Focke-Wulf Fw 200: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 238 bajtów ,  3 lata temu
m
Bot: Dodanie tytułów do linków w przypisach (patrz FAQ); zmiany kosmetyczne
m (drobne techniczne, ilustracja)
m (Bot: Dodanie tytułów do linków w przypisach (patrz FAQ); zmiany kosmetyczne)
{{Samolot infobox
|nazwa = Focke-Wulf Fw 200 Condor<br /><small>(Dane wersji Fw 200C-3/U4<ref name="uboat">[http://www.uboat.net/technical/fw200.htm Focke-Wulf Fw 200 Condor - Technical pages - German U-boats of WWII - Kriegsmarine - uboat.net<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->]</ref>)
|grafika = Focke Wulf Fw200.jpg
|podpis grafiki =
 
== Opis ==
[[Plik:Bramo 323 Fafnir MLP 01.jpg|thumbmały|190px|leftlewo|Silnik Bramo 323 eksponowany w [[Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie|MLP w Krakowie]].]]
Pierwotnym przeznaczeniem tej maszyny były długodystansowe loty pasażerskie. W 1938 roku na całym świecie głośnym echem odbiły się jego przeloty bez międzylądowania – w 10-11 sierpnia z Berlina (Berlin-Staaken) do Nowego Jorku (Floyd Bennett Field) w czasie 24 godzin i 56 minut oraz powrotny na tej samej trasie, 13 sierpnia w czasie 19 godzin i 47 minut<ref name="uboat"/>. Z chwilą wybuchu II wojny światowej przystosowany został do pełnienia roli morskiego samolotu patrolowego dalekiego zasięgu. Fw 200C, który używany był do tego celu, powstał na bazie zamówionej przez [[Japonia|Japonię]] w [[1939]] roku wersji tej maszyny przeznaczonej do dalekodystansowych morskich zadań rozpoznawczo-bombowych. W ciągu całej II wojny światowej wyprodukowano 276 egzemplarzy tej maszyny. Wadą samolotu były słabe osiągi (napęd stanowiły cztery [[silnik]]i BMW ''Bramo Fafnir 323R-2'' o mocy 1200 [[koń mechaniczny|KM]] każdy, budowane na licencji silników Pratt & Whitney ''Hornet''<ref>[http://www.airpowerworld.info/bombers/focke-wulf-fw-200-condor.htm Picture of Focke-Wulf Fw 200 Condor Bomber Plane and information<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->]</ref> ) oraz słaba konstrukcja [[Kadłub (lotnictwo)|kadłuba]] (samolot często ulegał awariom w trakcie lądowania). Załogę stanowiło 7 lub 8 osób. Samolot mógł przenosić 2100 kg [[bomba|bomb]], planowano również wersję z udźwigiem bomb zwiększonym do 5400 kg<ref>[http://i60.tinypic.com/qoxge8.jpg Zdjęcie z jedną ze stron specyfikacji wersji C-3]</ref>. Wersja Fw 200C-8 w powiększonych gondolach silników przenosiły [[niekierowany pocisk rakietowy|pociski rakietowe]] [[Henschel Hs 293|''Hs 293'']]<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Murawski |imię = Marek J. |tytuł = Samoloty Luftwaffe 1933-1945 |wydawca = Wyd. Lampart |miejsce = Warszawa |rok = 1999 |tom = 1 |strony = 208 |isbn = 83-86776-01-3}}</ref>. Uzbrojeniem defensywnym Fw 200C były: [[działko]] [[Kaliber broni|kal.]] 20 mm, [[wielkokalibrowy karabin maszynowy|wkm]] kal. 13 lub 15 mm oraz do pięciu [[karabin maszynowy|km]] kal. 7,92 mm. "Złote lata" Fw 200C to okres 1940-1941, kiedy to maszyny te zadały duże straty flocie alianckiej w czasie wojny na Atlantyku (zatopiły statki o łącznym tonażu 363 000 BRT). Po roku 1943 większość maszyn pełniła służbę jako samoloty transportowe.
== Użycie bojowe ==
FW 200C Condor jako bombowce weszły na wyposażenie jednostki I./KG40, która weszła do akcji w kwietniu 1940{{odn|Holicki|2013|s=36}}. Ich debiutem w tej roli było uszkodzenie lotniskowca [[HMS Furious (1916) |HMS "Furious]]" 18 kwietnia 1940, a pierwszym dużym sukcesem zatopienie transportowca "Vandyck" (13&nbsp;241 [[Tona rejestrowa |BRT]]) koło [[Harstad]]u 9 czerwca 1940{{odn|Holicki|2013|s=36}}. 26 października 1940 Condory zbombardowały duży liniowiec [[RMS Empress of Britain (1930)|"Empress of Britain"]] (42&nbsp;348 BRT), co doprowadziło do jego zatopienia{{odn|Holicki|2013|s=37}}. Najwięcej sukcesów w działaniach przeciw konwojom alianckim odniosły na początku 1941 roku, topiąc w styczniu 17, a w lutym 21 statków, nie licząc uszkodzonych{{odn|Holicki|2013|s=37}}. W ciągu tego roku Brytyjczycy wprowadzili jednak środki przeciwdziałania w postaci myśliwców wystrzeliwanych z katapult jednostek typu [[Catapult aircraft merchant|CAM]] i [[Fighter catapult ship|FCS]] oraz z [[lotniskowiec eskortowy |lotniskowców eskortowych]] (pierwszy: [[HMS Audacity|HMS "Audacity"]]){{odn|Holicki|2013|s=37}}. Podstawowym zadaniem Condorów stało się wówczas naprowadzanie okrętów podwodnych na wykryte konwoje, ewentualnie atakowanie samotnych statków{{odn|Holicki|2013|s=37}}. Od marca 1943 ponownie używano Condorów jako bombowców morskich, w jednostce III./KG40, po wprowadzeniu wersji C-4 z celownikiem Lofte 7D umożliwiającym bombardowanie z dużej wysokości{{odn|Holicki|2013|s=37}}. Ostatnim poważniejszym sukcesem było zatopienie liniowców "Duchess of York" (20&nbsp;021 BRT) i "California" (16&nbsp;792 BRT) 11 lipca 1943{{odn|Holicki|2013|s=34, 38}}. Ostatnie sukcesy Condory odniosły we wrześniu 1943, po czym zostały zastąpione przez [[Heinkel He 177|Heinkle He 177]] i wycofano je z lotów patrolowych nad Atlantykiem na początku 1944{{odn|Holicki|2013|s=40}}. Bombowce z I./KG40 były też wykorzystywane od listopada 1942 do zaopatrywania wojsk niemieckich okrążonych [[bitwa stalingradzka|pod Stalingradem]]{{odn|Holicki|2013|s=37}}.
 
Przynajmniej trzy samoloty Fw 200 przystosowano do transportu [[VIP (osoba)|VIP]]-ów: [[Adolf Hitler|Adolfa Hitlera]] (''Immelmann III''<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.military-aircraft.org.uk/bombers/focke-wulf-fw-200-condor.htm|tytuł=''Focke-Wulf Fw 200 Condor Bomber Plane''|opublikowany=military-aircraft.org.uk|data=|data dostępu=}}</ref>) oraz [[Heinrich Himmler|Heinricha Himmlera]].
 
== Konstrukcja ==
[[Plik:Bundesarchiv Bild 101I-432-0796-07, Flugzeug Focke-Wulf Fw 200 "Condor".jpg|thumbmały|leftlewo|250px|Fw 200 w [[Grecja|Grecji]], 1941 r.]]
Całkowicie metalowy kadłub o budowie półskorupowej z wycięciami na kabiny i wieżyczki strzeleckie. Płat dwudźwigarowy, trzyczęściowy, mocowany od dołu do kadłuba. Pokrycie metalowe od drugiego dźwigara, tylna część kryta płótnem. Lotki szczelinowe, dwuczęściowe, kryte płótnem. Klapy krokodylowe. Podwozie chowane do wewnętrznych gondoli silnika.
 
2 939 783

edycje