Winaja Pitaka: Różnice pomiędzy wersjami

Dodany 1 bajt ,  3 lata temu
(lit.)
W ciągu zaledwie 26 lat chińscy buddyści otrzymali cztery kompletne ''Winaje'' czterech tradycji buddyjskich. Ukazywały się także okresowo liczne fragmentaryczne teksty ''Winai''. Jednak dopiero w VIII w. ukazała się kompletna ''Winaja'' piątej tradycji - ''Mulasarwastiwada winaja'', która została przyniesiona do Chin przez pielgrzyma [[Yijing (mnich buddyjski)|Yijinga]] (635-713) i w latach 700-703 przetlumaczona przez niego jako ''Genben Shuoyiqieyou ba lü''. Był to najbardziej obszerny tekst ze wszystkich. Niestety, do tego czasu ''Winaja w czterech częściach'' zdołała zdominować inne teksty. Nawet w okresie postsongowskim właśnie ta ''Winaja'' była wykorzystywana również przez szkołę [[Chan (buddyzm)|chan]]. Tak więc ''Winaja mulasarwastiwadinów'' nigdy nie zyskała większego i należnego jej odbioru<ref>Yifa. ''The Origins of Buddhist Monastic Codes in China''. Str. 6</ref>.
 
''Winaja w dziesięciu sekcjach'' była najpopularniejsza w okresie [[Dynastie Południowe i Północne|Dynastii Południowych i Północnych]] w V wieku. Wimalaksza był pierwszym, który rozpropagował ją w południowych Chinach tak, że [[Huijiao]] (497-544)<ref group=uwaga>Był to wczesny historyk buddyzmu w Chinach</ref> obwieścił: "Z powodu wysiłków Wimalakszy, wielkie propagowanie ''Winai'' zostało spełnione". Po nim uczniowie Kumaradżiwy poświecilipoświęcili się nauczaniu tej ''Winai''. Tak działał również [[Huiyuan]] (344-416)<ref group=uwaga>To właśnie on zaprosił Dharmaruciego do dokończenia pracy nad tłumaczeniem tej ''Winai'' po śmierci Punjatary</ref><ref>Yifa. ''The Origins of Buddhist Monastic Codes in China''. Str. 6, 7</ref>.
 
''Winaja w czterech częściach'' dharmaguptaków była rozpowszechniana w rejonie Chang’anu i [[Luoyang]]u. Z czasem zainteresowanie nią przewyższyło zainteresowanie ''Winają w dziesięciu sekcjach'' sarwastiwadinów. Aby to wyjaśnić badacze z reguły odwołują się do istniejącej wcześniej tradycji "karmawaczany" (chiń. jiemo), procedury ordynacyjnej używanej przez chińskich mnichów zanim wprowadzono kompletne ''Winaje''. Najwcześniejszą "karmawaczaną" było tłumaczenie z tradycji dharmaguptaków, dlatego najpopularniejszą kompletną ''Winają'' stała się ta, która była najbardziej zbliżona do już używanych instrukcji i zwyczajów, gdyż stworzenie nowych - wymaga zarówno czasu jak i wysiłku. Powstały również linie przekazu nauk tego tekstu, które również przyczyniły się do jego rozpowszechnienia i popularności. Np. Mnich Facong (468-559) propagował tę ''Winaję'', później jego uczeń Daofu to kontynuował. Następnie jego uczeń Huiguang (468-537) podtrzymywał tradycję. Jego uczniowie stali się najbardziej aktywnymi i zagorzałymi propagatorami ''Winai w czterech częściach''. W 684 r. cesarz [[Tang Zhongzong|Zhong]] z Tangów wydał dekret, w którym zabronił używania ''Winai w dziesięciu sekcjach'', która wciąż była rozpowszechniania w południowych Chinach. Już w VII wieku ''Winaja w czterech częściach'' stała się całkowicie dominującym tekstem<ref>Yifa. ''The Origins of Buddhist Monastic Codes in China''. Str. 7</ref>.
53 501

edycji