Żydzi: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 19 bajtów ,  4 lata temu
poprawa stylistyki
m (Wycofano edycje użytkownika 81.15.177.194 (dyskusja). Autor przywróconej wersji to Cybularny.)
Znacznik: Wycofanie zmian
(poprawa stylistyki)
Określenie ''Żyd, Żydzi'' pochodzi od słów ''Juda, Judejczyk'' – imienia jednego z 12 synów biblijnego patriarchy [[Jakub (postać biblijna)|Jakuba]] oraz późniejszej nazwy jednego z 12 pokoleń [[Izrael]]a. Plemiona Judy oraz Symeona zamieszkały w południowej części [[Palestyna|Palestyny]], gdzie też znajdowała się [[Jerozolima]], późniejsza stolica całego Izraela, a następnie, po podziale państwa [[Salomon (król Izraela)|Salomona]], Królestwa Judy. Judejczycy uważali się za bardziej godnych potomków Izraela, gdyż posiadali starożytną stolicę Dawida, świątynię [[Jahwe]] oraz w większym stopniu niż ich pobratymcy z północy zachowywali przepisy prawa mojżeszowego. Pod koniec VIII wieku p.n.e. północne Królestwo Izraela zostało rozbite przez Asyryjczyków, którzy także uprowadzili ludność [[Hebrajczycy|hebrajską]] sprowadzając na jej miejsce inne narody. Wówczas Judejczycy stali się jedynym pokoleniem Izraela zamieszkującym tereny Ziemi Obiecanej oraz jedynymi Izraelitami, którzy posiadali własne państwo. Od tego momentu pozostałe pokolenia Izraela znajdujące się w diasporze są już rzadko wspominane przez Stary Testament, zaś określenie ''Judejczyk'' zaczyna być tożsame ze słowem ''Izraelita, Hebrajczyk''. Także w VIII wieku przed Chrystusem w annałach [[Tiglat-Pileser III|Tiglat-Pilesera III]] pojawiają się najstarsze wzmianki o Judzie i rządzących nim królach. O królestwie Judy mówią także dokumenty [[Sanherib]]a, [[Asarhaddon]]a, [[Aszurbanipal|Assurbanipala]] oraz [[Nabuchodonozor II|Nabuchodonozora II]].
 
Pod koniec VII wieku p.n.e. [[Nabuchodonozor II]] rozpoczął przesiedlenia ludności judejskiej na tereny [[Babilon]]u, zaś w roku 587 p.n.e. zostałzburzył zmuszony do zburzenia JerozolimyJerozolimę, świątyniświątynię i uprowadzenieuprowadził pozostałych Judejczyków. To właśnie w okresie niewoli babilońskiej termin ''Judejczyk, Żyd'' stał się tożsamym ze słowem ''Izraelita, Hebrajczyk'', tak iż mianem ''Żydów'' zaczęto określać wszystkie 12 pokoleń, a nie tylko samych Judejczyków. Trend ten można zaobserwować w Starym Testamencie, gdzie słowa ''Judejczyk'' i ''Judejczycy'' zastępują słowa ''Izraelici'' w księgach spisanych po upadku Królestwa Judy. Słowo ''jehudi'' <font style="font-family:times; font-size:160%">יהודי</font> (''Judejczyk = Żyd'') występuje sporadycznie jeszcze przed niewolą babilońską (2 Królewska 16,6; 25,25; Jeremiasza 32,12; 34,9; 36,14.21.23 38:19), lecz w księgach Nehemiasza i Estery pojawia się aż 61 razy, kilkakrotnie używa go Jeremiasz po upadku Jerozolimy, prorok Zachariasz posługuje się nim określając Izraelitę (8,23). Słowo ''jehudai'' <font style="font-family:times; font-size:160%">יהודאי</font> (''Judejczycy = Żydzi'') pojawia się dopiero w księdze Daniela (3,8.12) i jest wielokrotnie użyte w księdze Ezdrasza (4,12.23; 5,1.5; 6,7.8.14).
 
W Nowym Testamencie wszyscy Izraelici często określani są mianem Judejczyków (Żydów), pomimo iż wielu nie pochodziło z plemienia Judy. Apostoł Paweł pochodzący z pokolenia Beniamina (Filipian 3,5) nazywał siebie Judejczykiem, czyli Żydem (Dzieje Apost. 21,39; 22,3; Galacjan 2,15), co wskazuje na fakt, iż już w I wieku n.e. słowo ''Judejczyk'' było przez samych Izraelitów używane jako określenie Hebrajczyka.
74

edycje