Winaja Pitaka: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 25 bajtów ,  3 lata temu
→‎Winaja w Chinach: poprawa linków
(→‎Winaja w Chinach: poprawa linków)
W 399 r. , czyli jeszcze zanim jakakolwiek kompletna ''Winaja'' została przetłumaczona, do Indii udał się na pielgrzymkę [[Faxian]] (ok. 337-ok. 422). Powrócił do Chin w 414 r., a więc po przetłumaczeniu ''Winai w dziesięciu sekcjach'' i ''Winai w czterech częściach''. Faxian przyniósł ze sobą dwie kompletne ''Winaje'' dwu różnych szkół buddyjskich: [[Mahasanghika|magasanghików]] oraz [[Mahisasaka|mahisasaków]]. Pierwsza została znaleziona w [[Stupa|stupie]] [[Aśoka|Asioki]] w [[Pataliputra|Pataliputrze]]. Drugą otrzymał na [[Sri Lanka|Sri Lance]]. Po powrocie osiadł w [[Nankin|Jiankangu]] i rozpoczął tłumaczenia. Do pomocy zwerbował [[Buddhabhadra|Buddhabhadrę]] (359-429), który był dharmicznym bratem [[Bodhidharma|Bodhidharmy]] i współpracownikiem Kumaradżiwy<ref group=uwaga>Aby uniknąć konfliktów z uczniami Kumaradżiwy udał się na południe Chin</ref>. Razem przetłumaczyli ''Winaję mahasanghików''; tłumaczenie ukończyli w 418 r. i zatytułowali ''Mohe sengqi lü''. Niestety Faxian zmarł przed zakończeniem tłumaczenia drugiego tekstu. W 423 r. przybył do Chin mnich Buddhadżiwa (skr. Buddhajīva) należący do szkoły mahisasaków i w 424 r. ukazało się dokończone przez niego tłumaczenie tekstu pod tytułem ''Wufeng lü'' (''Winaja w pięciu częściach'')<ref>Yifa. ''The Origins of Buddhist Monastic Codes in China''. Str. 5, 6</ref>.
 
W ciągu zaledwie 26 lat chińscy buddyści otrzymali cztery kompletne ''Winaje'' czterech tradycji buddyjskich. Ukazywały się także okresowo liczne fragmentaryczne teksty ''Winai''. Jednak dopiero w VIII w. ukazała się kompletna ''Winaja'' piątej tradycji - ''Mulasarwastiwada winaja'', która została przyniesiona do Chin przez pielgrzyma [[Yijing (mnich buddyjski)|Yijinga]]a (635-713) i w latach 700-703 przetlumaczona przez niego jako ''Genben Shuoyiqieyou ba lü''. Był to najbardziej obszerny tekst ze wszystkich. Niestety, do tego czasu ''Winaja w czterech częściach'' zdołała zdominować inne teksty. Nawet w okresie postsongowskim właśnie ta ''Winaja'' była wykorzystywana również przez szkołę [[Chan (buddyzm)|chan]]. Tak więc ''Winaja mulasarwastiwadinów'' nigdy nie zyskała większego i należnego jej odbioru<ref>Yifa. ''The Origins of Buddhist Monastic Codes in China''. Str. 6</ref>.
 
''Winaja w dziesięciu sekcjach'' była najpopularniejsza w okresie [[Dynastie Południowe i Północne|Dynastii Południowych i Północnych]] w V wieku. Wimalaksza był pierwszym, który rozpropagował ją w południowych Chinach tak, że [[Huijiao]] (497-544)<ref group=uwaga>Był to wczesny historyk buddyzmu w Chinach</ref> obwieścił: "Z powodu wysiłków Wimalakszy, wielkie propagowanie ''Winai'' zostało spełnione". Po nim uczniowie Kumaradżiwy poświecili się nauczaniu tej ''Winai''. Tak działał również [[Huiyuan]] (344-416)<ref group=uwaga>To właśnie on zaprosił Dharmaruciego do dokończenia pracy nad tłumaczeniem tej ''Winai'' po śmierci Punjatary</ref><ref>Yifa. ''The Origins of Buddhist Monastic Codes in China''. Str. 6, 7</ref>.
53 501

edycji