Maciej Korwin: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 13 bajtów ,  3 lata temu
m
m (Dodaję nagłówek przed Szablon:Przypisy)
Znacznik: edytor kodu źródłowego 2017
W pierwszym okresie panowania, do roku 1470, głównym celem władcy było zapewnienie niepodległości państwa, utrzymanie władzy nad całością terytorium oraz umocnienie podupadłej władzy królewskiej. Próby umocnienia pozycji króla spotkały się jednak z oporem możnowładców, w tym jego wuja, Michała Szilagyi, który przeszedł na stronę Habsburgów i uznał Fryderyka III za króla Węgier. Maciej zdołał jednak przy pomocy wojsk zaciężnych i dawnych stronników ojca oraz dzięki poparciu ze strony miast i średniej szlachty pokonać magnatów i zmusić wojska habsburskie do wycofania się z kraju. W 1463 roku zawarł z cesarzem pokój, na mocy którego odzyskał insygnia koronacyjne, jednak za cenę 80 tys. złotych forintów oraz przyrzeczenia Habsburgom następstwa na Węgrzech w wypadku braku męskiego potomka<ref>{{cytuj książkę |nazwisko=Rajman |imię=Jerzy |tytuł= 'Encyklopedia Średniowiecza' |wydawca=Wydawnictwo Zielona Sowa |miejsce= Kraków |rok=2006 |strony=588-589, hasło: ''Maciej Korwin''|isbn= 83-7435-263-9}}</ref>.
 
W drugim okresie rządów Maciej przeprowadził reformy wojska, spraw wewnętrznych, dworu, prawa i systemu monetarnego w celu umocnienia i ustabilizowana władzy centralnej. Założył zawodową armię zaciężną, tzw. czarne szeregi (''Fekete Sereg''). Rozpoczął też bardziej agresywną i ambitną politykę zagraniczną, której celem było zdobycie pierwszoplanowej pozycji Węgier w Europie Środkowej. Najpierw, po śmierci swej pierwszej żony [[Katarzyna Podiebrad|Katarzyny Podiebrad]], zerwał sojusz z królem Czech Jerzym z Podiebradów i korzystając z poparcia papiestwa rozpoczął wojnę z [[Husytyzm|husyckim]] władcą. W trakcie wojny część katolickiej szlachty czeskiej ogłosiła [[3 maja]] [[1469]] roku w [[Ołomuniec|Ołomuńcu]] Macieja królem Czech. Mimo początkowych sukcesów, dzięki którym Maciej zajął [[Śląsk]], [[Łużyce]] i [[Morawy]] nie zdołał jednak ostatecznie pokonać Jerzego, który utrzymał się we właściwych Czechach i w [[Praga|Pradze]]. Po śmierci króla czeskiego w 1471 roku Czesi zaproponowali koronę [[Władysław II Jagiellończyk|Władysławowi Jagiellończykowi]]. Korwin mimo otrzymania od papieża [[Sykstus IV|Sykstusa IV]] potwierdzenia prawa do czeskiej korony nie zdołał porozumieć się z Jagiellonami i Habsburgami co spowodowało ciągnącą się przez kilka lat wojnę polsko-czesko-węgierską. W roku 1471 wybuchł przeciwko królowi bunt magnatów, którego celem było powołanie na tron węgierski królewicza polskiego [[Święty Kazimierz|Kazimierza]]. Rozpoczęta 2 października 1471 wyprawa 13-letniego Kazimierza z wojskami polskimi utknęła jednak w [[Nitra (miasto)|Nitrze]]. W 1474 roku w odwecie za zniszczenia dokonane na [[Słowacja|Węgrzech Górnych]] przez [[Paweł Jasieński|Pawła Jasieńskiego]], Maciej poprowadził wyprawę na polską [[Województwo ruskie|Ruś]]. Prowadzona z przerwami i ze zmiennym szczęściem wojna polsko-węgierska zakończyła się dopiero w [[1479]] roku. W tym samym roku pokojem w Ołomuńcu zakończył się konflikt czesko-węgierski – Maciej uznał koronę czeską Władysława Jagiellończyka, ale w zamian dożywotnio zatrzymał Morawy, Śląsk i Łużyce z prawem ich odkupienia przez Władysława po śmierci króla Węgier.
 
[[Plik:Hungary 1480.jpg|thumb|Ziemie we władaniu Macieja Korwina pod koniec panowania (1490): Korona Węgierska z Siedmiogrodem i Chorwacją, Morawy, Łużyce i Śląsk oraz Dolna Austria ze Styrią i Krainą]]
2688

edycji