczytalność, uznała go za winnego i skazała na karę śmierci. W apelacji Pope podnosił nieprawidłowości w wyborze składu ławy przysięgłych i kwestionował dowody psychiatryczne. Sąd apelacyjny utrzymał jednak w mocy wyrok skazujący. W uzasadnieniu Blackmun napisał, że instrukcje, jakie otrzymali przysięgli, były prawidłowe pod względem obowiązujących precedensów, a zatem brak było podstaw do uchylenia orzeczenia niższej instancji. Pomimo tego, że prywatnie Blackmun był przeciwnikiem kary śmierci, uważał iż decyzja dotycząca zniesienia tej kary powinna zostać podjęta przez legislaturę, a nie przez sądy. Należy jednak podkreślić, że w sprawie Pope v. United States sąd apelacyjny nie był proszony o ustosunkowanie się do konstytucyjności kary śmierci.
 
== Sąd Najwyższy ==
W 1969 r. Warren E. Burger został prezesem Sądu Najwyższego USA w miejsce Earla Warrena. W składzie Sądu Najwyższego był wówczas jeszcze jeden wakat związany z rezygnacją Abe'aAbe’a Fortasa, który ustąpił, gdy wyszło na jaw, że przyjmował pieniądze od finansisty z Wall Street. Przywilej nominacji następnego sędziego przypadł w udziale nowemu prezydentowi Richardowi Nixonowi. Nixon był zdeterminowany, żeby wprowadzić do Sądu prawnika reprezentującego stan z Południa USA, jednak dwaj zaproponowani przez niego sędziowie, Clement F. Haynsworth i G. Harrold Carswell, zostali odrzuceni przez Senat z uwagi na ich kontrowersyjne decyzje dotyczące praw obywatelskich.
 
9 kwietnia 1970 r. Blackmun otrzymał telefon od prokuratora generalnego USA Johna N. Mitchella, który zaprosił go na spotkanie do Waszyngtonu. Chwilę później zadzwonił Warren Earl Burger, najwidoczniej biorący udział w dyskusjach na temat obsadzenia wakującego stanowiska w Sądzie Najwyższym. Administracja Nixona nie mogła sobie pozwolić na kolejną wpadkę, dlatego priorytetem stało się znalezienie kandydata, który nie będzie miał problemów w kontrolowanym przez Demokratów Senacie.
 
W Waszyngtonie Blackmun spotkał się z kierownictwem Departamentu Sprawiedliwości w osobie Johna Mitchella, asystenta prokuratora generalnego Williama H. Rehnquista i Johnnie'ego M. Waltersa, stojącego na czele służb podatkowych. Był również przesłuchiwany przez agentów FBI. Na zakończenie, Mitchell zabrał Blackmuna do Białego Domu na rozmowę z prezydentem Nixonem.
 
== Odejście ==
W [[kwiecień|kwietniu]] Blackmun, który od lat 80. był praktycznie jednym z najbardziej liberalnych sędziów Sądu Najwyższego, ogłosił zamiar odejścia na emeryturę. Na jego miejsce prezydent [[Bill Clinton]] mianował, zatwierdzonego przez Senat, [[Stephen Breyer|Stephena Breyera]].
 
[[22 lutego]] [[1999]] Blackmun poważnie zaniemógł i, mimo szybkiem operacji, zmarł w dziesięć dni później. Pochowano go na narodowym cmentarzu w Arlington. Zmarła niedawno żona pochowana została obok niego.
 
=== Amistad ===
W [[1997]] Blackmun zagrał rolę sędziego Sądu Najwyższego [[Joseph Story|Josepha Story'egoStory’ego]] w głośnym [[film]]ie [[Steven Spielberg|Stevena Spielberga]] ''[[Amistad]]'' (Story był jednym z jego bezpośrednich poprzedników).
 
W pamiętnej sprawie Amistadu sędzia Story był autorem orzeczenia, na mocy którego murzyni zostali uwolnieni. Była to jedna z precedensowych spraw, jak się potem okazało, na drodze do zniesienia [[niewolnictwo|niewolnictwa]].
{{Kontrola autorytatywna}}
 
{{DEFAULTSORTSORTUJ:Blackmun, Harry}}
[[Kategoria:Laureatki i laureaci Nagrody Margaret Sanger]]
[[Kategoria:Sędziowie Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych]]
312 457

edycji